:(

Dang :(
Είχε θέση για το γραφείο μας στο Λονδίνο και δεν το έξερα και έληξε.

Πόσο είχα πεθυμήσει να μεν χρειάζομαι αυτοκίνητο για να κυκλοφορήσω... Να κόφκω ολόκληρα μίλια περπατητή τζιαι να θεωρώ ότι όσσον που εξέβηκα της πόρτας. Να σφίγγει η επιδερμίδα μου που την κρυαδούα. Να μεν δικλά κανένας να με δει. Ν' αγοράζω το pasta salad του Marks & Spencer τζιαι ένα ψημένο στήθος κοτόπουλου. Τα microwavable λαζάνια for one που το Safeway τζιαι το Tesco τζιαι το Asda. To encanced patriotic feeling των παροικιακών και φοιτητικών συνάξεων. Tες τεράστιες μέρες του καλοκαιριού. Tα rock clubs (as in music, not climbing) όπου οι άνθρωποι χορεύουν (κτυπιούνται) αντί να κάθονται σαν όρνεα και να χάσκουν. Tα music festivals.

*sigh*

Speaking of which, γιατί πρέπει να πουλήσω το κορμί μου* για να πληρώσω ένα *%#@! αεροπορικό εισιτήριο; Τhat's the shitty thing about living on an/this island: you need a fortune each time you want to fly out. Τζιαι γιατί τα ταξιδιωτικά γραφεία λαλούν σου ότι εννά σε πιάσουν πίσω να σου πουν τζιαι εν σε πιάννουν ΠΟΤΤΕ;!

*sigh*

*πουλώ την τζοιλιά μου αν ενδιαφέρεται κανένας. Διώ την και μούγδι άμα είναι.

Εξαπατήθην

Εξεπέρασα τη φάση του "Μια μέρα σαν επήαιννα έδωκα πας τον τοίχο", αλλά εξακολουθώ να διατελώ σε άρνηση για το μικρό αερόσακκο που άνοιξε στην κοιλιακή μου χώρα. Τώρα ισχυρίζομαι -σε σημείο που σχεδόν το πιστεύω- ότι πρόκειται περί πρηξίματος των υδροσωλήνων μου (άλλως, "επρήσαν μου τ' άντερά μου"). Για αγυμνασία, κουνοshυλλίαση ή λιμάγκρα ούτε λόγος. Γι' αυτό πήγα στο φαρμακείο και ζήτησα κάτι για το πόπρησμαν. Να σημειωθεί, δε, ότι ταυτόχρονα διατελώ σε άρνηση περί του τρόπου λειτουργίας των σχετικών φαρμάκων, ήτοι πίστευα ότι το πρήσμαν θα διαφύγει από τους πόρους του δέρματός μου χωρίς να το πάρει χαπάρι κανένας και το πρωί θα ξυπνούσα με flat στομάχι και, συνεπώς, φιδίσιο κορμί (οι κοιλιακές φέττες θα αυτοσχηματίζονταν καμιά εβδομάδα μετά, ας είμαστε ρεαλιστές).

Ακολουθώ ευλαβικά, λοιπόν, τις οδηγίες του φαρμακοποιού και παίρνω τα χάπια μου με κάθε γεύμα και με 10 σταυροκοπήματα όπως δεν αιφνιδιαστώ αλλά προλάβω να εκσφενδονιστώ εγκαίρως στο ...χώρο περισυλλογής σκυβάλων (τζιαμέ που κάμνουν γιόγκα τα σκύβαλα). Το βράδυ πάω κουνιστή και λυγιστή για ύπνο και ανυπομονώ να ξημερώσει για να αντικρύσω το υπερθέαμα...

...Έshει 10 (ΔΕΚΑ - TEN - DIX - ON - DIECI - DIEZ - DEZ - ZEHN - десять) μέρες που παίζω πουρού όπως το πλοίο τζι ο αερόσακκος καλά κρατεί. Κι ενώ εγώ σφυρίζω από όλες τις πάντες, ο ηρωικός Χάσπας σφυρίζει αδιάφορα.

Ούφφου τζιαι ούφφου >:[

Title? "Mrs"

Το λοιπόν, υπέκυψα στα βίτσια σας, τωρά κανονίστε να με εγκρίνετε να μεν νευριάσω.

Εθέλετε μου τα τηλέφωνα τζιαι τες διευθύνσεις των σχολείων που επήαμε. Εθέλετε μου τες χώρες που επήα τα τελευταία 10 χρόνια με τες ημερομηνίες τους. Εθέλετε να σας πω αν είμαι ειδικός στα εκρηκτικά τζιαι στα firearms, σαμπώς τζι ήταν να σας πω ναι. Εθέλετε να σας πω αν ήμουν ποττέ invloved σε τρομοκρατική ενέργεια, σαμπώς τζι ήταν να σας πω ναι τζιαι σαμπώς τζιαι εν θα το εξέρετε πιλέ. Εθέλετε μου non-refundable fee 90 ευρώπουλλα. Εθέλετε μου να τυπώσω τη μια φόρμα τζιαι την άλλη. Εθέλετε μου φωτογραφία σε άσπρο background, να μεννεν χρωματιστό, να μεννεν παρταλοφύτιλλο. Εθέλετε μου τα μμάθκια μου να θωρούν ίshια μπροστά, ούτε λλίο τζει ούτε λλίο δα τζιαι να απέχουν 25 μιλίμετρα που το bottom of the photo.

Εν μου είπετε πόσα μιλίμετρα θέλετε να απέχει το ένα μάτι που το άλλο.

Θέλετε με νάρτω στο interview στην ώρα μου τζιαι να μεν διανοηθώ νάρτω λλίο πιο γλήορα τζιαι να καρτερώ τζιαμέ. Θέλετε να στιτchιάρω τη φωτογραφία πας την αίτηση τζιαι το σιδερούι να μεν ιντζίζει πας τα μαλλιά μου.

Εννάρτω που Δευτέρας τζιαι κανονίστε να με πρήσετε.

Η αθλιότητα της πόλης

Η κοψονούρικη (τάχα κόφκει ο νους μου, όχι ο νούρος μου) διαδρομή που κάνω καθημερινά για τη δουλειά, μετά από πολλές μελέτες και επιστημονικές έρευνες, περνά μέσα από πάμπολλα στενά δρομάκια και καντουνάκια σε ήσυχες γειτονίτσες. Τίποτε δεν κινείται, συνήθως, εκτός από μένα και το πολύ-πολύ κανένα κάττο που πετάσσεται που τη μιαν αυλούα στην άλλη με κίνδυνο της ζωής του.

Τελευταίως, σε ένα που τα καντουνούθκια επάνω συναντώ έναν άνθρωπο ο οποίος κάθεται ανάποδα πας την καρέκλα (as in "the other way round", not upside down) στο βεραντίδιό του που είναι ακριβώς απέναντι από το ΑΛΤ όπου κάμνω για λίγο παύση. Σχεδόν κάθε μέρα την ίδια ώρα. Είναι καμιά εξηνταριά χρονών με τεράστια σκεμπέ και κάθεται και αγναντεύει το δρόμο.

Σε ένα αγγελικότερα πλασμένο κόσμο (ή αν ήταν ένα μίντζικο καταηshεμένο γερούι), θα τον χαιρετούσα, θα με χαιρετούσε και θα έπαιρνα ο καθένας το δρόμο μου.

Στο λιγότερο αγγελικά πλασμένο κόσμο που είμαστε, πάλι νιώθω την επιθυμία να τον χαιρετώ αλλά κάθε μέρα αναβάλλω το μέχρι την επόμενη.

"Ναι ρε, να τον shαιρετήσω τζιαι να καλομάθει τζιαι να μεν φεύκει που τζιαμέ!"

"Ήδη πρέπει να είμαι από τα highlights της ημέρας του, έννεν ανάγκη να δεθούμεν τζιόλας"

"Τέλλειωνε shαιρέτα τον άθρωπο, make his day, τζιαι... ως πότε εννά κάθεται τζιαμέ; Εννα κρυαδίσει να μπει έσσω"

"Ναι ρε, ξέρω εγώ ίντα πελλοί κυκλοφορούν; Να νομίσει πως τον θέλω τζιόλας τζιαι ρέσσω κάθε λλίο που τζιαμέ;;"

"Ή να shαιρεθκιούμαστεν κάθε μέρα τζιαι να συνηθίσει, τζιαι καμιά φορά ποννα μεν πάω δουλειά να τον έχω να κλαίει;"

"Ναι αλλά αν είμαι όντως η πιο σταθερή αξία στη μίζερη ζωή του, έννεν κρίμα; Γιατί να μεν του δώσω λίγη χαρά;"

"Τζείνος shαιρετά με τζι εννά κάμω εγώ το πρώτο βήμα;;;"

"Αν ήταν κανένας παίδαρος όμως εν ήταν να τον shαιρετάς;"

"Όι, γιατί ήταν ναν τζιέγκενος για να κάθεται τζιαμέ ούλλη μέρα"

Προς το παρόν, δικλώ τζιει τζιαι δα πας το ΑΛΤ τζιαι κάμνω πως εν τον θωρώ.

Ώσπου να δω τι να κάμω.

Τζιαι επίσης -αλλά μεν το πείτε- έshει μια εφτομάδα που πάω δουλειά με τα φλι φλο τα λαστιχένια

Ε, ΕΝ ΚΑΝΕΙ ΠΟΥ ΠΑΩ ΤΖΙΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ!

Σινε-εχθρ **updated**

Ευτυχώς ή δυστυχώς, στο τρίτο έτος σπουδών μου (τω παλιώ καλώ καιρώ εκείνω) επέλεξα ένα μάθημα στο οποίο έπρεπε να παρακολουθούμε μικρά θεατρικά έργα από τηλεοράσεως και να γράφουμε κριτικές. Πρόσεξα, λοιπόν, ότι όσο πιο φάουσα και ψείρισσα ήμουν, τόσο πιο ψηλό βαθμό έπαιρνα. Ευτυχώς ή δυστυχώς, έμεινεν μου το αήπιν. Με τις ταινίες και τα βιβλία - έχω αναπτύξει σχεδόν μηδενική ανοχή στις τρύπες σεναρίων και στα λάθη.

Τις προάλλες πείστηκα να δω το Meet Joe Black (Brad Pitt, Anthony Hopkins, 1998) σε dvd χωρίς να έχω ενημερωθεί ότι είναι μια αργή λαφαζανιά για κωφάλαλους της Μογγολίας αλλά αντιθέτως ένα "πολλά καλό έργο" και από τα αγαπημένα του Χάσπα.

Βασικά (καπνίζω μπάφους και) γράφω ποστ γιατί α) δεν συνηθίζω να βλέπω λαφαζανιές, β) αν υποπέσει λαφαζανιά στην αντίληψή μου ξενερώνω και φεύγω και γ) δώσε τζιαι να δώσεις ευκαιρίες στο εν λόγω έργο, επεράσαν 3 ώρες τζιαι σαν εθώρουν έλειψεν. Συνεπώς, νιώθω dumpee αντί για το σύνηθες dumper (παρατημένος αντί για παρατάκιας) και αυτό με πλήγει.

Εξηγώ, λοιπόν, γιατί "αργή λαφαζανιά για κωφάλαλους".

Καταρχάς, "αργή" γιατί τους πήρε 3 ώρες να μας πουν ό,τι λέγεται άνετα σε 30 λεπτά. Κατά τους διαλόγους, στεκόντουσαν (κλασσικά;) ο ένας μπροστά που τον άλλο σε απόσταση αναπνοής, αρθρώναν 2-3 λέξεις κάθε 2-3 λεπτά, ενώ τα υπόλοιπα τα καταλαβαίναν χωρίς να τα έχουν πει. Ξύσε τζιαι να ξύσεις, έφκαλα τες πέτσες μου - πόσην ώραν ΜΑΝ!? Για κωφάλαλους, επίσης, γιατί ο Πιττ μιλούσε τη γλώσσα του σώματος, μάλλον της φάτσας μόνο.

Λαφαζανιά είναι οποιοδήποτε σενάριο/σκηνοθεσία δεν είναι μελετημένο ώστε να μην έχει τρύπες (εκτός αν πρόκειται για δεδηλωμένη ανάλαφρη κωμωδία). Στην προκείμενη περίπτωση, ο Θάνατος, υπό μορφή Βραδ Πιττ, γίνεται άνθρωπος και ξεναγείται στη γη από τον μελλοθάνατο Άντονυ Χόπκινς. Δηλαδή, όσες μέρες ο Πιττ κάμνει διακοπές με τον Χόπκινς, εν πεθανίσκει κανένας εις τον κόσμο, ανατρέποντας έτσι όλα τα στατιστικά που θέλουν πόσους ανθρώπους να πεθαίνουν από την πείνα ανά δευτερόλεπτο.

Εγύρισεν μου. Ίσως η μεγαλύτερη ανυποθεθκιά που έχω δει. Εξενέρωσα τζιαι με το Χάσπα που του άρεσκεν μίshιμου. Την επόμενη, μπήκα από περιέργεια στο ίντερνετ να δω τι κριτικές έχει πάρει αυτή η τchιοφτίαση, με την ελπίδα ότι θα δικαιωνόμουν: γενική βαθμολογία 6.8/10 (?!?!?!?) αλλά και ένα βραβείο για Worst Movie. Χα!

Μετά κι απ' αυτό, νιώθω αποκαμωμένη με τις σκηνοθετικές λαφαζανιές και στα πρόθυρα του να γίνω η Annie στο Misery του Stephen King. Η Annie είναι μια σάικκο που απήγαγεν τον αγαπημένο της συγγραφέα τζιαι ανάγκαζεν τον να της γράφει ένα βιβλίο χωρίς λαφαζανιές, του τύπου "τελειώνει η σκηνή με τον ήρωά μας να κρεμμολατchίζεται και η επόμενη ξεκινά με τον ήρωα να βρίσκεται απλώς στο χείλος του κρεμμού πριν το κρεμμολάτchισμα, που τελικά δεν συμβαίνει και γλυτώνει". Τέλλεια δική μου.

Αν γινόμουν ποτέ η Annie, οι απαιτήσεις μου θα περιλάμβαναν, μεταξύ άλλων:

1) αστραπές και βροντές να μη συμβαίνουν ταυτόχρονα.

2) το νερό στο ντους να μην τρέχει απρόσκοπτα ενώ να υποτίθεται πως κάποιος είναι μέσα και λούνεται

3) να μην ανάβουν την τηλεόραση πάνω στην είδηση που τους ενδιαφέρει και να την κλείνουν μόλις ακούσουν αυτό που ήθελαν

4) να μην είναι ξιουρισμένοι και γυαλοκοπημένοι μετά από μέρες ή μήνες κακουχιών και κατατρεγμού

5) να μεν στέκουνται φάτσα κάρτα για να κόψουν μιαν κουβέντα (αλήθκεια, ποιος στέκεται μπροστά που τον άλλο τζιαι μιλά του μες τα μούτρα;;;)

6) να μεν μιλούν στο τηλέφωνο με το που ξηπατούν και τον τελευταίο αριθμό, αλλά να το αφήνουν τάχα να κτυπά τζιαι λλίο

7) οι ταξιδιωτικές βαλίτσες να μην περιέχουν αέρα κουπανιστό, αλλά κάτι πιο βαρύ.

Και τέλος,

8) αν ο όμορφος και καλός πρωταγωνιστής κόψει άοπλος, αχάπαρος και παντελώς αβοήθητος στα χέρια των βαριά οπλισμένων, γυμνασμένων, αποκτηνωμένων κακών οι οποίοι μάχουνται να του πατήσουν το δακτυλάκι με το οποίο κρατιέται από το χείλος του γκρεμμού, ΝΑ ΤΟΥ ΤΟ ΠΑΤΟΥΝ ΤΖΙΑΙ ΝΑ ΠΠΕΦΤΕΙ ΤΖΙΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΙΣΚΕΙ

υ.γ. το "οι γεναίτζιες να ξηβάφουνται πριν παν να ππέσουν" μετά χαράς διαπιστώνω ότι περιορίστηκε στις ελληνικές και κυπριακές παραγωγές.