Άκυρο

Ανέμενα πως θα προσφερόταν για ποστ το ραντεβού με την Primetel για εγκατάσταση ίττερνε, αλλά, τα γέρημα, ήρταν ακριβώς στην ώρα τους και ετελειώσαν θκυο ππαλιές.

Μέρα μεσομέρι...

Εγώ τωρά επρόσεξα το ρεφραίν (ποττέ σχεδόν δεν παρακολουθώ τους στίχους) και εκλαμουρίστηκα σαν οδήγουν (νταμν χόρμονς). To you two.

Οι υπόλοιποι μεν γοράσετε γάλα ή ψωμί σήμερα. Άτε με το καλό και για την πεζίνα και τα σπίθκια ("μεν γοράσετε σπίτι σήμερα").

ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΙ ΕΣΕΝΑ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΙ ΕΣΕΝΑΝΕ ΕΓΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑΧΑΠΟΓΙΝΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ

Αγχόνειρα

Ο αθρωπούης γεννήθηκε παντελώς ανώδυνα και χωρίς να θυμάμαι ούτε δευτερόλεπτο της διαδικασίας. Ευτυχώς εν όμορφος, σκέφτηκα. Και ευτυχώς κοιμάται όλη μέρα.

Εγώ συνεχίζω τη ζωή μου, ξεχνώ να τον ταίσω, να τον ποτίσω, να τον λούσω.

Τη δεύτερη μέρα από τη γέννησή του μου ζητά να του «αλλάτσω το ββακί» και τον διορθώνω, «πανί, εννοείς». Μου λέει ναι και τον αλλάζω. Λίγο αργότερα του δίνω ψωμί και το τρώει.

Την τρίτη μέρα από τη γέννησή του μου ζητά την τάδε κρέμα (ήξερε και είπε το όνομά της αλλά το ξέχασα) για το σύγκαμμα.

Νομίζω ότι για παιδί κάποιου που ξερανίσκει κάκτους, τέτοιες φάσεις είναι απολύτως φυσιολογικές.

Μου θυμίζουν το ανέκδοτο με τη συκιά της γριάς απ’ όπου κάθε νύχτα κάποιος της έκλεβε τα σύκα, οπότε στήννει καρτέρι μια νύχτα η γριά και όταν ανεβαίνει ο κλέφτης στη συκιά αυτή τον αρπάζει από τα κάστανα και τα τραβάει με μανία απαιτώντας να της πει ποιος είναι. Αυτός δεν μιλάει, δεν λαλάει, και ατού η κοτζιάκαρη να τα τραβά και να φωνάζει «πε μου ποιος είσαι ρεεεε», «πε μου ποιος είσαι ρεε λαλώ σου». Στο πολύ το τράβα-τράβα, ακούει να της λέει «ο.. ο... Για.. για.. για.. ννής..ςς». «ΠΟΙΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΕ» ουρλιάζει η κοτζιάκαρη ξανατραβώντας του τα. «Ο.. ο.. μου..μου..μουγγός.. μουγγός».

Και λίγο πριν ξυπνήσω βρήκα τον χάσπα να κοιμάται σε ένα συρτάρι και να έχει τέσσερα μάτια διαρρυθμισμένα α λα Γκουέρνικα.

You. Of all people.

I had never punched a door before.
It hurts, huh.



Please, God, protect το αθρωπούι μου from the tornado inside.

Σφαιρικά Σημεία - Weekend on Elm Street

• It´s amazing how apse-svise a 2-3-5-year-old can switch between ultimate happiness and εμφύλιο σπαραγμό. The way they distort their face and howl, MAN... It´s as if you´ve purposefully walked over their little finger with your stilletos while they were happily playing on the floor. Hellish.

• «Μεν shύφκεις για να πιάεις τες κάshιες», «Βάλλε τες κάshιες πας το πατινούι να πηαίννουν τζυλητές, μεν τες φορτώννεσαι», «Μεν βάλεις τα βιβλία ούλλα μες τες κάshιες γιατί θα γίνουν κουττούτζι τζιαι δεν θα σηκώνουνται, βάρτα σε βαλίτσες για να τζυλούν», και άλλα παρόμοια κόσμησαν τις τελευταίες δύο μέρες. Σε όλα ο χάσπας απαντούσε με τα δάκτυλα της παλάμης του να ακουμπούν με αυτοπεποίθηση στο στήθος (του) λέγοντας συγκαταβατικά, «Ε Sike; Έκαμα μετακομίσεις τζιαι ξέρω». Το αποτέλεσμα ήταν να τον θωρώ να shύφκει τζιαι να φορτώννεται τες κάshιες με τα βιβλία τζιαι να σκέφτουμαι «Τωρά εννά φύουν οι δίσκοι του σπονδύλου του όπως τα frisbee, τωρά εννά φύουν οι δίσκοι του σπονδύλου του όπως τα frisbee...»

• Εβαρέθηκα να φταίω για πρωτοβουλίες άλλων that went wrong. Really, όμως.
  

• Φακκούν μου τα 2-3-4-5χρονα.

• The new flat is nice.

• Έθελα να πιάω τη φάτσα τους με την χούφτα μου τζιαι να τα σφίξω. Ευτυχώς γι΄αυτά, το πνεύμα μεν πρόθυμο, η δε σαρξ ασθενούσε.

• Έχει γκάζι με ηλεκτρικά μάτια. Hate.

• Πολλά fantastic fights με τη cyta.
  

  ΑΜΑΝ ΣΑΣ ΡΩΤΩ ΠΟΣΑ ΣΤΟΙΧΙΖΕΙ ΤΟ ΤΑΔΕ ΠΑΚΕΤΟ ΓΙΑ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΝΑ ΜΟΥ ΛΑΛΕΙΤΕ ΕΝΑ ΠΟΣΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΠΟΣΟ AND NOTHING BUT THE ΠΟΣΟ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΩ ΤΟ ΜΗΝΑ. ΕΙΔΕΜΗ ΝΑ ΜΟΥ ΛΑΛΕΙΤΕ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΕΒΡΩ ΜΙΑΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΤΖΙΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΟΣΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΑΓΙΑ ΘΕΛΕΤΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ ΝΑ ΚΑΜΝΩ ΤΗ ΣΟΥΜΑ. ΤΖΙΑΙ ΕΝ ΕΚΑΤΑΛΑΒΑ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΧΡΕΩΝΕΤΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΝ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΤΖΙΑΙ ΕΝ ΜΟΥ ΤΑ ΚΑΜΝΕΤΕ ΟΥΛΛΑ ΕΝΑ ΤΖΙΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΕΙΤΕ; Λαλείτε μου πρώτα ότι το ιντερνετ σας εν 15 ευρώ. Σιαίρουμαι. Προσθέτετε ότι εννά θέλετε τζιαι άλλο 11 για τους κωδικούς πρόσβασης. Ρωτώ σας «εν μπορώ να διώ μόνο τα 15 τζιαι να μεν έχω κωδικούς;». Απαντάτε μου «εε... όι, χωρίς κωδικούς εν μπορείς να μπεις στο ίντερνετ». Ε καλό ίντα μου τα λαλείς ξεχωριστά ΡΕ ΑΧΡΗΣΤΕ; ΠΕ ΜΟΥ 26 ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ. Τζιαι μετά προσθέτεις τζιαι 16 για πάγιο τηλεφωνικής γραμμής. «Εν γίνεται να διώ μόνο 26 τζιαι να μεν έχω σταθερή γραμμή;». «Εε.. όι». Ε καλό γιατί εν μου λαλείς 42 ΡΕ ΑΧΡΗΣΤΕ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ;

• H πουπανινή, είπεν ο χάσπας, εν ποτζείνες που φκαίνουν έξω που την πόρτα για να τους μιλήσεις τζιαι κρατούν την πίσω τους μισόκλειστη. Που την άλλη, πάλε καλά πον τον έβαλε τζιαι έσσω.
  

• Stuff cost a lot, man.

• Οξά εν εγώ που εππίσσεψα;

• ...Εππίσσεψα επειδή επάττισα;

• I´m back to base. Sorta.

• How I am feeling, I don´t know. Νιώθω σαν ντοκυμαντέρ με ζώα, όπου είμαι το species που μετακομίζει κάπου ιδανικά, καιρό πριν, για να φέρει στον κόσμο το παιδί του. Now we wait.

• Ηave to device a new route to work.

• Φακκούν μου τα 2-3-4-5χρονα.

• Της Λαϊκής ποιος της είπεν ότι θέλω sms κάθε φορά που χρησιμοποιώ την κάρτα μου; Ερώτησεν με; ΕΝ ΜΕ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ SPAM SMS ΠΟΥ ΠΙΑΝΩ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΟΤΤΕ ΕΝ ΕΠΗΑ ΤΖΙΑΙ ΠΙΑΝΝΩ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΩ ΤΖΙΑΙ ΕΝ ΕΧΟΥΝ ΙΔΕΑ ΠΟΙΟΣ ΕΝ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ;

• Σήμερα θα δω το αθρωπούι. He´d better be doing something interesting.

Δουλειές-του-σπιθκιού cd

Μετά το πρόσφατο ππουλ πάρτυ που είχε και ενίοτε επαναλαμβάνει ο αθρωπούης, διακατέχομαι από άγχος ότι όταν με το καλό γεννηθεί θα μας κάψει που την υπερκινητικότητα.

Σκέφτηκα, λοιπόν, να ψάξω για καμιά μουσική απαλή, χαλαρωτική, αποκοιμιστική να την ακούει από τώρα, ώστε και όταν την ακούει μετά να του έρχονται όμορφες θύμησες και να παλλουκώνει και να αποκοιμιέται. ("Mothers-to-be are encouraged to play music to their unborn babies because research has shown babies can respond to music and be soothed by soft music before and after birth. According to Dr. Thomas Verny, author of 'The Secret Life of the Unborn Child' your baby can kick in time to music from 25 weeks").

Βρήκα κάτι Mozart for Babies, κάτι Lullabies κτλ, μέχρι που έδωκα πάνω σε τούτο και έφυεν η φάτσα μου.

Δηλαδή, αντί να πιάσεις να κάμεις τες δουλειές του σπιθκιού, ποννάν τζαι μούχτι, να γοράσεις 5-6 σιντιά με θορύβους από πιστολάκια, χούβερ, πλυντήρια, shιονούι της τηλεόρασης, ψυγείο, κτλ, και να τα βάλλεις του μωρού να ακούει, να του περνούν οι κολικοί τζιαι να τζοιμάται άνεννοιας.

Πιστεύκω εν έshει έτσι πράμα.

Καλάν, τζι αν του αρέσκει ο ήχος που το άπλωμα των ρούχων, εμείς πού να πάμε να χωστούμε δηλαδή που εν έshει σιντί με κουτσακοτήρκα; Πρέπει να απλώνουμε ρούχα ούλλη μέρα για να ακούει ο άλλος τζιαι να ππέφτει ξερός;

Ώρες-ώρες ενημπόρω.