Κουέλλα να γίνεται

Ούτποτ, εχτές.
Κουλλουρκάζεται πάνω μου, βάλλει τη φάτσα του μες την δική μου τζιαι λαλεί μου "Χέω α κάμουμε έωτα!"

WHAT, λαλώ του.

"Xέω α κάμουμε έωτα!"

ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΣΥΝΘΕΤΗ ΜΟΥ - τζιαι θωρώ γυρώ μπας τζιαι ακούει μας κανένας.

"Είσαι ένας έωτας!"

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΑΧΑ!!! Έτσι πε μου!!! Μάνα μου άγγελε μου, έρωτα μου!!! (Εν η κουβέντα που του λαλώ όποτε κάμνουμεν τρυφεράδες τζιαι εν αξιολάτρευτος, "είσαι ένας έρωτααααςςςς!!") Μα ξέρεις τι σημαίνει έρωτας;

"Νιαι, παιάκι!" (Αμάνα μου τζι αν ακούει κανένας εννά μας πάρουν μέσα)

Χαχαχα, εν παιδάκι ναι, αλλά ποιον παιδάκι;; Ο ΟΥΤΠΟΤ ΜΟΥ!! Σημαίνει "αγάπη μεγάλη" ο έρωτας φιλούι μου!!"

"Είσαι ένας έωτας!!"

 Νομίζω να αρκέψω να εκφράζουμαι λλίο πιο συμβατικά πριν έχουμε άshημα μπλεξίματα.

Ρεζιλορεζίλιν μέγαν

We were cruising down the supermarket aisle με τον Άθρωπ όταν επέρασεν που δίπλα μας ένας παshύς.

"Ίντα παshύυυς!!!", κράζει ο Άθρωπ.

Στο "πα" εγώ είχα καταλάβει ήδη τι θα ακολουθούσε τζιαι ξαπολώντας ό,τι έκαμνα, άρκεψα να τραβώ το καρότσι μακριά please please πέρκι εν μας άκουσεν please please πέρκι εν τον ακούσει τωρά ποννα το ξανα-

"ΙΝΤΑ ΠΑSHΥΥΥΣΣΣ!!!!!!! UUUUUUURGH!!!!!"

Ετράβουν το καρότσι με ακόμα πιο πολλύ urgency χωρίς να του απαντώ γιατί θα ήταν πιο ρεζίλι. Βέβαια, μιλούμε για ξομάκρισμα 10 εκατοστών γιατί ο διάδρομος ήταν γεμάτος κόσμο τζιαι εν με εχώρεν να ρέξω με την ταχύτητα φωτός που έθελα. Please please να μέννεν Κυπραίος, φάκκιτι φακκ "ΜΑΜΑ ΔΕΣ!!! ΕΝ ΠΑSHΥΥΥΣ!!!" Ε ΚΡΥΨΕ ΤΑ ΓΕΡΗΜΑ ΤΖΙΑΙ ΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ "ΠΑSHΥΥΥΣΣΣ!!!"

Τελικά απομακρύνθηκεν ο άθρωπος (με τη γεναίκα του τζιαι τα μωρά του) παίζοντας πελλόν. Ο άθρωπ εσυνέχιζεν, νομίζοντας ότι επειδη εν του απαντώ εν τον άκουσα, οπότε τζιαι αρκέψαν τα shhhhh τζιαι τα έτσι-εν-τα-μωρά-τι-να-κάμουμε ύφη που του υπόλοιπους.

Έμεινα τζι εθώρουν το πάτωμα μπας τζι έshει καμιά shισμαθκιά να δώκω μέσα. Ήμουν ζαλισμένη πολλήν ώρα.

"Άθρωπ μου", shύφκω μες τη φάτσα του τζιαι λαλώ του με σιγανή φωνή που έκρουζεν φρύθκια, "σταμάτα να φωνάζεις έτσι και λυπάται ο κύριος που σε ακούει!"

"Εν παshύς", ψιθυρίζει μου.

"Ναι άθρωπ μου, SO FUCKING WHAT!!! Εσύ ΜΕΝ το φωνάζεις γιατί νομίζει πως τον κοροϊδεύεις".

Το λυπηρό;ειρωνικό;whatever εν ότι ο άθρωπ εν το ελάλεν καθόλου περιπαιχτικά, αλλά με θαυμασμό εννοώντας ότι ο άθρωπος εν τεράστιος. Εγώ φταίω. Αποκάλεσα πολλές φορές ένα πράμα "παshύ" για να τον εντυπωσιάσω (πχ ίντα παshιά φραντζιόλα! ίντα παshύ σάντουιτς κτλ) ώσπου τζι εφάμεν την.

Μετά το αρχικό shock, εγύρεψα να απολογηθώ του αθρώπου αλλά εν τον επρόλαβα.

Εθώρουν τον που έφευκε με την οικογένειά του τζιαι ήταν ούλλοι αμίλητοι.

Τωρά πιτά μου ξύθκια μιλά μου ο άθρωπ τζιαι νευριάζω.

Γράφεις με ’ξα εκούφανες;;

[υποθέστε ότι "απολογήθηκα/εξήγησα" για την αραίωση στα ποστς]

Θέλω να πάρω τον Άθρωπ σε ακουολόγο, αλλά φοούμαι ότι εννα μου πει είτε ότι εν ντίγκα στο τζιερί τα αυτιά του είτε να πνάσω τζιαι απλά γράφει με, σαν καλός προπροέφηβος.

Και θα απαντήσω, "Μα γιατρέ, στέκω απέναντί του, χωρίζουν μας 2 μέτρα, γυρόν εν ησυχία τζιαι φωνάζω του αργά και καθαρά τζιαι πάλε λαλεί μου ΤΙΙΙ;"

Τζι εννά επιμένει ό,τι ο γιος μου με κλάνει τζιαι να revisit το parenting μου.

Τζι εννά του πω "μίλα ΜΙΑΝ γλώσσα", "Whatever, εσύ δώστου καμιά σταγόνα να βάλλει γιατί να ηξανακούσω αλλόναν TI μπορεί να φύω που το δώμα!"

Τζιαι κοττώντας του 50 ευρώ βίζιτα να τρίφει τα shέρκα του που ακόμα μια παρανοημένη μάνα πρήχτισσα νομίζει ότι το μωρόν της εκούφανε. Τζιαι θα μιτσοκαμμήσει του άθρωπ τάχα "μπράβο για το κόλπο - να φκάλουμεν τζι εμείς την ατζία μας". 

[υποθέστε ότι έκαμα embed που το youtube το τιτί (τιτίε, τιτί, τιτί τιέ τιέ τιτί...)]

Θέλω να αυτοκτονήσω

Είδα (τυχαία, πάντοτε) την είδηση στην εφημερίδα, ότι η Αστυνομία θα ευαισθητοποιήσει τα ραντάρ της για αυτούς που εκδηλώνουν πρόθεση αυτοκτονίας στο διαδίκτυο τζιαι είπα να κάμω λλίο καρκαshαλλίκκι. 

Φαντάζουμαι ότι τωρά που εσυνάφερα τες λέξεις κλειδιά παίζει συναγερμός στο γραφειούι του αστυνομικού που εβάλαν υπεύθυνο να οργώνει το ίττερνε, πιάννει τον ασύρματον τζιαι φωνάζει μέητεη μέητεη, ξαπολούν ούλλοι τες δουλειές τους, άλλοι αππηούν μες τα περιπολικά, άλλοι μες τα τανκς, η ηγεσία της αστυνομίας συγκεντρώνεται γυρόν που ένα τραπέζι συνεδριάσεων όπου υπάρχει απλωμένος ένας χάρτης με πινέζες, οι μισοί εν shυφτοί πάνω που τον χάρτη τζιαι οι άλλοι μισοί φωνάζουν οδηγίες στα τηλέφωνα, μιλούμε πολλύν νιshάνι, οι δορυφόροι γυρίζουν ούλλοι τζιαι ζουμάρουν στην Κύπρο - τελικά θωρώ παραπάνω έργα απ’ ότι νομίζω.

Μιαν τζιαι είμαστε στες εξωτερικές ειδήσεις, άκουσα εχτές στο ράδιο ότι ιμίsh μελετούν ένα νέο θίγκυ τύπου (προικο)σύμφωνο συμβίωσης τζιαι ο ανυποθεθκιάρης που εμίλαν ελάλεν φιουξ τζιαι ευτυχώς ρε παιθκιά ποννα κάμουν κάτι τζιαι για μας που εν θέλουμε γάμο. Μιλούμε έθελα να πιάσω τηλέφωνο να του ρεχτώ αλλά οδήγουν τζι εν εκιάρισκα 85 ευρώ αν με επιάναν. Ρε βλακάκι. ΡΕ ΒΛΑΚΑΚΙ. Όπως το επερίγραψες, η μόνη διαφορά τούντου πραμάτου που τον γάμο στην εκκλησία εν η εκκλησία! Για τα άλλα ούλλα υπογράφεις λαλείς! Το όνομα του πατέρα στα παιδιά, περιουσιακά στοιχεία, τόναν τάλλον. Άρα τι shαίρεσαι, βλακάκι, ε βλακάκι;; "Εμείς που είμαστεν εναντίον του γάμου" τζι "εμείς που είμαστεν εναντίον του γάμου"! Θεωρώ ότι εν καθαρό: Για που είσαι άθρησκος τζιαι εν θέλεις εκκλησιαστικό γάμο οπότε FINE, πήαιννε στο δημαρχείο, για που εν θέλεις να δεσμευτείς με το συγκεκριμένο άτομο ενώπιον Θεού, οπότε ξαναπήαιννε δημαρχείο. Τι διαφοράν έshει το σύμφωνο συμβίωσης που τον πολιτικό γάμο εν εκατάλαβα. 

Άρα κορούδες μου, άμα σας πει κανένας ότι εν εναντίον του γάμου, εννοεί εν θέλει να σας πάρει τζιαι να του μείνετε αγγονίν. Όταν όντως περνάς θαυμάσια με κάποιον τζιαι απολαμβάνετε τέλειαν επικοινωνία, εν φοάστε να παντρευτείτε.

Αν διαφωνείτε, εμ.... εν με κόφτει.

Και τώρα στα καθημάς.

Εχάθηκα επειδή απλά βαρκ. Όι απλά βαρκ, Β even. Χωρίς το αρκ.

Επορώθηκα με το Pinterest.

Επήα δυο φορές διακοπές (εντός και εκτός) τζιαι πάω ξανά τον άλλο μήνα (επί τα αυτά).

Εθκιάβασα ωραία βιβλία, ουχί μυθιστοχάσιμοχρόνουρήματα.

Working on me and on the life I choose to lead.

Η κρίση θέλει κρίση *tap above ear* τζιαι shίζεις μου τα πλευρά μου άμα κλαίεσαι. ΤΖΙΑΙ άμαν κάμνεις χιούμορ για την κρίση, τάχα διασκεδάζεις το ο κακομοίρης.

Τα Χριστούγεννα μας ήταν όπως το τέσσερεις γάμοι και μια κηδεία, αλλά χωρίς τους γάμους. Με το δίδαγμα being ότι ένας θάνατος μπορεί να πει όσα δεν είπε μια ολόκληρη ζωή. Ή ότι όπως κάποιοι μιλούν  με τη ζωή τους, κάποιοι μιλούν με το θάνατό τους.Τέσπα. Δικά μου.

Αντί για τέσσερεις γάμους, να σας αφήσω με τέσσερις αθρωποατάκες που άφησαν εποχή, τις εξής δύο:

- Άθρωπ μου, έστειλες γράμμα στον Άη Βασίλη;

- Ναιιι!

- Τι γράμμα;

- Το Κάππα!!

- Άθρωπ μου, τι δώρα έφεραν οι μάγοι στο Χριστό;

- Σπίρτα, ασήμι και χρυσό.

Till next time, ανάρτησε κι εσύ μιαν αφίσα, μπορείς, σχετικά με το ποιος θέλει τον άλλο: η κρίση τον ηγέτη ή ο ηγέτης την κρίση.

Love and peas.




υ.γ. τωρά που έκαμα publish εμπήκα στο μπλογκ τζιαι είδα πως με εγυρέψετε... Σνιφ. Λαβ.

Η μη-πουλλού

Κάθουμαι να πιshιουρίσω τζιαι αφήνω την πόρτα ΚΡΟννοιχτη για να τους θωρώ άμπα τζιαι σκοτωθούν/ποκουππιστούν/αυτοπυρποληθούν.

Παίρνει με χαπάριν ο Άθρωπ, ο οποίος ούλλη μέρα εδιατελούσε ταρα(γ)μένος έως πολύ ταρα(γ)μένος:

ΌΙ ΚΑΘΟΝΤΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!! ΣΤΕΚΟΝΤΑ ΝΑ ΚΑΜΕΙΣ ΠΙΣΣΑ ΣΟΥΥΥΥΥΥ!!!!

Άθρωπ μου, έμπειράζει ((:αφού γίνεται και κάθοντα:))

ΌΟΟΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΕΙΠΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!

Άτε  τωρά :S Αγάπη μου, εν μπορώ στέκοντα - άκου; *πshhhhhhhh* έτο γίνεται και έτσι:))

ΌΙ ΕΤΣΙΙΙΙΙΙΙ!!! ΣΤΑ[Θ]ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ!!!!

Άθρωπ! Οι κοπέλες κάμνουν πισσάκια κάθοντα! And this should be enough (but you know it aint), ατε πήαιννε παίξε

ΓΙΑΤΙ;;

Shit, I am not ready for this. Γίνεται να κάμω rewind τζιαι να σταθώ που πας την τουαλέτα σιόρ; Action πράμαν εζήτησεν ο μιτσής άμα το σκεφτείς...

Mεν το πεις μεν το πεις μεν το πεις μεν το πεις ΜΕΝ ΤΟ ΠΕΙΣ Επειδή οι κοπέλες εν έχουν πουλλού... είπες το.

Ο_Ο Εν έχεις πουλλού;;

Τωρά ό,τι θέλεις πε, έκαμες τα λιλλίτσια Έχω αλλά εν διαφορετική άθρωπ μου, ΠΠΠΕΕΕΕΕ ΕΚΑΜΕΣ ΤΑΑΑΑΑ ποτζείνο πόshεις!!! γι΄αυτό κάθουμαιιιι:)))) Έλα γιε μουυυυυ!!! Τζιαι ασπούμε τωρά είσαι με την εντύπωση ότι έθθα έρτει να δει;;

Ο_Ο Εν έχεις πουλλού;; *έρκεται* Να δω που εν έχεις πουλλούυυ... Ο_Ο

(Όπως εκάθουμουν, τζιαι με κκλειστά τα πόθκια, εν εφαίνετουν τίποτε απολυτως... το απόλυτο τίποτε... ναι ναι ετζιεροποιήθηκα πρόσφατα, χάτε πάλε).

Έτο, εν έχω πουλλού... Άατεεεε:))) Να σκουπιστώ και φύγαμεεεεε!!! Πάμε βόοοοολτααααα!!! Πάμε στο λούνα πάαααααρκ!!! AΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΌΣ ΤΩΡΑΑΑ ΓΙΟΥΧΟΥΥΥΥ!!! *σηκώννουμαι κρατώντας το χαρτί μπροστά*

Ο_Ο Να δω που εν έχεις πουλλού... Τζιαι η κκελλέ του εν ίσια ίσια με το σημείο.

Ξέρεις ότι όσα εκτυλίσσονται τα τελευταία 2 λεπτά εννά περπατά τζι εννα τα λαλεί, έννεν; Ξέρεις ότι εννα μάθει η δασκάλα του τζιαι ο παππούς του ότι εν έshεις πουλλούν, έννεν; Ευτυχώς ΠΙΛΕΜΟΥ που η μη-πουλλού της μάμμας εν ήταν γεμάτη ΤΡΙΧΟΥΛΛΟΥΣ, με τους οποίους έχει θεματάκι, ειδεμή ήταν να φκάλουμεν μεγάλο νάμι... Τάχα εν κανεί που η μάμα εν έshει πουλλού, έshει τζιαι a bunch of καμένα βούρλα ουφφουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ ίνταλος τα εκατάφερα έτσι.



The Battle of Why: Understanding the World

Στο σπίτι, διανύουμε την αρτσιοπρηχτοπρήχτικη περίοδο των "Γιατί" τζιαι βάλλουμε κόντρες ποιος εννά απαντήσει στα περισσότερα με σοβαρότητα πριν παραιτηθεί με ένα "Έτσι" ή "Διότι επειδή". Καθηγητής εν όποιος δώσει τέθκοιαν απάντηση που έθθα έshει συνέχειαν.

Άθρωπ: (στο τραπέζι) Μάμα, επέρασες τον παπά;
Εγώ: Ναι, άθρωπ μου.
Άθρωπ: Γιατί επέρασες τον παπά;
Εγώ: Επειδή επείνουν πολλά, άθρωπ μου.
Άθρωπ: Γιατί;
Εγώ: Επειδή εν έφαα ούλλη μέρα.
Άθρωπ: Γιατί;
Εγώ: Επειδή εν επήρα φαγητό μαζί μου όπως εσένα.
Άθρωπ: Γιατί;
Εγώ: Επειδή εν το έκοψεν ο νους μου.
Άθρωπ: Γιατί;
Εγώ: Έθελεν κόνισμα.
Άθρωπ: Τι είναι κόνισμα;
Εγώ: Γιεεςς, ελείψαν τα γιατί!

Βέβαια, σε μια άλλη περίπτωση ο χάσπας εσάρωσε:

Άθρωπ: Παπά, επέρασεν σε η μάμα;
Χάσπας: Ναι, Άθρωπ μου.
Άθρωπ: Γιατί;
Χάσπας: Γιατί έχει μεγάλο στόμα.


Άθρωπ: (για το διπλανό αυτοκίνητο) Μάμα, είδες το φτερό του;
Εγώ: Ναι, Άθρωπ μου.
Άθρωπ: Γιατί έχει φτερό;
Εγώ: Για να μεν πετάσει, άθρωπ μου.
Άθρωπ: Γιατί;
Εγώ: Εννα ζαλιστεί.
Άθρωπ: Γιατί;
Εγώ: Εν αραιό το οξυγόνο τζειπάνω.
Άθρωπ: Γιατί;
Εγώ: Έτσι ένη. (DAAANG έχασα!)


Άθρωπ: Μάμα, εννά πάεις δουλειά;
Εγώ: Ναι, άθρωπ μου.
Άθρωπ: Γιατί;
Εγώ: Για να φέρω λεφτά.
Άθρωπ: Εν έχουμε λεφτά;
Εγώ: Έχουμε λίγα άθρωπ μου.
Άθρωπ: Γιατί;
Εγώ: Πε τζι εσύ.


Και ερχόμαστε στη χθεσινή μας εξόρμηση σε σούπερμάρκετ:


Ενώ περιμένουμε στο ταμείο.

Άθρωπ: Μάμα, γιατί είσαι παχιά;
Εγώ: Γιατί τρώω όλο μου το φαγητό για να γίνω δυνατή.
Άθρωπ: Γιατί;
Εγώ: Για να νικώ τους κακούς.
Άθρωπ: Γιατί;
Εγώ: Γιατί εν κακοί.
Άθρωπ: Γιατί;
Εγώ: Ένηξέρω άθρωπ μου.

Στο μεταξύ έφτασεν η σειρά μας τζιαι τι θωρώ στο ταμείο... Την πιο τεράστια, την πιο παshιά, την πιο βουβαλώδη, την πιο γιγαντιαία ταμία του κόσμου!!! Oh shit, λαλώ, εν πρέπει να την δει ο άθρωπ, θα εκτεθούμε!! Δυστυχώς, εν υπήρχεν τρόπος να αλλάξω ταμείο, so επάρκαρα τον (ήταν μες το καρότσι) με τρόπο να μεν την πολλοθωρεί τζιαι άρκεψα να του αποσπώ την προσοχή ενθουσιασμενοπανικόβλητα: Άτε άθρωπ μου, γιούπιιιιιιι ήρτεν η σειράαα μας!! Βοήθα με να βάλουμε τα πράματα πάνω στο ταμείο!! Μα τι εν τούτο;! Ωωω λα λα, εν φαριλαχτούδιιιι!! Μα ποιος εννα το φάει τούτον ούλλο;!! Ο Άθρωπ μου;!! Όοχιιι!! Εν δικό μου!!! Αααα, τι εν τούτο δαμέ;! ΓΑΛΑΑΑ!!! Μα ποιος κάμνει το γάλα, ξέρεις;! Η ΑΓΕΛΑΔΑ!! WOOHOO!!! Ααα κοίτα!! Μια γυάλλα με ψάααριαααα!! Έshει κανένα καρχαρία ρε άθρωπ; Δε να δούμε!! Γιούχουυυυ, καρχαρίιιιαααα!!!

Είδεν την όμως.


Άθρωπ: Μάμα, γιατί έγινε παχιά;

Η μάνα που ξέρει το παιδίν της, αποφάσισε ότι πρέπει να address the question πάραυτα αλλιώς ο άθρωπ θα την επαναλάμβεν at the top of his lungs ώσπου να ικανοποιηθεί το αίτημά του.

Shύφκω κοντά του τζιαι λαλώ του χαμηλόφωνα, "Έτσι ένη Άθρωπ μου, όποιος τρώει το φαγητό του γίνεται μεγάλος και δυνατός. Κοίτα! Μια βίζα! Θέλεις να πληρώσεις εσύ;!! Να πατήσεις το ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΟΥΜΠΑΚΙ;;;!!!!!"

Ένηξέρω πόσα που τούτα άκουσεν η ταμίας αλλά η αλήθκεια εν ήταν τζιαι ιδιαίτερα θερμή μαζί μας :/

Ε μα τζιαι τζείνη, σαν μεν τρώει τζιαι το φαϊ του αρφού της!

Τέσπα.

Αποπαννισμός Τώρα

Εχτές η ώρα 3 το λαλλαρομέρι έκατσα να γράψω ένα ποστ στο οποίο αναρωθκιούμουν πώς στο καλό επεζήσαμε του καύσωνα πέρσι έτσι τζιαιρό, χωρίς ρεύμα τζιαι χωρίς -συνεπώς- άρκοντίσιον. Τελικά εν το ετέλειωσα γιατί κάτι έγινε τζι εξανάπιαν με η πελλάρα που την πυρά.

Μετά ήταν να πω ότι εν τζιαιρός τζι επέρασεν να κόψει τα πανιά ο Άθρωπ αλλά αναβάλλω το γιατί ΒΑΡΚΟΥΜΑΙ. Κάμνε γιε μου μες το πανί σου τζι εν εντάξει. Πού να τρέχω τωρά να τον παίρνω κάθε 15 λεπτά στην τουαλέτα ώσπου να μάθει τζιαι να τον βουρώ με τον φλόκκο όποτε του φύουν τζιαι κάμει τα πάνω του τζιαι να τσικνώννουμεν ομαδικώς; Είμαστεν πολλά εντάξει.

Ο μόνος λόγος που θα ήθελα να σταματήσει το πανί εν για να μεν χρειάζεται να τον αλλαξοπανιάζει κανένας τζιαι σιγά σιγά να μαθαίνουμεν το underwear rule.

Στο σχολείο του είπαν μας να αρκέψουμε τον αποπαννισμό εδώ και καιρό αλλά αμελούμε. Είμαστε τζι οι θκυο (χάσπας εντ μι) με το στανιό.

Εψές τη νύχτα έβαλα τον Άθρωπ να ππέσει τζιαι εμιλούσαμε, επαίζαμεν, ελαλούσαμε παραμύθκια κτλ. Τζείνη η ώρα εν η ώρα που μπορεί να μου πει τζιαι καμιάν κουβέντα που το σχολείο, ποιος άκκασεν ποιον, ποιον εκάρφωσεν ο Άθρωπ τζιαι ποιου άρρωσεν η δασκάλα.

Εψές, λοιπόν, τζιαμέ που τον εκαληνύχτισα τζι έκαμα να φύω, λαλεί μου ούλλο γλύκα τζιαι ενθουσιασμό: "Τι έχω μες τη τσάντα μου;;!!", τζιαι έκαμεν την πυζιαμούα του λλίο κάτω, που την πλευρά του κωλομερκού.

Ο_ο "Τι έχεις μες τη τσάντα σου;", ρωτώ τον.

"Πιππίλλες!!!" λαλεί μου (η πιππίλλα εν μεγάλος έρωτας).

Ο_ο "Έχεις πιππίλλες μέσα στη τσάντα σου;"

"Ναιιιι!!! Κοίτα;;!", τζιαι ξανακάμνει μου την κίνηση που κατεβάζει τσας την πυζιάμα.

"Μα πούντην τσάντα σου;" λαλώ του κάπως πιο αγχωμένη τωρά.

"Έτην δαμέ, κοίτα;!", τζιαι ξαναδείχνει μου το κωλομέριν του.

"Τούτη εν η τσάντα σου;"

"Ναιιι! Κοίτα;!"

Με προσποιητή ηρεμία και ενδιαφέρον ρωτώ τον, "Άθρωπ μου, μα ποιος σου έμαθε τούτο το παιγνίδι;" (Σε τούντο σημείο, μπορεί ναν τζιαι η παράνοια talking, αλλά εφάνην μου ότι για μια fleeting στιγμή εσυννέφιασε/εσοβάρεψε κάπως το ύφος του)

"Εγώ!!"

"Είπεν σου κάποιος «τι έχω μες την τσάντα μου;» στο σχολείο;"

"Ναι!"

"Ποιος Άθρωπ μου;"

"Κανένας, εγώ!", λέει περιπαιχτικά.

Θέλω να τον σούζω που τον γιακκά ώσπου να φκουν ούλλα έξω μόνα τους.

"Άθρωπ μου, είπεν σου κάποιος να κοιτάξεις μέσα στην τσάντα του; Και ότι έχει πιππίλλες;"

"Όι, όι, εγώ!"

"Ντάξει Άθρωπ μου this clearly aint getting anywhere tonight" *ματς μουτς, μπάι*

Πάω στον χάσπα.

"Αύριο σάστου να κόψουμε τα πανιά".

Τζι ας μας φαν οι μούγιες.

Τζι ας γενεί το γαίμαν μας αυλάτζιν.

Losing it

A hellish last couple of days.

Την Κυριακή το πρωί στην εκκλησία ο Άθρωπ αρνείτουν να ταράξει τα πόθκια του να περπατήσει τζιαι ήταν συνέχεια καβαλλιτζιεμένος πάνω μου (βλ. 15 κιλά) με τον φτωχό τον Ούτποτ δίπλα να θέλει τζιαι τζείνος τη μάνα του, αλλά αντ΄αυτής να τον βαστούν γιαγιάες. Ο Άθρωπ μες την ιδιοτροπία τζιαι τη ζήλια.

Το κίνητρο των ημερών, για να τον καταφέρεις να κάμει κάτι, είναι να τον προκαλέσεις να κάμει τζείνο το κάτι πρώτος. Θέλεις να φορήσει τα παπούτσια του; Λαλείς "εγώ πρώτος!" τζιαι κάμνεις πως εννά φορήσεις τα παπούτσια σου τζιαι λαώννεται τζιαι θέλει τζείνος να τα φορήσει. Θέλεις να μπείτε στο αυτοκίνητο (επιτέλους); Λαλείς του "ο Ούτποτ πρώτος!". Βέβαια, στο εικονικό προβάδισμα πρέπει να είσαι πολλά προσεχτικός: αν θεωρήσει ότι εν τόσο το προβάδισμα του Ούτποτ που εν έshει chance να τον προλάβει, μπορεί να ππέσει χαμαί σε κώμα τζιαι να κλαίει. Οπότε, επειδή είχαμε και λίγα περιστατικά σαν το τελευταίο, τα νεύρα μου είχαν αρχίσει να φτανυνίσκουν νακκουρίν (και σε συνδυασμό με το ότι τα τελευταία δύο σαββατοκυρίακα είχαμε κανονισμένες διακοπές με τον χάσπα που ακυρώνονταν λόγω αρρώστειων).

[kaisi και Ράνια, αν εφτάσετε ως δαμαί, κάμετε μεταβολή τζιαι φύετε τωρά]

Το μεσημέρι επήαμε στα πεθερικά, όπου κλασσικά ήταν συνάμενο ούλλο το σόι. Ο καημένος ο Ούτποτ εξακολουθούσε να θέλει τη μάνα του, τζιαι αντ΄αυτής εσούζαν τον μες την αμαξού για να τζοιμηθεί. Εμάχουνταν επί 2 ώρες να τον τζοιμήσουν (επειδή όποιος εν σε θέλει τζιαι κλαίει εν επειδή ενύσταξε) ενώ ταυτόχρονα επετάσσουνταν μπροστά του διάφορα άλλα μωρά του σογιού να του κάμουν σκέδια τζι εκνευρίζαν τον. Ο Άθρωπ αποτραβηγμένος σε μια γωνιά, ετσάρνιαζεν όποιον του εκόντευκε.

Το απόγευμα ο χάσπας με άλλους ενήλικες του σογιού επήαν σε τζείντο στροντζιυλό το πράμα τζιαι έμεινα στην πεθερά με τα μωρά μου τζιαι τα μωρά τους. Στο μισάωρο στέλλω μήνυμα του χάσπα: Ponna mas deis tzi ennamaste oi diplasioi, men foitheis, priksimo einai tha perasei.

Μα τι πρήχτικα κοπελλούθκια. ΜΑ ΤΙ ΠΡΗΧΤΙΚΑ ΚΟΠΕΛΛΟΥΘΚΙΑ. Η μια η μιτσιά ετραγούδαν του Άθρωπ ένα -προφανώς- χιτάκι της εποχής: σε σκέφτομαι όταν χέζω, σε είδα και μου φεύγει το σκατό, βραστό και αχνιστό από την κωλοτρυπίδα, κτλ κτλ. Τζιαι το εν λόγω τραγούδι εν πας σε ipod που της εγοράσαν οι γονιοί της. 5 χρονών.

Τη Δευτέρα πάω να πιάσω τον Άθρωπ που το νηπιαγωγείο, εν η μόνη μέρα που τον πιάνω εγώ. Τελευταίως εσήκωσε ένα έθιμο, να μεν με θέλει να τον περισυλλέγω εγώ τζιαι γινούμαστε λλίο θέαμα. Εχτές έπιαν τον θρήνο πάλε. Εν την θέλωωωωω, εν την θέλωωωωω!!! Γιε μου;;;; ασπούμε! Διαπραγματεύσεις επί διαπραγματεύσεων με τη δασκάλα του για να καϊλήσει νάρτει. Να δούμε τι θα σκέφτεται τζιαι τζείνη, παρόλο που με διαβεβαίωσε ότι "έτσι εν τα μωρά, μεν έshεις έννοια". Εγώ στη θέση της θα εκαλούσα το γραφείο ευημερίας πάντως. Μα να με θωρεί το μωρό μου τζιαι να δήννεται πάνω της;; Έτσι ελέαν ότι έκαμνε τζιαι τζείντο μωρό που το δολοφονήσαν πρόσφατα στην Πάφο, τζι εν έδωσε κανένας σημασία. Έθελα να τσιριλλήσω ΤΖΙ ΑΝ ΜΕ ΘΕΛΕΙΣ, ΤΖΙ ΑΝ ΜΕΝ ΜΕ ΘΕΛΕΙΣ!!!

Ώσπου να μπούμε στο αυτοκίνητο είμασταν οι καλλύττεροι φίλοι - όπως πάντα.

Το απόγευμα ξεκινήσαμε μέλι-γάλα να πάμε στον γιατρό. Καθοδόν, κάποιος ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟΣ μεσήλικας εθεώρησεν ότι του έκοψα τον δρόμο τζιαι εστρατοπέδευσεν μες τη μέση του δρόμου, άνοιξε το παράθυρο τζιαι εσκάτωννεν με. Είπα να τον κερδίσω με την αφοπλιστική μου ειλικρίνεια και απολογία, τζιαι είπα του "συγνώμη, έshετε δίκαιο". Επτοήθηκε για κανένα δευτερόλεπτο τζιαι εξαναντάκωσεν, TZI ESHΕΙΣ ΤΖΙΑΙ ΜΩΡΟ ΜΕΣ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ, ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΗ!!! Τζι εκόπηκεν του βούρου.

Αναπνοές.

Εφτάσαμε στο γιατρό. Όλα μέλι μέχρι την αίθουσα αναμονής. Έρχεται η σειρά μας, μπαίνουμε μέσα, ανεβαίνει στο κρεβάτι και μας λέει ο γιατρός να βγάλουμε τα ρούχα (το μωρόν, όι τζι εγώ). ΗΛΙΘΙΑ ΜΑΝΑ, γιατί να ξηκολλήσεις το αυτοκόλλητο του παπουτσιού του μωρού πρώτη;;;

Enter tantrum.

Να πορτοκλωτσά, να τσαρνιάζει τες φάτσες μας, να παουρίζει, να κλαίει, να τρέχουν οι μύξες του, να γίνεται φυτίλλι, να κολλούν τα ρούχα πάνω του, να μεν κουμαντάρεται, να πνίεται που τους λυγμούς τζιαι τους βρυχηθμούς, τζιαι στα πολλά να κουλλουρώννεται κάτω που το κρεβάτι σε μια γωνιά τζιαι να νεκαλιέται τζιαι να μεν κοντεύκεται. Να αναγκάζουμαι να τον πιάσω όποθθεν έβρω τζιαι να τον τραβολοήσω έξω μισοτίτσιρο. Εδέρνετουν τζι εκτυπιέτουν να ξαναπάει μέσα. Ενόμιζα εκατάsshισεν μου τη φάτσα μου τζιαι επιτολόαν γαίμα. Ήταν μια επιληψία άνευ προηγουμένου, εν είshεν ιδέα τι ήθελε, έλυσεν τον η μίλλα μου. Με τα shίλια ζόρκα εφκήκαμεν έξω στο δρόμο. Ξυπόλητος πας το πεζοδρόμιο να οδύρεται. Να εν δρωμένος τζιαι να φυσά αέρας. Τα νέυρα μου εξατμιστήκαν.

Είπα του "εντάξει, εγώ φεύκω" τζιαι εστάρταρα το αυτοκίνητο. Τζιαμέ κάτι ένωσεν τζιαι ήρτεν τζι έμπηκεν μέσα. Έκατσεν φρόνιμα φρόνιμα σαν να μεν συμβαίνει τίποτε. Αμάναμου μάναμου τζιαι είπα να τσιριλλήσω... Τζιαι ΤΙ ΕΝ ΤΟΥΤΗ Η ΠΕΛΛΑΡΑ ΟΥΛΛΗ ΤΩΡΑ;; ΧΑ;; ΧΑΑΑ;; ΓΙΑΤΙ ΚΛΩΤΣΑΣ ΤΗ ΜΑΜΜΑ;; ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΕΦΚΑΛΕΣ ΤΗΝ ΦΑΤΣΑ ΜΟΥ;;; κτλ. Πρέπει να είμαι πολλά αστείο θέαμα άμα νευριάζω γαιτί εθώρουν τον που το καθρεφτούι ότι εμάσσιετουν να σπουρτίσει που το γέλιο.

Πέτε μου τωρά μετά που τούτα ούλλα, εν πρέπει κάποιος να πληρώσει;

Πρέπει έννεν;

Ποιος όμως;

Άραγε;

Χμμμ.

Πριν φτάσουμε σπίτι, έκαμα μεταβολή. Επήα πίσω στο δρόμο όπου είχα κόψει τον άλλο πριν. Αν είμαι τυχερή, εσκέφτουμουν, το σπίτι του θα είναι μες τούντον δρόμο τζιαι κατίshι της μοίρας του τωρά. Οδηγούσα αργά αργά, scouting, όπως το λαγωνικό, προσπαθώντας να μεν ξεθωριάσει που τη μνήμη μου το corolla του με αριθμούς εγγραφής που ξεκινούν που Κ. Εγύρευκα τον χωρίς να έχω ιδέα τι ήταν να του κάμω ποννά τον έβρω. Στο τέρμα του δρόμου επαραιτήθηκα, συνειδητοποιώντας κάπως (μεν φανταστείς) την παράνοιά μου. Στο U-turn επάνω, εσταμάτησα. There it was. Παρκαρισμένο σε ένα σπίτι.

Έμεινα τζι εθώρουν το, απέναντι του. Έσβησα τη μηχανή. (Ο Άθρωπ στο μεταξύ εν ετόλμαν να πει κιχ).

Εν είχα την παραμικρή ιδέα τι ήταν να του κάμω αν έφκαιννεν έξω. Το τι ήθελα να του κάμω έξερα το: πρώτα μαύρον τζιαι μετά κεϊμά. Μετά που κανένα λεπτό, εξαναξεκίνησα τη μηχανή τζι έφυα. Όχι παρατημένη, mind you, αλλά με σκοπό να ξανάρτω άλλην ώρα "τωρά που ξέρω πού μεινίσκει". Να του ξανακλείσω το δρόμο, να κατεβώ κάτω τζιαι να πάω κοντά του, χωρίς κόρες μες τα μμάθκια, τζιαι να του πω: Είσαι εσύ που έσσιεις την έννοιαν του μωρού μου τζιαι είπες με μαλακισμένην ομπρός του;

Τζιαι μετά shιονούι.

 

 

 

υ.γ. ο άθρωπ καθοδόν προς το σπίτι είπεν μου "συγνώμη μάμα".

υ.γ.2 παραιτούμαι που Πρόεδρος του ΣΙΚ. Τζι αν ισιώσετε, τζι αν μεν ισιώσετε.

υ.γ.3 Can´t wait για την Πασχαλινή μας απόδραση.

"Ακαπώ σε μάμμα"

Date of occurrence: 17 February 2012

Age of utterer: 0-2 2,5 3+

Out of which colour did it occur? Red / Blue / Green / Yellow

Previously rehearsed? Never / Once / Twice / Several times / Countless times

Initiative: Own / Mother's / Father's / Else's

Recipient's thoughts: So moved that will get Thermomix.

A quick note

ΛΑΤΡΕΥΩ ΟΥΤΠΟΤ.

Λατρεύω που τα shερούθκια του στην ανάταση φτάνουν ως την κουρία του :D

Και άλλα.

Σύγχυσις

Το αθρωπούι μου ζει ένα δράμα, έχει 2-3 μέρες.

Τζιαι να πεις εισέβαλεν απότομα στη ζωή του ο Ούτποτ; Καμία σχέση. Ο φτωχός (ο Ούτποτ) τζοιμάται ούλλη μέρα τζιαι εν ενοχλά κανέναν. Τες πρώτες 2-3 μέρες μάλιστα, το αθρωπούι εβοήθαν τζιαι στο αλλαξοπάνισμα με το να μου ποταβρίζει ό,τι ποτσούι τζιαι μαστραππούι έβρισκεν μπροστά του.

Όταν πρωτοείδα τούτη τη διαφήμιση πριν μερικά χρόνια, εσκέφτηκα δύο πράματα: α) εν η πιο κορυφαία διαφήμιση έβερ, β) τούτο το πράμα εν έshει chance να συμβεί σε μένα.

Αν ήσαστε εχτές στο Μετρό (το σούπερμάρκετ φίλοι καλαμαράδες, καθότι μετρό που το δικό σας δεν διαθέτομε), τότε χαίρω πολύ, ακούσετε μας. Our first tantrum.

Η μόνη διαφορά που την ανωτέρω διαφήμιση εν ότι το αθρωπούι δεν μιλά ακόμα οπότε δεν ήξερα τι στο καλό ήθελε όταν επορτοκλώτσαν τζι επαούριζεν μες το καρότσι σαν το αγρίμι στο κλουβί. Εκατάλαβα όμως τη δύναμήν του: όταν επήα να τον βάλω μέσα στο καρότσι, τόσο πολλά εν ήθελε να μπει μέσα που έκαμνεν έλξεις με τον κώλον του για να μεν κάτσει κάτω τζιαι επερπάταν πάνω μου όπως τη διαφήμιση των μωρτήζων που χορέφκουν πας τον τοίχο (οι νεότεροι σκεφτείτε Matrix και λοιπά τέθκοια έργα που κάμνουν σούζες πας τους τοίχους πριν δώκουν κλωτσιά).

Λύει τον η μίλλα μας τον γέρημο :( Εν εκτός εαυτού. Το μωρούι μου, το αρκουδούι μου, η αγάπη μου η τεράστια που ξαφνικά έγινε γίγαντας! Τέρουλλος!

Ελπίζω να περάσει γλήορα.

Έχω μια κρυφήν ελπίδα ότι εν που επονούσε τα αυτιά του τζιαι ήταν λυμένος της νύστας που έκαμνε έτσι... όι ότι εύχομαι ναν άρρωστος, you know what I mean.

Προς Ούτποτ: Εν επίστεψα ούτε στιγμή ότι θα μπορούσα ποττέ να αγαπήσω άλλη φάτσα εκτός του αθρωπουθκιού, αλλά με το που σε είδα επείστηκα ότι η κουβέντα με τα τζιερκά (που αφταίνεις το ένα με το άλλο χωρίς να λείφκει η φλόγα; που παρομοιάζει την αγάπη των γονιών; τζείνη) εν αλήθκεια...

Προς βουλγάρα: μάθε τη νύφη σου να λαλεί καλημέρα τζι άησμε με τα "κόρη έννεν καλά έτσι που το βάζεις" (για τον Ούτποτ στο σακκί/μάρσιπο). Γιατί στο χωρκό μας έχουμε μια κουβέντα που πάει κάπως έτσι "Τζείνος που μπαίνει τζι εν λαλεί με γεια σου με καλώστον, στο παναΰρι έπαρτον τζι όσα σου δώκουν δώστον". Mεχεχ χεχ :]

Babynaming: The Serial

Killer :ζ

Ο κύβος για το όνομα του Ούτποτ ερρίφθη. Εν κάτι πολλά έτσι (ίσως το Maynard ναν τζιαι καλλύττερο):

Με τον χάσπα ακόμα λαλούμεν τον "ο Άλλος", "ο Μιτσής", "ο Μικρός". ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥ ΠΑΕΙ ΠΟΥΝΑΜΕΝΠΩ. ΕΝ ΚΡΙΜΑΝ ΤΟ ΚΟΠΕΛΛΟΥΙ. Τζιαι μεν ρωτάτε "καλό γιατί;" Αλλάξετε θέμα.

Παχομέρειες σχετικά με τη νέα τάξη πραγμάτων σύντομα. But don't hold your breath. Στα διαλείμματα μεταξύ των αλλαξοπανιών και γαλεμάτων, εν θέλω να κάμνω τίποτε παρά μόνο να ππέφτω. Πάντως η γέννα η καλή εν σαν την δουλειά την καλή: σχήμαν οξύμωρο!

Τζιαι what's with the visits man? Τι ηλίθια κουλτούρα εν τούτη που θέλει τον καθένα να σπεύδει ΤΖΙΑΙ στην κλινική ΤΖΙΑΙ μόλις πάω έσσω μου; Τι έρκεστε να κάμετε σιόρ; "Να σας δούμε". Να σας στείλω φωτογραφία τζιαι να μ' αφήκετε ήσυχη. Πονώ τα πλευρά μου, τα βυζιά μου, τα κόκκαλά μου, θέλω να λύσω τζιαι όι να κάμνω καφέδες τζιαι να είμαι ευχάριστη - για χάρην του φαξ δηλαδή!

Το ίδιο τζιαι στην κλινική: έshει λόγο που υπάρχουν ώρες επισκέψεων, πιστεύκεις το;;! Το τελευταίο πράμα που θέλω μόλις γεννήσω είναι να αννοίει την πόρτα ο καθένας ανά πάσα στιγμή τζιαι να στρογγυλοκάθεται τζιαμέ είτε τζοιλιοπονώ είτε θέλω να θηλάσω είτε να κατουρήσω είτε να αλλάξω πανί μητρότητας είτε απλά να τζοιμηθώ κοντέμιτ. Τζιαι να νομίζουν ότι εν ενοχλούν αν κάθουνται ήσυχα ήσυχα τζιαι παρακολουθούν το θηλασμό ή ακούουν το ππshhhhhhhhhhh.

%&#$*$^!

Τα Σημεία των Σφαιρών: Μέρες Αργίας

• Ο αθρωπίσκος εξαναγάπησεν με, ευτυχώς. Ελύσαν οι μίλλες μου ούλλες βλέποντας το δράμα που επέρναν το μωρό μου. Τωρά *φιουξ* εν κλώθει πριν φτάσει κοντά μου τζιαι εν κλαίμεν η μάνα το παιδί και το παιδίν τη μάνα τες νύχτες. Είμαι πολλά χαρούμενη.

• Πρέπει να είμαι πάρα πολλά φρόνιμη για πολλές μέρες ακόμα, αν δεν θέλω να ξαναπεράσουμε την ανωτέρω αναστάτωση. Το μόνο λάθος που έshει η πολλή η ξάπλα εν ότι εν πολλοβολεύκουμαι με το λάπτοπ μες το κρεβάτι: ή θα το έχω δίπλα μου τζιαι θα ττακκουρώ με ένα shέρι, ή θα το βάλω πας τα πόθκια μου τζιαι στο λεπτό θα κρούσουν. Τζιαι νευριάζει με να τρίφω το δακτύλι μου για μάους. Κάμνω shίλιες ώρες.

• Όσο ήμουν μέσα, έμαθα κάποια πάρα πολλά χρήσιμα πράματα, όπως ότι η Φαίη Σκορδή; Σκορδά; Σκορδέ; είναι έγκυος (να ζήσει, so am I), ότι η Μενεγάκη θα είναι επιτέλους σίγκολ μετά που τόσα χρόνια, και άλλα ασπούμε-wtf-who-are-these-peoples??? Kαλάν, οκκέι, τη Μενεγάκη έπιασεν την το φτι μου έναν τζιαιρό, αλλά οι άλλοι ούλλοι;! Ασπούμεν, έshει κόσμο που γοράζει (ΓΟΡΑΖΕΙ!!!) περιοδικά με αχρείαστες πληροφορίες για τες προσωπικές ζωές άλλων τζιαι θκιαβάζει τα σαμπώς τζι εννά δώκει εξετάσεις;! (κεστιόν ρετορικέ)

Διάλειμμα γιατί εκρούσαν οι ζάμπες μου.

• Ευτυχώς που τα βρίσκω πάρα πολλά με τον εαυτό μου τζιαι εν χρειάζουμαι ποσκόλιο για να περάσει η ώρα. Μπορώ να απλώνω με τες ώρες τζιαι να μεν κάμνω απολύτως τίποτε. Βαρκούμαι να θκιαβάσω βιβλία, βαρκούμαι να θωρώ τηλεόραση, μόνο λλίο σμιλί κάμνω γιατί με λίσκο τη βρίσκω, τζιαι ευτυχώς που το ταβάνι εν καθαρό τζιαι φρεσκοπογιατισμένο ειδεμή τα τυχόν ππάτερνς της υγρασίας ή οι αζαγιές θα με αποσπούσαν που το χάσκιασμα.

• Σήμερα θα εκδράμω για πρώτη φορά μετά που μέρες τζιαι θα πάω γιατρό. Ελπίζω α) να μεν έκαμα καμιάν πελλάραν τζιαι να με ξανασυλλάβει τζιαι να φάω κράτηση, β) να μου δώκει άδεια, φεύκοντας που τζιαμέ, να πάω να γοράσω μαλλιά για να κάμω (τζι άλλο) σμιλί, γ) να με αφήκει επίσης να κάμω κανένα shοpping γιατί εν έχω ρούχα να μου μπαίνουν. 

• Αποφάσισα να γίνω η λεγόμενη "γλήορη". Αν και εν έχω την παραμικρή ιδέα how to go about it, ΕΝ γίνεται κάποιες μέσα σε μιαν ημέρα να έχουν 3 πλυντήρια πλυμμένα, στεγνωμένα, σιδερωμένα. Απλά εν γίνεται. Εμένα θέλουν μισήν ημέραν να πλυθούν τζιαι ανάμιση μέρα μόνο για να στεγνώσουν πας το ττέλλι. Τζιαι να έχουν τζιαι φαΐ κάθε μέρα έτοιμο τζιαι το σπίτι ναν shιόνι; Γουώδαφακ μεν. ΕΝ γίνεται να έshεις κκιοφτέδες μακρουλλούς αχνιστούς μες το πιάτο 30 λεπτά μετά που άρκεψες να τους κάμνεις. Εγώ θέλω μισήν ώρα μόνο για να τρίψω τες πατάτες τζιαι τους κρομμυδομαϊντανούς. Τζιαι αλλο μισή να τους πλάσω τζιαι να τους τηανίσω. Τζιαι κόμα πλάθω τους τζιαι στροντζιυλούς που φτυχάς πιο γλήορα. Τούτη η πεθερά πάντως διά των υπολοίπων a very bad name. Εν καταλάβω.

• Βέβαια, εν τίθεται θέμα να γίνω γλήορη μες τους προσεχείς μήνες γιατί πρέπει να παραμένω σε στάση ανάπαυσης του πυρός. Μπορώ να γίνω όμως πολλά γλήορη, μιλούμεν ιλιγγιώδης, φουshέκκι, σκάιν νέφος, στην πληρωμή της γεναίκας που θα έρκεται να καθαρίζει.

• Τες. Εν έshει σαν το καθίσι. *grin*

• Το τραγούδι εν το βάλλω γιατί εννά νυχτωθούμε ώσπου να τα καταφέρω.

• Κλείω γιατί εν ηφτυχώ τζι εβαρέθηκα.

Και έχουν μόλις ανοίξει οι τηλεφωνικές μας γραμμές, ναι παρακαλώ είστε στο αέρα.

(Αμάναμου, τωρά εθθυμήθηκα ότι που ήμουν μέσα είδα τζιαι μιαν κυπριακή μαγειρική εκπομπή.... SO post material αλλά ας όψεται το κρεβατωμένο λάπτανς. Λάπτοπ.)



Why have you forsaken me?

WHERE. On the face of. HELL!!! HAVE YOU BEEN! ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ;;; ΠΟΥ ΕΠΗΕΣ;;; ΕΚΑΜΑ ΣΟΥ ΤΙΠΟΤΕ;;; Ελάτρευα σε τζι εσύ εξαφανίστηκες. Έκαμα σου τίποτε; Επαίζαμεν ούλλη μέρα τζιαι ξαφνικά εξαφανίστηκες. Έσφιγγα σε πολλά που σε αγκάλιαζα;; Εβάρουν πολλά που έππεφτα πάνω σου;; Τι σου έκαμα τζιαι εχάθηκες;; Γιατί εν καταλάβω;;;

 

Οκ, έπιασεν με ο παπάς την πρώτη μέρα τζιαι επήρεν με σε ένα τόπο που εν εξαναπήα τζιαι είshεν πολλά κρεβάθκια τζιαι ήσουν τζιαμέ!!! Εχάρηκα πολλά που σε είδα. Έδωκα πάνω σου αλλά εν με πολλοάφηνεν ο παπάς, ετράβαν με να κάμω πίσω. Αλλά γιατί ήσουν τζιαμέ; Έχουμε τζιαι σπίτι μας κρεβάθκια!! Αλλά μετά που λλίο εφύαμεν τζιαι εσύ έμεινες τζιαμέ. Την επομένη πάλε επήρεν με ο παπάς στα κρεβάθκια τζιαι πάλε ήσουν τζιαμέ. Επεριεργάζουμουν το κρεβάτι σου το νέο. Όντως ήταν πιο ωραίο που τζείνο σπίτι μας. Το δικο σου είshεν κουμπούθκια τζιαι επήαιννεν πάνω τζιαι κάτω. Εν για τούντο κρεβάτι που με άφηκες;; Τζιαι μετά πάλε εφύαμεν μόνοι μας. Εν καταλάβω! Γιατί είσαι τζιαμέ; Εν μπορώ άλλο χωρίς εσένα! Εν θέλω κανέναν. Βυζακώννω μόνο πας τον παπά πέρκι εν μου φύει τζιαι τζείνος. Ύστερα εν με εκάνεν ο καημός μου, αρρώστησα τζι ετρέχαν οι μύξες μου τζιαι έβηχχα ούλλη μέρα τζιαι ο παπάς εν με εξαναπήρε στα κρεβάθκια. Γιατί;; Τι σου έκαμα;; Είπες του να μεν με φέρνει;; O παπάς ούλλη μέρα θκιανεύκει με, παίρνει με ποτζεί ποδά τζιαι περνούμεν ωραία.Αλλά ππέφτω τη νύχτα τζι εν καμμώ. Θωρώ όνειρα ότι εξαπολύσαν με μες τη ζούγκλα να με πιαν οι πίθηκοι. Πετάσσουμαι ίσια πάνω κάθε μισήν ώρα τζιαι παουρίζω. Εσύ άφαντη. Μόνο ο παπάς έρκεται τζιαι διά μου πιππίλλα τζιαι πιάννει με πάνω του. Πού είσαι;; Ενη μπόρω! Εν αναπνέω, κλαίω, τζιαι ώσπου κλαίω τρέshει παραπάνω μύξα τζιαι εν αναπνέω τίποτε. Είμαι διαλυμένος. Πού είσαι; Γιατί με εγκατέλειψες;;; 

 

Όλα γύρω σου γυρίζουν. Ύστερα που, dunno, ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια; μπαίνω σπίτι τζιαι θωρώ σε μπροστά μου!!! Ππέφτεις πας τον καναπέ! ΜΑΜΑ ΜΟΥ!!! Εχάρηκα ΠΑΡΑ πολλά, εβούρησα πάνω σου. Λλίο πριν φτάσω κοντά σου, εσκέφτηκα ότι μάλλον ήταν της φαντασίας μου τζιαι έκλωσα τελευταία στιγμή τζιαι επήα στα παιχνίθκια μου. Ξαναδικλώ στον καναπέ, ήσουν τζιαμέ ακόμα. Εφώναζες μου νάρτω. Ξαναγυρίζω στο παιχνίδιν μου. Αν ξεκινήσω νάρτω τζιαι εξαφανιστείς πάλε; Ξαναδικλώ στον καναπέ, ήσουν τζιαμέ ακόμα. Ελάλες μου νάρτω να κάμουμεν αγκαλίτσες τζιαι ξέρω γω. Καλάν, εσού γιατί εν έρκεσαι; Ίντα έμεινες τζιαμέ τζιαι θωρείς; Εν με πολλόshεις ακόμα; Τι σου έκαμα;;; Έθθα καταλάβω ποττέ μου. Γιατί με εγκατέλειψες;;; Τωρά γιατί ούλλη μέρα κάθεσαι τζιαμέ; Γιατί εν έρκεσαι να παίξουμε στο χαλί μου; Γιατί εν με παίρνεις έξω βόλτα; Γιατί εν με πιάννεις ανάποδα; Γιατί εν μου φέρνεις τη μαππούα μου άμα πάει κάτω που τον καναπέ; Πε μου τι σου έκαμα! Εν θέλω να είμαι ούλλη μέρα στες γιαγιάες. Σήκου που τον καναπέ τζι εννά λύσεις! Εν ταράσσεις α; Εν με θέλεις όπως πριν. Τι σου έκαμα;;; Εννά ξαναφύεις;; Εννά μείνεις; Εν καταλάβω. Τες νύχτες ξυπνώ ακόμα αλλά πάλε μόνον ο παπάς έρκεται. Μιαν φοράν ήρτες τζι εσύ αλλά εν σε έθελα, τι να σε κάμω; Αφού κάθεσαι μόνο, ούτε με πιάννεις, ούτε τίποτε. Εν καταλάβω. Τι σου έκαμα;;; Τι σου έκαμα;;;

 

 

The Monster Post

Tούτον εν το υπερπόστ που εμαείρευκα εδώ και 9 μήνες αλλά εν είχα ώρεξη [sic] να το κυκλοφορήσω. Ιτ ταζ τέηκ φορέβερ. Ξεκίνησα να το γράφω λίγο πριν τα Χριστούγεννα με σκοπό να το αναρτήσω όταν το αθρωπούι θα έκλειε ενός χρονού (εντός και εκτός κοιλίας συμψηφισμένων). Έχασα το deadline γιατί ήθελα να σκανάρω τα υπερηχογραφήματα τζιαι βαρκed. Μετά σκέφτηκα να το αναρτούσα με την ευκαιρία της άλλης μεγάλης εορτής της Ορθοδοξίας, 14 Φλεβάρη. Έχασα το τζιαι τζείνο. Βασικά εγύρευκα μια άλλη συμβολική al kinda περίοδο να το αναρτήσω αλλά αμελούσα. Τώρα νομίζω είναι η τελευταία ευκαιρία να το κάνω πριν κλείσει ενός (Εκτός Κοιλίας), οπότε και θα είναι λιγότερο πρωτότυπο (blindness of mine) να το αναρτήσω τότε: Αυτή τη βδομάδα κλείει 9 Eντός και 9 Εκτός! Δηλαδή, όσο καιρό έκαμε μέσα, έκαμε και έξω.

Όσοι εν εκάμαν ακόμα το προκαταρκτικό σκρολλ ντάουν για να δουν ώσπου πάει τούντο ποστ, έννεν ανάγκη να κάμουν: απλά συγκόψετε το μέγεθος της ανάρτησης που το μέγεθος του σκρολλοπραμάτου (όσο πιο μιτσή, τόσο πιο μεγάλη η σελίδα).

Καλάν άτε περιμένουμεν σε να κάμεις. Πάρκαρε δαμέ ύστερα, που πάνω που την κάτωθι εικόνα. Οκ, so εν κάμποσο. Ή που πιάνετε το ληξιό σας, σβήνετε τα κινητά τζιαι κάθεστε αναπαυτικά ή που φεύκετε τζι έρκεστε άλλην ώρα ή φεύκετε τζι εν ξανάρκεστε.

Τάδε έγραψα σε span ενός μηνός περίπου όταν έγινε ενός (Εντός και Εκτός):

Έχω πολλά bitch διάθεση τζιαι προσπαθώ να την εκτονώνω που μέσα μου. Τα fantastic fights δίνουν και παίρνουν. Εν με κανούν οι αφορμές που έχω, χαλιούμαι τζιαι με διάφορα υποθετικά σενάρια δικά μου. Πιχί, φαντάζουμαι ότι μου είπαν κάτι, ή εδικλίσαν τζι είδαν με κάπως, ή εκάμαν κάτι του μωρού, τζιαι τσακκώννουμαι πουμέσα μου. Το μόνο που μεινίσκει για τους έξω, εν η φάτσα μου η χαλασμένη που εν θωρκέται. Μan, άμαν είμαι μουτρωμένη είμαι ο αντίχριστος ποζαυλιασμένος.

Τζιαι πρήshιουμαι ΠΑΡΑ πολλά. Don’t look at me, don’t talk to me. Πρρήsshιουμαι με το loudness της μιας. Πρρήsshιουμαι με το φαχτοριλλίκκι της άλλης. Πρρρήssshιουμαι με τες βίδες της παράλλης τζιαι τες κυκλοθυμίες της τζιαι τα μούτρα τα θιγμένα τζιαι τες ειρωνείες που αποκρούω με "παιξοπελλισμό" για να μεν shιστούμε. Πρρρρρρρήηηssshhhιουμαι με τες ανακυκλωμένες κουβέντες της άλλης. Τζιαι τες δήθεν καλοπροαίρετες τζιαι ταπεινές γνώμες ΜΆΙ ΑΣΣ. Πρρρήsshιουμαι πάαααααααραα πολλά. Μεν μου μάshεστε. Μεν μιλάτε. Μεν σούζεστε. Μεν αναπνέετε.

Όι δαμέ, στην πιο πάνω (για όσους επαρκάραν δαμέ μετά το σκρολλ ντάουν) Τέσπα. Είπα να μεν bitchάρω. (τωρά τζιαι να πάει)

Πέρσι έτσι καιρό μπήκε στη ζωή μου ως υποψία, υπό μορφή δύο γραμμούων ον ε στικ. Όταν επιβεβαιώθηκε η ύπαρξή του, είχε μέγεθος σβαροφσκουθκιού, έπειτα έγινε charm για κινητό, μετά μπρελόκ και σιγά σιγά γυρίνος - κουρκουτάς - δεινόσαυρος - εξωγήινος - παχουμίου:))).

Που την ώρα που έμαθα ότι εγκυμονώ κινδύνους, I have been counting my blessings. Εγκυμονήθηκε απίθανα το αθρωπούι μου. Ούτε με ενόχλησε, ούτε με αshήμισε, ούτε με εδυσκόλεψε (το ότι εν εμπορούσα να βοηθήσω στη μετακόμιση ή να κόφκω τα νύshια των ποθκιών μου έννεν κατ’ ανάγκην αρνητικά). Ούτε απίστευτα φαγιά ήθελεν εν τω μέσω της νυχτός. Εδώσαμεν της θάλασσας μες τα φκια, επαίζαμεν ρακέτες, είχαμε το κρεβάτι το διπλό ττου αρσέλβζ, επαίζαμεν  ταμπουλέκκι τζιαι εδιασκεδάζαμεν. Εshαίρουμουν πάρα πολλά (χου, μι). Ήμουν (ένιωθα, τουλάχιστον) πολλά σέξυ θεία Λόλα έγκυος (βασικά η εγκυμοσύνη εβόλεψεν με να καλύψω τη σκέμπα μου με την οποία δεν ξέρω τι θα κάμω φέτος, είμαι πολλά desperate skembowife) τζιαι έφκαλα τάχα σέξυ φωτογραφίες οι οποίες δεν εφκήκαν (surprise) όπως τες είχα μες το νου μου και μπρος στον καθρέφτη. Άρεσκεν μου να περπατώ στο δρόμο τζιαι να μου παίζουν πουρού που πίσω (έχοντας δει θηλυκό με καυτό shορτούι) τζιαι να γυρίζω τζιαι να αντελοshιάζουνται με την τζοιλιά μου τζιαι να κάμνουν ότι έννεν τζείνοι που επαίξαν πουρού - ΧΑ ΧΑ ΧΑ. Σάκκαρζ.

Kαι μετά ήρθαν οι μέλισσες. Έφτασε η προβλεπόμενη μέρα γνωριμίας με αθρωπούι αλλά μας έδιωξαν από την κλινική εφόσον η κοιλία δεν ήτο έτοιμη διά να εξαπολύσει τον ένοικο. Επειδή, όμως, ετριβιτζιάζουμουν να γεννήσω συγκεκριμένη μέρα (για να μεν μου φάει τα δικά μου γενέθλια - στραβάρα μου), αρχίσαμε με το χάσπα το περπάτημα της ζωής μας, αφού σύμφωνα με επιστημονικές πηγές ("εν καλά που σου λαλώ") θα βοηθούσε στην έλευσή του (όι του χάσπα, του αθρωπουθκιού). Όντως, το επόμενο πρωί, το αθρωπούι αποφάσισε ότι θέλει να με δει που κοντά και να μου σφίξει το χέρι (τελικά εν το βυζί που έσφιξε, και been doing so ever since).

Ακολουθεί shιονούι. Θυμούμαι το σαμπώς τζιαι ήταν ο μέγας παshιαμάς τζιαι γελώ τζιαι είμαι πανευτυχής άμαν το διηγούμαι. Θυμούμαι, όμως, ότι that was an ass of a pain.  Θυμούμαι ότι που ένα σημείο τζιαι μετά εξέχασα γιατί είχαμε πάει κλινική τζιαι απλώς έκαμνα τες αναπνοές μου ώσπου να περάσει ο ass of a pain τζιαι να πάμεν έσσω μας. Μόνο όταν σε ένα σφίξιμο πάνω, επετάχτηκεν ένα αθρωπούι που πάνω (κάτω) μου and skidded to a halt, εθθυμήθηκα ότι εν για τζείντον λόγο που είχαμε πάει ("α ναι").

Ματάκια μου,

τζείνη την ώρα εν ήταν η πιο μαγική στιγμή της ζωής μου, όπως μου ελέαν ότι θα είναι. Αυτή θα είναι όταν δω τους Metallica live. Εν θυμούμαι τη φατσούλα σου μόλις σε εφέραν κουπεπωμένο κοντά μου, αλλά θυμούμαι που σκέφτηκα "φιουξ, εν άσπρος τζιαι καθαρός, όι πομαυρισμένος... τζιαι ίντα shείλη κότchινααα!!!". Εν σε εθώρουν καλά γιατί εβάλαν σε αμέσως στο στήθος μου να γαλέψεις τζιαι το βγιου που είχα εν ήταν ολοκληρωμένο.

Άγγελέ μου.

Νομίζω να κάμουμε ένα coffee break γιατί εν τελειώνουμεν με έναν κολάι. Να είσαστεν πίσω σε 5 ώρες. O καφές μας είναι D.I.Y. Αλλά τουλάχιστον εν πας το σπίτι (η διερμηνεία χρεώνεται).

Λοιπόν, εμαζευτήκαμεν όλοι; Τι;! Κουπανιείτε ακόμα;!


Εν θα ξεχάσω όμως τη δεύτερη φορά που σε είδα. Αφού έκαμες κάμποση ώρα στην αίθουσα νεογνών και θα ερχόμουν να σε πάρω, είχα άγχος ότι έθθα σε καταλάβω τζιαι θα αναγκαζόμουν να ρωτήσω ποιος είσαι ("ρεζίλι, άχρηστη μάνα, ουυυυυυ σιξιξιξ +++"), αφού εν σε είχα δει καλά ώστε να σε θυμούμαι. Τζιαι εξάλλου λαλούν ότι ούλλα τα μωρά εν τα ίδια. Καθοδόν προς την αίθουσα, αποφάσισα να το παίξω και καλά ότι σε αναγνώρισα ("κτυπάει κόκκινο το μητρικό ένστικτο"), ενώ αυτό που θα έψαχνα θα ήταν η χαρακτηριστική κουβερτούα που είχα δώσει για να σε σκεπάσουν. Μόλις μπήκα της πόρτας όμως, εν επρόλαβα να γυρέψω την κουβέρτα. Είδα σε εσένα πρώτο. Τη φατσούλα σου, να κοιμάσαι. «(   (  ((Εσύ είσαι)) )  )», τζιαι έκαμα ίσως το μεγαλύτερο grin της ζωής μου, ένιωσα τη φάτσα μου να αφταίννει. Πανέμορφε μου. Τη νύχτα εκάθουμουν τζιαι εθώρουν σε με τες ώρες τζιαι θυμούμαι που έστειλα μήνυμα του πάπη σου "en panemorfos a".

Εν σε εφαντάστηκα ποττέ έτσι άπαιχτο. Όσο ήσουν στην κοιλιά, έβλεπα μωρίστικες φωτογραφίες δικές μας (του πάπη, των θείων, κτλ) και επροσπαθούσα να προετοιμαστώ για το ενδεχόμενο να έμοιαζες με αυτές (με κάποιες ήθελα, με κάποιες όχι, χεχ). Ή επροσπαθούσα να σε συγκόψω που τους υπέρηχους. Αιφνιδίασες με, όμως. Εχάζευκα σε με τες ώρες (με διαλείμματα για γάλεμμα). Τζιαι εγέλας τζιαι στον ύπνο σου τζιαι εν είshες λάθος. Απίθανε μου.

Επιτέλους είχαν γεμώσει τα ρουχούθκια που σε επροίτζιηζα ώσπου νάρτεις. Πολύ σύντομα όμως εξιshείληζες που μέσα τζι έθελες άλλα πιο μεγάλα. Τωρά φορείς ρουχούθκια τριπλασίου νούμερου για την ηλικία σου. Ο γιατρός είπεν εν πον καλό το γάλα μου. Οι "ειδήμονες" κόμα λαλούν ότι εν φτανό. Φτανοί είσαστε.

 

Άγγελέ μου.

Εξελίσσεσαι σε ό,τι πιο ωραίο έχω δει στη ζωή μου. Άμα γελάς, εν έshει έτσι πράμα. Τρέφω απέραντο δέος για το σώμα μου, που έπλασεν έτσι πράμαν. Είμαι, επίσης, πολλά συγκινημένη με τα βυζιά μου: προσφέρουν σου την ανώτερη τροφή στο σύμπαν τζιαι πιτούν την όπως τα πέκκα του κήπου. Καμιά φορά ενώ τρώεις μπορεί να διερωτηθώ «ρουφά γάλαν τωρά να πούμεν;!» τζιαι η απάντηση έρκεται σε λλίο που κάμνεις διάλειμμα τζιαι γυρίζεις πάνω ολόγαλος τζιαι χαμογελάς μου.

Απίστευτε μου.

Ρωτούν με αν άλλαξε η ζωή μου που τη γη ως τον ουρανό ("α;α;") τζιαι αν δεν βαρκούμαι απαντώ πως όι, εν νιώθω ότι και καλά ήρθαν τα πάνω κάτω ή ότι είμαι overwhelmed. Υπήρξα πολλά στωική, όπως και με όλες σχεδόν τις εξελίξεις στη ζωή μου, και απλώς ένιωθα ότι άλλαξα πόστο στη δουλειά, ότι τώρα η δουλειά μου ήταν να σε φροντίζω αντί να τρίφουμαι πας το στύλλο. Σαφώς και τα νέα μου καθήκοντα ήταν, well, νέα και απαιτητικά, αλλά τα δέχτηκα και τα επιτέλεσα και επιτελώ χωρίς πολλύν κύριελέησον. Σε τούτο, βέβαια, βοηθάς κι εσύ, γιατί ήσουν ανέκαθεν υπέροχο αθρωπούι, εργοστασιακό, προγραμματισμένο. Ούτε ετσιρίλλας μέρα-νύχτα, ούτε με άφηνες ιδιαίτερα άγρυπνη, ούτε ιδιότροπος ήσουν, ούτε unhappy.

Επίσης ρωτούν με -μάλλον, ζητούν επιβεβαίωση- αν τωρά απέκτησε σκοπό και λόγο η ζωή μου ενώ πρώτα ήμουν σαν την άδικη κατάρα ("α;α;"). Ο σκοπός που απέκτησα είναι να σε κάμνω να γελάς. Άδερ δαν δατ, εν νιώθω ότι η ζωή μου πριν ήταν ανούσια. Ακόμα τζιαι να ήταν, εγώ εκαραέβρισκα την.

Άγγγγελέ μου.

Θέλω να ξέρεις (αλλά εννάν δύσκολο να το καταλάβεις κατά τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής σου) ότι που τη στιγμή που συνελήφθης επ΄αυτοφόρω έκαμνα ό,τι είναι καλύτερο για σένα. Έτρωα πολλά χάμπουρκερ που σου αρέσκαν, επερπατούσα, εκολυμπούσα, έπινα τες βιταμίνες μου, εν έπινα αναψυκτικά/ποτά/καφέ, ετραγουδούσα σου, εμιλούσαμε, έβαλλα σου μουσικούα, εν σε εβίασα νάρτεις (λλίο περπάτημα πριν την άφιξή σου ήταν για να σε διευκολύνω τζιαι όι για να σε σκορσάρω), ήθελα νάρτεις όποτε ήσουν έτοιμος, εν εφώναζα (νομίζω) που τον ass of a pain για να μεν λαωθείς τζιαι στραφείς πίσω τζιαι εσυνεργάζουμουν για να μεν μαγκώσεις πούποτε μεσόστρατα. Κάποιος Up There έστειλε μας τζιαι άφθονο υπέροχο γάλα μούχτι, τόσο που πνίεσαι (κατά τ’άλλα «ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΦΤΑΝΥΝΕΝ$%@£$%#£%"£4554795). Εν σε άφησα ποττέ να κλαίεις δήθεν για να μεν μάθεις στο πιάσμα (οΙ νΕυΡεΣ ΜοΥ με τούντην κουβέντα). Μόλις κατσιαρίσεις είμαι πουπάνω σου. Εν θα ξηχάσω την εφιαλτική φορά που σε βρήκα παρατημένο στην αίθουσα νεογνών να φίρνεσαι που το κλάμα τζιαι να μεν έshει κανένα τζιαμέ (ακόμα εν εξόρτωσα να τες shέσω που έκλαιες για τουλάχιστον μισή ώρα αποδεδειγμένα). Όι πως εχρειάζετουν να συμβεί τούτο για να πω ότι το μωρό μου εμένα εν πρόκειται να ξανακλάψει έτσι τζιαι να μεν το πιάνει κανένας.


Άγγελέ μου.


Θυμούμαι το τζιαι θέλω να πάω να τες λύσω.


Πουρέκκι μου.


Μεταξύ άλλων blessings που καταμετρώ, εν τζιαι το ότι, τώρα που επέστρεψα στο στύλλο, η γεναίκα που σε προσέχει έννεν post-material. Εν είshεν chance να σε έστελλα σε καμιάν που θα ήταν, ένιγουέης.

Απίστευτε μου.

Λατρεύω τα ματάκια σου, τα μαλλάκια σου, τα χεράκια σου. Λατρεύω σε ολόκληρον τζιαι λατρέυω να ερωτοτροπούμεν. Λατρεύω το shερούι σου το βραστό που ακουμπά πάνω μου όταν τρώεις. Λατρεύω σε που λατρεύεις το μπάνιο τζιαι τον γυμνισμό. Λατρεύω τη φωνούα σου. Λατρεύω τα ούλη σου τζιαι το toothless smile σου. Λατρεύω που με λατρεύεις [9/7/2010: τελευταίως είσαι φουλ φατσιημένος με τον τζύρη σου αλλά επιτρέπω σου]. Λατρεύω σε το πρωί που ξυπνάς τζιαι είσαι βραστούης τζιαι λάμπεις. Λατρεύω σε που ποδηλαθκιάζεις ασταμάτητα τζιαι στες φωτογραφίες εν αποθανατίζουνται τα shέρκα τζιαι τα πόθκια σου που την ταχύτητα. Είπαμε να σε βάλουμε πας σε κανένα ποδηλατούι στάσιμο να παράγεις ενέργεια νάχουμε γιόρκι.

Μωρουλλάκι μου.

Εν αλήθκεια που λαλούν ότι ξαναανανακαλύπτεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός μωρού. Την πρώτη φορά που είδες κάττον, ασπούμε, εσκέφτηκα ότι μπορεί να νομίζεις πως εν μωρό τζι έγινεν έτσι γιατί ήταν άταχτο, αφού ιδέαν περί κάττου εν είshες. Γενικά, ξαναορίζω τον κόσμο μαζί σου, πιχί:


η τηλεόραση: ένα πλακουθκιανό πράμα (τάχα εν ελ ες ντι whatchamacallit) που είναι είτε μαύρο (σβηστή) είτε πράσινο (δείχνει μάππα).


η μάππα: κάμποσοι αθρώποι σε φόντο πράσινο να κλωτσούν μια μπάλα τζιαι κατίshι του τζείνου ποννά τη σύρει μες τα δίχτυα - καθίσκουν τον ούλλοι του βούρου τζιαι άμα τον πιάσιν βάλλουν τον πουκάτω. Εξ ου και υπάρχει ο "τερματοφύλακας" για να κόφκει τη μάππα να μεν μπει μέσα.


τα βυζιά: your very own milk fountain. Πρόσφατα ανακάλυψες ότι αυτά και εγώ συνδεόμαστε άρρηγκτα - εδίκλισες πάνω για να κάμεις διάλειμμα τζιαι να πάρεις ανάσα, τζιαι μόλις με εντόπισες πουπανωθκιόν σου έκαμες ένα γελούι... ελάμψαν τα ματάκια σου... αξέχαστο.


ο καθρέφτης: ένα πανέμορφο πλάσμα που γελά μόλις σε δει.

οι γιαγιάες: ανθρωπόμορφα πράματα που σε κουφανίσκουν τζιαι σου ταράσσουν τα άντερα τζιαι εν ο χάρος της μάμας όποτε εννα συνευρεθείτε. Το ένα μοιάζει λλίο με τη μάμμα τζιαι το άλλο με το παπά, αλλά στο πιο ασιέρωτο τους.

Τρεις μήνες αργότερα (9 Εντός και 6 Εκτός):

Σήμερα ο γιατρός είπεν μου να ξεκινήσεις να τρώεις χορτόσουπες. Αχχώθηκα. Έshει ήδη μιαν εφτομάν που τρίφω τζιαι ποσφίγγω φρούτα in between βυζαγμάτων. Τωρά πρέπει να βράζω τζιαι να αλέθω πατατούες τζιαι καρροττούθκια on top of that. Β-Α-Ρ-Κ. Σόρρυ αθρωπούι μου, αλλά εν είshεν σαν το μπυζί. Θέλω να σε θηλάζω ώσπου να μεγαλώσεις τζιαι να πάεις στρατό (ναι, εννάshει ως τότε, μεν φοάσαι).

Και μ' αυτή την ίου εικόνα (όσοι εν το εφανταστήκετε ακόμα, φανταστείτε το), φτάνουμε στο τέλος του προγράμματός μας.

Άλλους τρεις μήνες αργότερα - 9 και 9 :]

Εν έshεις λάθος. Τες υπόλοιπες 1000 λέξεις αντικαθιστώ τες με μιαν εικόνα εχτεσινή.

(6 π.μ. - shhhhhh)

Πώς σώζεται μια bloody Sunday

Είχε όλα τα φόντα για να είναι μια ακόμη bloody Sunday η σημερινή: εσφοντζιήσαν του το στόμα του με τα ξημαρόshερκά τους, ετσιλλούσαν του τες βούτσιες του, ετραβήσαν μου τον που μες τα shέρκα μου σαν τον εβάστουν και για να μεν μοιραστεί στα δύο άφηκα τον, ετραντάξαν τον καλά-καλά ώσπου τζι έστρεψεν, είπαν μου να του διώ τζιαι τσιάι γιατί το γάλα μου εν τον κανεί, η άλλη να κλαίεται ότι εν την θέλει το μωρό, και άλλα. Bloody με περικεφαλαία.

Χάουέβερ. Ο χάσπας με ρώτησε τι δώρο θέλω να μου κάμει και του είπα ότι έχει μια μάσκα ομορφιάς στην αισθητικό και θέλω την και είπεν μου ότι εν την χρειάζουμαι *grin grin grin*

Εννοείται ότι εννά μου την γοράσει, δεν το έχαψα. Αλλά για λίγο ήταν σαν να μπαίνει άνοιξη, ήταν ουρανού κατάνυξη, στα ξαφνικά... λα λα λα λα λα λα λα... λα λα λα λα λα λα λα λα λα... λα λα ρι ρο μπομ μπομ παραρα παμπαριραμ παμπαμπααμ ahem.

Sunday Bloody Sunday

Σήμερα πήγαμε στο χωριό, όπου είχαμε να πάμε καιρό. Που την ώρα που εμπήκαμε της πόρτας τζι εδώκαν τα γύνεα πάνω του κραυγάζοντας ΑΑΑ ΕΕΕ και ΙΙΙΙΙ ταυτόχρονα ενώ στο background εshίζουνταν άλλα μωρά της οικογενείας, ως την ώρα που επιτέλους εφύαμεν and beyond, το αθρωπούι μου έγινε φυτίλλι που το κλάμα ώσπου τζι εστράντζιησεν.

Προς αθρωπούι: Άγγελέ μου έκλαια τζι εγώ όπως έκλαιες, τζι ας μεν με ακούασιν.

Προς γύνεα 50+ #1: Τα βρέφη άμαν τα βαστάτε τζιαι σούζετε τα όπως τες Rocking Chairs From Hell τζιαι ταυτόχρονα αγκανίζετε τους με πιο πολλά ντεσιμπέλ απ' όσα αυτά κλαιν, φκάλλουν φάουσα προσωρινά, όχι επειδή "άδε, αρέσκει τους", αλλά επειδή ελιποθυμήσαν.

Προς γύνεα 50+ #2: Όταν ένα μωρό κλαίει τζιαι παουρίζει παρόλο που εσείς το "νανουρίζετε" (see above), έννεν επειδή ΕΦΤΑΝΥΝΕΝ ΤΟ ΦΑΚΚΙΓΚ ΓΑΛΑ ΤΗΣ ΦΑΚΚΙΓΚ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ. ΤΖΙΑΙ, WTF WOMAN, ΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΚΩ ΦΑΚΚΙΓΚ ΞΕΝΟ, ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΖΟΡΙ ΤΡΑΒΑΣ;;;

Προς πάντες: Εσύ, άμαν shύφκουν πουπάνω σου κάτι τεράστιοι ανθρώποι τζιαι κράζουν όλοι μαζί "ΤΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ", "ΜΑ ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΚΛΑΙΕΙΣ", "ΑΓΓΓΟΥΥΥΥ ΣΣΣΙΟΥΥΥ", και κάτι άλλα που δεν αποδίδει επαρκώς το ελληνικό αλφάβητο, plus τραβούν σου τες βούτσιες σου, ΕΘΘΑ ΘΕΛΕΙΣ ΤΗ ΜΑΜΜΑ ΣΟΥ;;;

Προς νευρικό μου σύστημα: Πότε θα ξαναπάμε, I hear you ask.

Και τέλος, ποια εφιαλτική σκηνή δεν θα με αφήσει να κοιμηθώ στις Πλάτρες απόψε: το αθρωπούι μου να μουγκρίζει απελπισμένα στην αγκαλιά ενός γύνεου, αυτή να το ταρακουνά όπως το φραπέ τζιαι να του σφαλίζει το στόμα με ολόκληρη την παλάμη της ώστε να μην φτύσει την πιππίλλα που δεν θέλει.

Φορ φαξ σέηκ.

Ντεφορμέ

Πότε υποψιάζεσαι ότι το αθρωπούι έννεν καλά;


- Όταν σου επιτρέπει να τον κρατάς χωρίς να περπατάς.

NOOO, not another Λεχώνα Παρέτα post!!!

Εθήλασα και ενανούρισα το πάπλωμα, έκαμα πατ-πατ του χάσπα, σχεδόν εξησκάτισα τον και έφτιαξα σεντονοαερογέφυρα μεταξύ του κρεβατιού μας και του κρεβατιού του μωρού. Τζοιμούμαι με τα γυαλιά και με τα πόδια να πατούν στο πάτωμα (έμο έτοιμη αν κατσιαρίσει το αθρωπούι). Κάθομαι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, δίπλα στο κκάρσιτ, τζιαι νιώθω όπως τες κοτζιάκαρες που κάθουνται πλαγίως πας το γάρο πίσω που τον άντρα (the things I do for you, lil man!).

Tο όνομα που επιλέξαμε για το αθρωπούι δεν του πάει. Κατ' ακρίβεια, δεν του πάει κανένα όνομα εκτός από Ασλωπούι, Πουλέκκι, Ττλουμπουλός, Ολοττλόγγυλος, Πανέμολφος, Κίτσος (don't ask), Κιτσούλης, Κιτσάκος, Παχουμίου, Υπέλοχος, Απίσανος, Φοελός.

Καλά, στο πέιπι ττολκ δίνω λέττα (ρέστα). Χλωμό να μάσει το ασλωπούι μου να μιλά σωττά. Μεν πω σας ότι μιλώ και σε άλλους έτσι. Μόνο με το "άγγγου" έχουμε λίγο θέμα: βασικά, λαλώ του το μόνο άμα είμαστε μόνοι μας γιατί θεωρώ το ρεζίλι - αν και πιστέυω ότι θα το πει τον καιρό που το λέμε όλοι (όταν γίνουμε 30 και αποκτήσουμε δικά μας μωρά).

Με το ασλωπούι τσεκινήσαμε ζειλά ζειλά τες βόλτες, αλλά τον πελισσότελο καιλό είματτε ππίτι και ακούμε Love Ladio. Εμάσαμεν τα τλαούσκια ούλλα πότσω. Μιλούμε κυκλοφορεί φοβερός στίχος άουτ δέαρ: "τώρα χαμογελώ, τώρα χαμογελάω", "μη ρωτάς πώς τα περνάω, μη ρωτάς πως τα περνώ" :ζ

On a different note, θηλασμός sucks στο ότι πρέπει να μπλοκκάρω τυχόντα αρνητικά συναισθήματα που το σύστημά μου για να μεν διεισδύσουν μες το γάλα τζιαι να τα πιει το μωρό τζιαι να κλαίει. It, therefore, sucks to have them hurt in the most unthinkable way. Να σου λαλεί ο άλλος ξέρωγωτί, τζι εσύ να κάμνεις Ομμμ, Οοομμμ, ΟΜΜ ΕΙΠΑ! σε μια προσπάθεια να μεν αναστατωθείς/πληγωθείς.

Tέσπα.

Είχα τζι άλλα να γράψω αλλά εξήασα τα.

A, τζιαι... σόρρυν α; Αλλά εν έshει πιο όμορφο μωρό *grin*

Λεχώνα Παρέτα-Παρέτα (2)

Όταν διηγήθηκα τις προάλλες στο χάσπα τη φάση που αντί για το αθρωπούι έπιασα το βυζί μου και το πήρα για να του αλλάξω πανί, μου είπε "Καμιάν ώρα, εννά μας πιάεις τζιαι τίποτε τζιαι να βουρούμε...". Χα-χα-χα. Ahem.

I'm getting there, dear. Εψές πουρνό μεσάνυχτα εφτυάριζα το βυζί του (κοιμωμένου λυμένου τεζαρισμένου κατάκοπου χάσπα) προσπαθώντας να πιάσω τάχατετς το μωρό που πάνω του, ενώ το μωρό ήταν μπροστά μου μες το κρεβατούι του κι εγώ το έβλεπα που πεινούσε και έλεγα στο χάσπα με urgency, "άτε ρε χάσπα, βοήθα μάνα μου (να πιάσω το μωρό-βυζί σου) τζι εν κρίμα το μωρό, πεινά". Eer, ναι, ενώ έβλεπα το αθρωπούι μπροστά μου, εγύριζα δίπλα να το πιάσω που το βυζί του χάσπα. ΕΙΜΑΙ Η SIKE ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΟΜΠΑ *hic*.

Πότε, oh πότε, θα μου περάσει τούτη η πελλάρα; Πότε θα επανασυνδεθώ με τον περιβάλλοντα κόσμο;

Εκτός -εύρηκα!- τζι αν βάλλω ορρό του αθρωπουθκιού τη νύχτα ώστε να μεν ξυπνά θέλοντας φαΐ. Α;α; Τζιαι καθετήρα για να μεν θέλει αλλαξοπανιές. Τζιαι να τζοιμούμαστε ο καθένας σε ξεχωριστό δωμάτιο τζιαι να κλειώννουμεν τες πόρτες με τσακροκλειωνιά (σαμπώς τζι έχω σωτηρία. Είμαι ικανή να πάω να τζοιμηθώ μες το microwave, which aint the worst case scenario; the worst would be to put someone else to sleep there, both literally and idiomatically).

*sigh*