Μαζοχιστικά

Το μόνο σίουρο σε τούντην ζωή εν ο θάνατος. Ούλλοι ανεξαιρέτως θα πεθάνουμε.

Όταν πρωτοαφίχθηκε ο άθρωπ, έπιαννεν με ώρες-ώρες μια ψευδοκατάθλιψη που τάχα έφερα στον κόσμο ένα πλασματούι που κάποτε εννα πεθάνει. Εν έshει να γλυτώσει. Τζιαι μαραζώνω που τα αθρωπούθκια μου μια μέρα θα πεθάνουν.

Τωρά επροχώρησα το τζι άλλο. Κάθουμαι τζιαι θωρώ τον Ulu που τζοιμάται όπως το shοιρί το αντζιελοκάμωτο τζιαι φαντάζουμαι διάφορα σενάρια του τέλους του.

Μπορεί να συμβεί σε 2 χρόνια όταν θα πάει νηπιαγωγείο και θα τον πουκουππίσει ένα άλλο αλητομωρό που την τσουλήθρα τζιαι θα μείνει.

Μπορεί αύριο να δω κάτι περίεργες τάτσες πάνω του τζιαι ώσπου να τον πάρω γιατρό να πρηστεί ολόκληρος τζιαι να σταματήσει να αναπνέει.

Μπορεί να γίνει 15 χρονών τζιαι να είναι αθλητής τζιαι να ππέσει το αεροπλάνο που μεταφέρει την ομάδα του σε αγώνες στο εξωτερικό.

Μπορεί να γίνει 93 χρονών τζιαι να πεθάνει ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά στον ύπνο του.

Μπορεί να πεθάνει μόνος τζιαι ξεχασμένος στα 78 του σε ένα γεροκομείο.

Μπορεί στα 7 του να παρουσιάσει καλπάζων καρκίνο.

Μπορεί στα 22 του να κάμει σούζα με την μοτόρα (του φίλου του) τζιαι να γίνει δύο με το δέντρο.

Μπορεί στα 70 του να γίνει υπουργός τζιαι ο άθρωπ αρχηγός αστυνομίας τζιαι να τα κάμουν πίλιες τζιαι να παραιτηθούν τζι οι θκυο (οκ, τούτον εν πολιτικό τέλος και όχι σωματικό - τζιαι σημαίνει ότι θα είμαι εγώ πεθαμένη γιατί μόνο πάνω που το πτώμα μου θα γίνουν πολιτικοί που τα κάμνουν πίλιες).

Μπορεί ένα μήνα πριν πάει για σπουδές να μου τηλεφωνήσουν να μου πουν ότι έγινεν κεϊμάς.

Μπορεί να τους κρεμμάσω ούλλους σειρά πας το ττέλλι στην αυλή μου τζιαι να τους κάμνω λουρίες-λουρίες με αγιωμένο τσιακκούι.

Και νεκρός ενίκα(ν)

Επέθανεν με. Τζιαι εξακολουθεί να εμφανίζεται κάθετα (ένη αηδίας;). Αλλά επίττωσα το.

BITE ME, BITCH!!!

Βέβαια, για τα 10 εκατοστά μαλθακομαλλί που υπολείπονταν (αφού δεν μπορώ να πάω να γοράσω άλλο) αναγκάστηκα όντως να κτίσω κάποιον μέσα... Βρήκα ένα χρυσάνθεμο που είχα φτιάξει από το ίδιο χρώμα, έσφιξα τα δόντια και το μάδησα.

Τα όργανά του τα δώρισα στην έκαψεν-μας-τζι-εκαούρτισεν-μας λιλά σειρά. Τα άλλα χρυσάνθεμα στο μπουκέτο κόμα κλαίσιν τον φίλο τους, αλλά προσπάθω να τους εξηγήσω ότι he is not dead, his heart now beats in a baby blanket, ότι η θυσία του έδωσε ζωή σε ένα άλλο πλάσμα και ότι το πνεύμα του θα ζεσταίνει ένα μωρό στους αιώνες των αιώνων - κάτι που αυτά δεν θα κάνουν ποτέ τζιαι αν δεν σιωπήσουν εννά τα ξηλώσω τζιαι τζείνα.

Ο θανών σε παλιές ευτυχισμένες στιγμές (πριν πάει για σφαγή).

Purple vs Sike 7-0

Ασπούμε σίριουσλι νάου, εν έshει έτσι πράμα.

Πρώτη φορά νιώθω τόσο νικημένη που οτιδήποτε. Πρώτη φορά με ισιώνει τόσο ένα πράμα.

Πρώτη φορά είμαι τόσο πεπεισμένη ότι και τα άψυχα έχουν ψυχή. Ότι η νεκρή φύση έshει mind of its own.

Aσπούμε σίριουσλι. Ηττήθηκα που ένα κουβάρι μαλλί.

Έshει ανάμιση ώρα που κάθουμαι πας τον καναπέ με το σμιλί πεταμένο τζιαι χάσκω.

Όπως με κάθε καλό νόμο του Μέρφυ, έτσι και με το σμιλί: φτάνεις στο τέλος της γραμμής για να ανακαλύψεις ότι αρτηρά ένας πόντος. Αμφιταλαντεύεσαι κατά πόσον να παίξεις πελλόν ή όι αλλά πολύ γρήγορα αποφασίζεις ότι το ππάτερν που κάμνεις είναι από τα πλέον αδίστακτα - έχει μηδενική αντοχή στα λάθη και αν τυχόν κάμεις κανένα, θα φροντίσει να στο υποδείξει με ένα κραυγαλέο στράωμα πολλή ώρα μετά. Έτσι, αποφασίζεις να ανατρέξεις στην γραμμή που μόλις έφτιαξες για να εντοπίσεις το λάθος. Τζιαι μετράς: 4 μονά, 2 διπλά, 4 μονά, 2 διπλά, 4 μονά, 2 διπλά... Όπως με κάθε καλό νόμο του Μέρφυ, το λάθος θα βρίσκεται πάντα στην άλλη άκρη της γραμμής, μιας γραμμής που έφαες μια ώρα να κάμεις. Αλλά είπαμε, συμφέρει να επενδύσεις στο χάλασμα μιας γραμμής τώρα, παρά 10 γραμμών αργότερα.

Τούτο το πράμα εσυνέβηκε μου με 3-4 χρώματα. Με υπομονή και χωρίς καθόλου να χαλαστώ, ξήλωνα τη γραμμή και διόρθωνα το λάθος.

Εξεκίνησα το έργο πριν 2 μέρες τζιαι κάμνω γύρω στες 6 σειρές την ημέρα.

Αλλά με το λιλά, εκαταντήσαμε η πατανία της Άρτας.

Έshει ούλλη μέρα!!! ΟΥΛΛΗ ΜΕΡΑ!!!

(   (  ( (( ΟΥΛΛΗ ΜΕΡΑ )) )  )   )

Ούλλη μέρα, είπα;

που κάμνω τζιαι ξηλώνω ΠΟΙΟΝ;! ΤΟ ΛΙΛΑ!!!

Αφού που το πολλύν το ξήλωμα εκατάντησεν τζιαι το μαλλί όπως τα πγιούπικ χέαρς.

Εσκέφτηκα μπας τζι εν επειδή εκουράστηκα τζιαι κάμνω λάθη... έκαμα τα διαλείμματά μου, έκοψα το κουρί μου, έφα ήπια και επανήλθα. Τίποτε. Σμιλεύω για μιαν ώρα τζιαι χαλώ τα σε ένα δευτερόλεπτο.

Ρε μπας τζι εν επειδή εν Κυριακή και ο Κύριος δεν ευλογεί την εργασία της αργίας; Ε μα εν τζι εννα την πουλήσω! Εν για αναψυχήν που το κάμνω!

Ρε μπας τζι εμμάθκιασά την που την έστρωννα μετά που κάθε γραμμή τζι εθάυμαζα την;

Ρε μπας τζι εν σημάδι που dunno who, ότι "αυτή η κουβέρτα δεν πρέπει να γίνει";!

Ρε μπας τζιαι πρέπει να κτίσω κάποιον μέσα;

Και κάπου εκεί ακούω μια λεπτή φωνή...

"ΕΝ ΘΕΛΩ ΤΖΙΑΜΕΕΕΕΕΕΕ!!! ΟΟΟΟΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!! ΕΝ ΘΕΛΩ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΜΠΛΕΕΕΕΕ!!! ΦΚΑΡΜΕ ΦΚΑΡΜΕΕΕ!!! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!"

- (eyeing the purple yarn) Γιε μου;;;;

"ΕΝ ΘΕΛΩΩΩΩΩΩ!!! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!! ΕΝ ΘΕΛΩ ΔΑΜΕΕΕΕΕΕΕ ΣΤΟ ΜΠΛΕΕΕΕΕΕ!!!!!!"

- WTF like. Κάτσε έναν τόπο τζιαι μεν πορτοκλωτσάς. Μια χαρά εν τζιαμέ, έρκεται ασπρούιν ύστερα.

"'ΟΙ 'ΟΙ 'ΟΙ 'ΟΙ 'ΟΙ 'ΟΙ 'ΟΙ 'ΟΙ 'ΟΙ 'ΟΙ 'ΟΙ 'ΟΙ 'ΟΙ 'ΟΙ ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΕΝ ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ ΕΝΝΑ ΚΑΛΕΣΩ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΑ!!!"

- Τζιαι μετά ροζούι; Εννά φαίνεσαι πολλά ωραίος!

"ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΟΟΟΟΟΟΟΟΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!" *υστερικό πορτοκλώτσημα*

- *σκουλλίζουμαι* ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΤΣΕ ΕΝΑΝ ΤΟΠΟ ΤΖΙ ΑΗΚΕΣ ΜΑΣ ΔΑΜΕ ΣΗΜΕΡΑ.

Ακολουθεί πάλη.

Φτύννει μου μες τα μούτρα.

- ΒΑΣΤΑΤΕ ΜΕ ΤΖΙΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΔΗΣΩ ΚΟΜΠΟ!!!

Φκαίννω πας το κιγκλίδωμα τζιαι βουττώ πάνω του. Τσιλλώ του τα λαιμά του. Σφαδάζει. Κάτι about mi madre tambien λαλεί.

Ακούω μιαν άλλη φωνή που μες τη τσέντα.

"Αρκείτε; Επειδή είπαμεν τζιαι σε κάτι κασκόλ ότι ήταν να δώκουμεν τον γυρόν μας..."

Ούτε εγύρισα να δω ποιον αυθάδικο χρώμα εμίλησε.

Έσυρα το σμιλί, έγυρα πίσω τζιαι αγκομαχώ. Είμαι πραγματικά εξουθενωμένη.

Ασπούμε σοβαρά, θέλω τόσον πολλά να κάμω σμιλί αλλά ξέρω ότι εν έshει chance να μου κάτσει σήμερα. Τζιαι αρνούμαι να το αφαιρέσω το λιλά γιατί ξέρω ότι εν τζείνο που θέλει τζι εννά χάσω το παιχνίδι ύστερα.

Eν έshει έτσι πράμαν.

Εν τζι εν πως περιμένω να καταλάβει κανένας τον πόνο μου, αλλά είπα να εκτονωθώ δαμέ ώσπου να γυρίσει η μέρα τζιαι να δω τι να κάμω. Πέρκι του περάσει.

Λεχώνα Παρέτα-Παρέτα (2)

Όταν διηγήθηκα τις προάλλες στο χάσπα τη φάση που αντί για το αθρωπούι έπιασα το βυζί μου και το πήρα για να του αλλάξω πανί, μου είπε "Καμιάν ώρα, εννά μας πιάεις τζιαι τίποτε τζιαι να βουρούμε...". Χα-χα-χα. Ahem.

I'm getting there, dear. Εψές πουρνό μεσάνυχτα εφτυάριζα το βυζί του (κοιμωμένου λυμένου τεζαρισμένου κατάκοπου χάσπα) προσπαθώντας να πιάσω τάχατετς το μωρό που πάνω του, ενώ το μωρό ήταν μπροστά μου μες το κρεβατούι του κι εγώ το έβλεπα που πεινούσε και έλεγα στο χάσπα με urgency, "άτε ρε χάσπα, βοήθα μάνα μου (να πιάσω το μωρό-βυζί σου) τζι εν κρίμα το μωρό, πεινά". Eer, ναι, ενώ έβλεπα το αθρωπούι μπροστά μου, εγύριζα δίπλα να το πιάσω που το βυζί του χάσπα. ΕΙΜΑΙ Η SIKE ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΟΜΠΑ *hic*.

Πότε, oh πότε, θα μου περάσει τούτη η πελλάρα; Πότε θα επανασυνδεθώ με τον περιβάλλοντα κόσμο;

Εκτός -εύρηκα!- τζι αν βάλλω ορρό του αθρωπουθκιού τη νύχτα ώστε να μεν ξυπνά θέλοντας φαΐ. Α;α; Τζιαι καθετήρα για να μεν θέλει αλλαξοπανιές. Τζιαι να τζοιμούμαστε ο καθένας σε ξεχωριστό δωμάτιο τζιαι να κλειώννουμεν τες πόρτες με τσακροκλειωνιά (σαμπώς τζι έχω σωτηρία. Είμαι ικανή να πάω να τζοιμηθώ μες το microwave, which aint the worst case scenario; the worst would be to put someone else to sleep there, both literally and idiomatically).

*sigh*

Λεχώνα Παρέτα-Παρέτα

Houston, we have a problem. Ετάραξα το κοπελλούι.

Οι νυχτερινές λαμπρότητες συνεχίζονται ενώ δεν έχω δει πιο πονηρόπελλη και ποθκιάντραπη διαύγεια πνεύματος που τη δική μου: Ξυπνώ κατά τες 2.30 το μαύρο μεσάνυχτο. Παίρνω το αθρωπούι που το κρεβατάκι του τζιαι σύρνω τον του (ν)ώμου μου. Πατ πατ πατ πατ πατ πατ πας τη ράshη για να ρεχτεί (τον αέρα τον κουπανιστό που μόλις έφαεν τζι έσπασεν). Πατ πατ πατ πατ ΠΑΤ ΠΑΤ ΠΑΤ, "πόσην ώρα! μα γιατί εν ρέεται;!". Πατ πατ πατ πατ πατ, "ππρρρρρφσshrfhsgrkhhrlkvhtrs" (το αθρωπούι απαντά με μια ριπή μετά κουτρουβουδίων). "Χα! εν τζιαι αλλάσσω σε αν δεν ρεχτείς! Εν για να μου στρέψεις (τον αέραν τον κουπανιστόν) που θέλεις; (τάχα που τες κινήσεις τζει τζιαι δα, βλ. διαύγεια κατά τ' άλλα) Χα! Ρέχτου μου τζιαι μετά κανονίζω σε", πατ πατ πατ πατ πατ.

Απροσδιόριστη ώρα και καμιά χιλιάδα πατ-πατ αργότερα, το παίρνω απόφαση πως το αθρωπούι δεν θα ρεχτεί, ίσως επειδή έφαεν προκομμένα σαν κύριος και δεν κατάπιε αέραν. Δικαιούται να πάει για αλλαγή πανιού.

Με λεπτεπίλεπτες κινήσεις (για να μεν σουζουλιστεί τζιαι να φκάλει τον αέραν τον κουπανιστό που έφαεν τζι έσπασεν, βλ. διαύγεια κατά τ' άλλα) τον αλλάζω. Καθώς τον αλλάζω, αρχίζει σιγά σιγά να κάμνει sink in το γεγονός ότι ήμουν ντυμένη (αντί με το σουτιέ μόνο και το βυζί παιγμένο), δεν ήμουν δρωμένη σταμένη (όπως συμβαίνει όταν αρμέγομαι), δεν είχε βουνάρι με χαρτομάντηλα δίπλα που το κρεβάτι και το ρολόι που χρονομετρώ πόσην ώρα τρώει δεν ήταν στη θέση που το βάλλω για να χρονομετρώ πόσην ώρα τρώει.

"Πέρκι να μεν τον ετάισα καν τούντες 2 ώρες που τον κρατώ τζιαι ταράσσω τον...", ακούεται η πουμπουρκά μες την τζιεφαλή μου κατά τες 4 το πρωί.

Πίσω στον τόπο του αρμέγματος να τεστάρουμε τη νέα χαϊππόθεσις. Το αθρωπούι διά πας το βυζί με μια λύσσα, νομίζεις εννά το κάμει κομμάθκια.

Τζι εγώ να τον κρατώ χασκιασμένη τζιαι να παρακαλώ "συγχώρα με ρε αθρωπούι μου, συγχώρα με την γέρημην, Θεέ μου έγλεπε τζι έshεπε τούντο φτωχό που μένα τζιαι τες παραισθήσεις μου" και λοιπά πανικόβλητα.

Τούντην διακοπήν επαφής με το περιβάλλον παθαίνω την κάθε 4-5-6 χρόνια (εν παρατηρημένο). Ίσως τα πούμε άλλη φορά.



υ.γ. η πουπανινή είτε ήβρεν φίλο είτε καρφώνει κάδρα πας τους τοίχους ό,τι ώρα της δόξει. If the latter, μιλούμεν εν θα άφηκεν ίντζα τοίχου ακάλυπτη.
υ.γ.2 το αποπάνω δεν είναι εντελώς άσχετο με την ανάρτηση. Δείχνει την διαύγειά μου κατά τ' άλλα.

I'm coming!!!

xxx

Αθρωπούης

Εφάμεν την

Sike ξαπλώνει στο κρεβάτι του γιατρού. Γιατρός αφαιρεί αργά και βασανιστικά τη ρόμπα του και ξαπλώνει δίπλα της. ΦΕΡΤΟΝ ΝΟΥ ΣΟΥ, ΜΑΝ. Εννοούσα το κρεβάτι του ιατρείου. Tut. Ξανά:

Sike ξαπλώνει στο κρεβάτι του γιατρού. Γιατρός προσεγγίζει και την αλείφει με τζελ. Sike purrs euphorically. GET YOUSELF TOGETHER DUDE. Εννοούσα το τζελ υπερήχων κοιλίας. Tut. Nα δούμε αν θα μας αφήκετε να συντύχουμε σήμερα. Συνεχίζουμε:

Γιατρός παίρνει το παλλούκι και... *eyeroll* Ε ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΕΤΩ. ΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΜΕ ΕΤΣΙ ΑΜΠΑΛΑΤΟΥΣ ΑΘΡΩΠΟΥΣ.

ΌΙ, ΌΙ, ΦΟΡΚΕΤ ΙΤ ΔΗΛΑΔΗ. ΤΕΛΟΣ.

You are so ugly when you beg, you leave me with no choice:


Παίρνει το υπερηχητικό παλλούκι και εξερευνά την υπερυψωμένη μου κοιλιακή χώρα. Καθώς προσπαθεί να εντοπίσει το ανθρωπούι, η όψη του συννεφιάζει, το χρώμα του ξεθωριάζει και έντονη ανησυχία τον καταλαμβάνει.

Κανείς δεν μιλά.

Γιατρός συνεχίζει να εξερευνά με το παλλούκι και το βλέμμα του γίνεται ολοένα και πιο κενό, τα μάτια του γουρλώνουν λες και βλέπει φάντασμα. Sike παρακολουθεί αμίλητη και αυθυποβάλλεται: "Δεν αγχωννούμαστε... Ομμμ... δεν αγχωννούμαστε....".

Γιατρός κοιτάζει αποσβωλομένος την οθόνη και με βλοσυρό κι απεγνωσμένο ύφος, ρωτά: "Ποιος που τους θκυο σας ήταν άτακτος που ήταν μωρό;". Sike σηκώνει με καμάρι το χέρι, περίεργη πού μπορεί να καταλήξει αυτή η συζήτηση. Γιατρός σχεδόν οργισμένος και με βλέμμα προς Sike "κάτσε στη γωνία ώσπου να σου πω", μας ανακοινώνει την ανείπωτη συμφορά που μας βρήκε.

"Εν άτακτος"

Χαχα, επιχειρεί Sike. Ωραία... :z
Γιατρός δεν αστειεύεται: Να περπατάς πέρκι ξανακατεβεί (you see, η αταξία του αθρωπουθκιού ήταν ότι ενώ είχε προ πολλού λάβει θέση μάχης και ήτο έτοιμος για αναχώρηση, ξαφνικά βρέθηκε να κάθεται αμέριμνος μακριά από το departure gate).

Mα ποιος να περπατά γιατρέ μου; Εγώ μόνο με κουπί κυκλοφορώ!
Γιατρός απτόητος. Όσο μπορείς, still mad.

Τσκ! Χάτε τωρά! Έshει που τζείνη την ώρα, που κάθε τόσο βάλλω ένα παιχνιδούι (ποτζείνο που τραβάς ένα λουρούι τζιαι παίζει νανούρισμα γκλιγκλιγκλόν) κοντά στο gate για δόλωμα, πέρκι shύψει να δει τι τρέχει.

Κτύπα τη μητέρα σου (2)

Ανέκαθεν μισούσα τις εγκυμονικές συζητήσεις («Εγώ στον Αντρέα μου...», «Εγώ στην Μαρία μου...») και δη το να μου αρπάζουν το χέρι, να το τοποθετούν στην κοιλιά τους για να νιώσω τες κλωτσιές από μέσα (και να μην νιώθω και τίποτα). Τελευταίως, όμως, πιάνω τον εαυτό μου να το κάνει αυτό το τελευταίο - όχι με τον καθένα, βέβαια, αλλά με το χάσπα. Η αδικία της υπόθεσης εν ότι το αθρωπούι παλλουκώνει όταν νιώσει άλλου το χέρι πάνω στον τζοίλιο μου τζιαι αφήνει με εκτεθειμένη, ωσάν να είμαι παρανοϊκή.

Χτες, όμως, το αθρωπούι είχε αμνιότικ ππουλ πάρτυ. Ήταν πανικός, θα είχε πολύ κόσμο (ο Ομφάλιος, ο Λώρης, ο Πλακούντιος, κ.ά.) γιατί είχαν σαμπάνιες, belly dancers και πυροτεχνήματα. Το πάρτυ ήταν αισθητό κι απ’ την απέξω (για μας τους ακάλεστους), δηλαδή δεν ένιωθα τες πουμπουρκές του amplifier μόνο που μέσα, αλλά φαίνονταν καθαρότατα στην επιφάνεια της τζοιλιάς μου (όι τζιαι FREAKY!). Όπως τα πυροτεχνήματα που τσακρούν στον ουρανό πατ-πατπατ-πατ-πατ-πατ-πατπατ, όπως δεκάδες ττάπποι σαμπάνιας εκσφενδονίζονται και ττουμπαρίσκουν πάνω σε ταμπουλέκκι; Έτσι. Όπως τον Ράμπο που παίζει με τα πολυβόλα τζιαι με τα θκυο shέρκα; (Λαλείς να είshεν καφκάες;) Όπως ένα αθρωπούι σε μια τζοιλιά που προσπαθεί να την σπάσει να φκει έξω; Επιχείρησα να ντζίσω πάνω τζιαι παρολλίο να μου μείνει ένα ποούι στο shέρι. Μιαν παουρκά έβαλα την, εν αλήθκεια. Το πάρτυ σταμάτησε για κάποια δευτερόλεπτα αλλά σύντομα ανέκτησε τους ρυθμούς του. Όπως άμαν κάμνει περιπολία η Αστυνομία στην Αγιάνναπα τζιαι χαμηλώνουν οι μουσικές; Έτσι.

Το καλό είναι ότι και ο χάσπας επιτέλους μπόρεσε να θαυμάσει το freak show χωρίς να ντζίσει τζιαι να τους αγχώσει.

Το κακό είναι ότι ο αθρωπούης:) θα έχει ADHD:(. Το πάρτυ κράτησε ώρες...



Kαι ενω εγώ χάνω την οπτική επαφή με το land down under, που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα όπως τον ήλιο που δύει πίσω που το βουνό, βομβαρδίζομαι από παντού με διαφημίσεις μαγιώ από φεττοποιημένα μοντέλα...

Η κολώνα (2)

Ω ναι, ναι, καλά καταλάβατε.

Ενώ έφκαινα που το ππάρκιγκ, είδα την να κουτσαίνει τζιαι ερώτησα την (against my better judgement) τι έshει. Είπεν μου ότι επονούσεν αφόρητα τη μέση της και έθελεν να την τρίψω.

Τη φιλευσπλαχνία μου μέσα.

Τούντην φοράν όμως εν τζιαι πάω στην ασφάλεια - ήντα μαλάκας είμαι; Θα πάω στην Αστυνομία να με κανονίσουν μούχτιν*. ’Ξα πρέπει να έχω τούρτζικο διαβατήριο;


*βλ. Φιλελεύθερος, 6/2/09

Θα αποζημιωθούν Τ/κ για ζημιές σε οχήματα

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ για αποζήμιωση των Τουρκοκυπρίων πολιτών τα οχήματα των οποίων δέχθηκαν επιθέσεις από κουκουλοφόρους πριν ένα περίπου μήνα στις ελεύθερες περιοχές, ανέλαβε η Αστυνομία. Πρόσφατα κλήθηκαν οι έξι Τ/κ παραπονούμενοι και προσήλθαν στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας και συναντήθηκαν με αστυνομικούς του ΤΑΕ Λευκωσίας.
Η συνάντηση έγινε στο οδόφραγμα, επειδή οι Τ/Κύπριοι δεν επιθυμούσαν να έρθουν στις ελεύθερες περιοχές φοβούμενοι [ζάβαλλί μου] μετά την επίθεση που δέχθηκαν. Η επαφή έγινε στην παρουσία αστυνομικών του ψευδοκράτους χωρίς όμως να παρεμβαίνουν. Αφού έγινε συνομιλία μαζί τους και αναφέρθηκαν οι ζημιές που υπέστησαν τα οχήματά τους, τώρα θα γίνει καταγραφή του ύψους των ζημιών και δεν αποκλείεται να αποζημιωθούν. Ως γνωστό, τα οχήματα των Τ/κυπρίων είχαν δεχθεί επίθεση μετά τη λήξη του αγώνα Ομόνοιας-ΑΠΟΕΛ σε δρόμους της Λευκωσίας. [...]

Hit me baby one more time.

Φρέσκο ποστ, (γι)αχνιστό.

Σήμερα καθοδόν προς τη δουλειά, το αυτοκίνητο μου σταμάτησε σε ένα ΑΛΤ και κοιτούσε δεξιά, αριστερά και ξανά δεξιά για να περάσει. Ξάφνου, ("Ξάφνου εσού, ντάξει;") εκ δεξιών αφικνείται ένα άλλο αυτοκίνητο και προσπαθεί να να μας πογυρίσει και να βγει στον κύριο δρόμο πριν από μας.

Λέει το άλλο αυτοκίνητο στο δικό μου, "Είσαι πολύ χαριτωμένο, θες να γίνουμε φίλοι;"

"Καλά", απαντά με αρχικό δισταγμό το δικό μου.

"Θέλεις να παίξουμε φαντασμένους;", ρωτά το άλλο.

"Φαντασμένους;; Τι εν τούτο; Εν παιχνίδι;", αποκρίνεται το αθώο μου.

"Ναι ρε", του κάνει ο άλλος ο αλητήριος, "εγώ θα είμαι ο φαντασμένος κι εσύ το καλάμι".

"Καλά, I suppose", απαντά το δικό μου - και o αλητήριος μας καβάλλησε.

Eshxx. -Εεεεππ, τα λόγια μας.

υ.γ o αξιούριστος ίντα έπαθε; :/

Ο στύλλος

Χάσπας (για το αυτοκίνητό του από το πάρκιγκ): Φκάλλεις το, οξά...;
Σάικ: [offended "duh" look]

Μπαίνω στο αυτοκίνητο όλο χαρά που θα επιδείξω τους καταπληκτικούς μου ελιγμούς στο χάσπα. Καθοδόν, ακούω ένα "pssssst". Γυρίζω, ήταν ένας στύλλος με γιρλάντα.

Sike: Ya talking to me?!?!

Στύλλος: Ακούεις; Έρκεσαι να μου φκάλεις τούντην γιρλάντα τζι έφκαλα νάμιν;

Sike: [κοιτάζω γύρω, οι άλλοι τρεις στύλλοι που υποβάσταζαν το γκαράζ φιρμένοι στα γέλια] Err... ποιος σου την εφόρησε;!

Στύλλος: Τζείνες οι μιτσιές που ήταν δαμέ πριν λλίο. Επαίζαν ίνναμπο παίζαν τζιαι εδήσαν μου τούντην γιρλάντα, εκάμαν με όπως τον Βαντζιελή [οι άλλοι στύλλοι δεν εκραθκιούνταν].

Sike: Εrr... Γιατί εν την ηφκάλλεις μόνος σου; Μάχουμαι να φκάλω έξω το αυτοκίνητο τωρά.

Στύλλος: Θωρείς με νάχω shέρκα;;;!!! [οι υπόλοιποι εβαστούσαν τα πλευρά τους που τα γέλια] Άτε, ππλις, έλα τράβα μου την να φκει τζι επονοτζιεφάλιασα...

Μάνα μου ρεεε, σκέφτηκα, τζι ετράβησα του την.

Τζιαι τούτον πριν να μάθω ότι ο Χριστόφκιας έφκαλεν ?!?!?!κοινή δήλωση?!?!?!? καταδίκης της κουβέντας στη Γάζα ?!?!?!με τον Ταλάτ?!?!?!?. Αν το έξερα τζιαι τούτο ήταν να τους καβαλλιτζιέψω τζιαι τους άλλους τρεις. Τους στύλλους.

Οι Εισαγγελείς και τα κόμματα

Είναι στη φύση του επαγγέλματος των νομικών, νομίζω, να επιλέγουν πάρα πολύ προσεχτικά το λεκτικό τους, να διϋλίζουν τον κώνωπα και να διευκρινίζουν μέχρι και το τελευταίο γράμμα - ολόκληρες υποθέσεις μπορούν να κερδηθούν ή να χαθούν εξ αιτίας της διατύπωσης του Νόμου ή ενός γράμματος ή σημείου στίξης.

Ανοίγει παρένθεση: Για να καταδείξουμε τη σημασία των σημείων στίξης, υπάρχει η γνωστή φάση με το πάντα (το ζώο), το οποίο μπαίνει σε μια καφετέρια, παραγγέλνει φαγητό και αφού το τρώει, σηκώνεται, πυροβολεί δεξιά αριστερά και κάνει να φύγει. Ο έντρομος ιδιοκτήτης της μπυραρίας του φωνάζει "Γιατί το 'κανες αυτό;;!!" και για απάντηση, το πάντα του πετάει ένα κακογραμμένο οδηγό άγριας ζωής λέγοντας, "I'm a panda. Look it up". Ανοίγει ο τύπος στη σχετική σελίδα και βρίσκει την εξήγηση: 'Panda. Large black-and-white bear-like mammal, native to China. Eats, shoots and leaves.' (Αυτά για τη σημασία των κομμάτων! χαχα,χ,αχ). Αν έχετε χρόνο, δείτε πώς τα σημεία στίξης καθορίζουν το νόημα του κειμένου σ' αυτό το Dear John γράμμα και αν μετά απ' αυτό δεν σκέφτεστε δύο φορές πριν βάλετε τελεία και παύλα και κόμμα, εμένα να μην με λεν Σούλα (ούτε τώρα με λένε). Κλείνει η παρένθεση.

Πίσω στους νομικούς και τη διατύπωση. Έμπροσθεν, λοιπόν, του κτιρίου της Νομικής Υπηρεσίας, στον προνομιακό εκεί πέρα χώρο όπου υπήρχε πινακίδα (δώσε βάση τωρά) "ΧΩΡΟΣ ΣΤΑΘΜΕΥΣΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΝ", έβλεπε κανείς παρατεταγμένους ή στοιβαγμένους (και ενίοτε, αναλόγως λιακάδας, αραχτούς φαρδιούς πλατιούς) εισαγγελέους και εισαγγέλισσες.

Ο Γενικός Εισαγγελέας αναγκαζόταν κάθε πρωί, αφού συνειδητοποιούσε ότι ήταν περασμένη η ώρα και τα γραφεία όλα άδεια, να ξεπροβάλλει απ' το παράθυρο του γραφείου του και να τους φωνάζει ότι δεν χρειάζεται να είναι τόσο σπαστικοί και να πάνε στα γραφεία τους πάραυτα.

Αυτοί κάνανε την καρδιά τους πέτρα και πηγαίνανε, αλλά δεν είχαν ήσυχη τη συνείδησή τους. Ένιωθαν ότι παρέβαιναν κάποιο νόμο. Το νόμο της ταμπέλας. Έτσι ο τετραπέρατος Γενικός Εισαγγελέας, για αποφυγή της παρανόησης, βρήκε τη λύση και ησύχασε:

Η κολώνα

Κάθε πρωί που κινώ για τη δουλειά, συναντώ κάποιες κολώνες στο δρόμο προς την έξοδο του πάρκιγκ. Αυτές είναι πολύ καλές μαζί μου, εγώ είναι που τις αποφεύγω - τις βλέπω και στρίβω, λέμε. Το ξέρω, είναι αγένεια αλλά δεν είμαι και ο πρωινότερος τύπος, δεν έχω όρεξη για σαχλίτσες πρωί ξημέρωμα.

Σήμερα, εκεί που έστριβα για να την αποφύγω, γυρίζει αυτή η μια και με καλημερίζει.

- Καλημέρα, απαντώ και κάνω να προσπεράσω πριν μας πιάσει στην κουβέντα.

- Πού πας;

- Δουλειά.

- Παίρνεις με;

- Μα ώσπου;

- Ως το περίπτερο, να γοράσω πίσσες.

Άντε, λέω, ευκαιρία να κάμουμε λίγο bonding, στην ίδια πολυκατοικία μένουμε.

Και την πήρα μαζί μου.