Μέρες αργίας

Δεκαπέντε στο σύνολο.

Επιτέλους έκαμα ό,τι είχα καημό να κάμω εδώ και πφφφφτ, μήηηηνες.

Καταρχάς, εζωγράφισα 3 πίνακες μεγάλους. Ο πρώτος εν ένας 2 επί 2 μέτρα που είχα αρχινισμένο εδώ και 3-4 χρόνια (;!) και επιχειρούσε να απεικονίσει ένα κινεζούι με πεπέ σε blurred background να περιεργάζεται μια πεταλούδα σε detailed foreground. Majestic, it turned out.

Ο δεύτερος εν ένας άλλος πιο μικρός «στραωμένος» που επιτέλους έσασα. Τουτέστιν, έφκηκεν μου ψιλοβατερλώ την πρώτη φορά στην προσπάθειά μου να βάλω κάτι μέσα στην μπογιά για να τζιζζιρίζει τζιαι να κάμει εφφέ όπως τον αφρό. Εδοκίμασα μίshιμου ειδικά άλατα, νάδα. Εδοκίμασα άλας του φαγιού, νάδα. Εδοκίμασα πιο νερωμένη μπογιά τζιαι πιο πολύ άλας, νάδα. Εδοκίμασα ΤΙΚ-ΤΑΚ ΤΗΣ ΤΟΥΑΛΕΤΑΣ, στιλλ νάδα. Εκατέληξα να γύρνω το ΤΙΚ-ΤΑΚ μες την τουαλέτα και να μελετώ που αναουλιαστικήν απόσταση τη δράση του πέρκι συγκόψω τι κάμνω λάθος. Εν ανακάλυψα ποττέ, γι΄αυτό οποιαδήποτε βοήθεια από ειδικούς θα εκτιμηθεί, ευχαριστώ. Τον πίνακα τελικά «έσασα» τον μετατρέποντας τον ήλιο που αρχικά ήθελα να αφρίζει σε πλανήτη με κρατήρες και άλλες ανωμαλίες εδάφους-εδάφους (οι στοιβασμένοι κόκκοι άλατος και το τικ-τακ).

Ο τρίτος πίνακας εν ένας καημός που είχα που τον τζιαρό που το αθρωπούι ετζοιμάτουν μες την καλάθα τζιαι έπαιρνε μιαν πόζα πολλά παχουμίου.

Άλλον πράμαν που έκαμα, ήταν σμιλί. Έκαμα σμιλέτινα κολιέ τζιαι απίθανες κουβέρτες εμπνευσμένες που το Attic 24.

Επίσης, επήα πολλή θάλασσα με τον χάσπα και φίλους άνευ αθρωπουθκιού. Έπαιξα πολλή ρακέττα τζιαι έφαα χάμπουρκερ θαλάσσης.

Επήαμεν τζιαι λλίη θάλασσα με το αθρωπούι αλλά ήταν σκέττο μάζοσκίζαμ, ειδικά τη φορά που έκαμε συμπόσιο με τους άμμους.

Επίσης, επήαμε εκδρομές στα βουνά. Τωρά που το αθρωπούι τρώει κανονικά φαγιά, εγλυτώσαμεν λλίο καππακλοκουβάλημα τζιαι μαστραππολόι. Παραγγέλλουμεν του κανονική μερίδα, πιττώνουμεν του την με το πηρούνι τζιαι τρώει κύριος.

Επίσης, έκοψα κάτι σιέστες στο ημιορεινό χωριό του χάσπα... μέλιν.

Επίσης, ευτυχώς που το κομοδίνο μου εν ποτζείνα τα δεκαλιρίσιμα που some mart or another, έτσι εν το κλαίω που έγινε κομμάθκια με την shιστήν που του έδωκα ένα δευτερόλεπτο πριν ξυπνήσω από τα πιο πάνω.

ΠΟΙΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ TZIAI ΠΑΤΑΝΙΕΣ ΟΛΑΝ, ΜΑ ΠΕΡΙΠΑΙΖΕΙΣ ΜΑΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΦΑΪ ΤΟΥ ΜΩΡΟΥ; ΠΕΛΑΝ ΕΝ ΕΙΧΑΜΕΝ >:[

υ.γ. ισχύουν τα περί θαλάσσης τζιαι αν ηξέρετε για το τζιζζίρισμα με ακρυλικό

Always read the label

Ένα label έχει πολλή δύναμη. Να σε κάμει να αγοράσεις ή να μην αγοράσεις κάτι. Πρόσφατα, ασπούμε, άρεσεν μου ένα ρούχο σε ένα αθλητικό κατάστημα. Όλως τυχαίως, όμως, είδα στο label ότι έλεγε Made in Turkey. «Άκυρο», λέω στην πωλήτρια που είχα στείλει να βρει άλλο νούμερο, «λέει Made in Turkey». Με κοίταξε με ύφος «Ννναι.... Και;;;». Εν ασχολήθηκα να επεκταθώ. Ο νούρος του επαναπροσεγγιστή εν ιshιώνει.

Btw, καμωμένα στη γαλοπούλα είναι και αρκετά πράγματα στο Παsh Παιγνιδοπωλείο.

Άλλος λόγος που κάποτε κοιτάζω τα labels είναι για τις οδηγίες πλυσίματος. Έτυχε τόσο σε ρούχα όσο και σε παιγνίδια του αθρωπουθκιού, το label να λέει «No wash. No dry clean. No iron. No nothing» - ε, τι να το κάμω; Να το φορώ μια ζωή άπλυτο; Εν το εγόρασα.

Το label είναι, επίσης, πολύ σημαντικό σε συσκευασίες τροφίμων. Αν είσαι αλλεργικός εννοείται ότι πάντα θα το διαβάζεις, καταντά τρόπος ζωής - τα πλείστα λένε με μικροσκοπικά γράμματα ότι «μπορεί να περιέχει ίχνη ξηρών καρπών». Ή σκόρτο, ή ξέρωγω τι. Ή αν νηστεύκεις, θωρείς αν έshει μέσα γάλα ή αυγό.

Θυμούμαι μια φορά στην Ελλάδα επέμενε ο αρφός μου να δοκιμάσω ένα συγκεκριμένο χυμό ροδάκινου τζιαι ότι «εν εξαναήπια έτσι πράμα». Ρε γιε μου δεν μου αρέσκει το ροδάκινο, όι να το πιεις τζι έννεν σαν τα άλλα που ξέρεις. Τέλοσπάντων, δοκιμάζω το. Όντως, ενόμισα εσηκώστηκα και αιωρούμουν 2 πόντους πάνω που τη γη. Ουάαααουυυυrgh, I purred. Ίντα θεϊκόν πράμαν εν τούτο;! Αποκλείεται ναν ροδάκινο, ξέρω την κτητζιαρόγευση του ροδάκινου and this ain´t it! Φρόσω ολοταχώς στο label. Πράγματι, έλεγε ότι ο χυμός αποτελείτο από 50τόσο% ροδάκινο και 40τόσο% χαshίshιμήλο. Έκτοτε, και επειδή στην Κύπρο κλασσικά φέρνουν ούλλες τις γεύσεις εκτός τζείνην που θέλω, γοράζω 2 διαφορετικούς χυμούς τζιαι σμίω τους.

Το κόμμα μου

Βασικά γυρέυκω ένα κόμμα που στο εθνικό μας θέμα να αναγνωρίζει ευθαρσώς ποιοι εκάμαν το πραξικόπημα τζιαι να τους αναθεματίζει (πιλέμου να μεν τους κάμνει μνημεία ή το όνομά τους σύνθημα τζιαι ΠΙΛΕΜΟΥ να μεν εύχονται χρόνια πολλά ο ένας του άλλου κάθε 15 του Ιούλη), να αναγνωρίζει ποιοι εκάμαν την εισβολή τζιαι να τους θέλει να φύουν όπως ακριβώς ήρταν (οκ, εν λλίο δύσκολο για ένα αλεξίπτωτο να πηαίννει πάνω-πάνω, αλλά ας έβρουν άλλο τρόπο), να μεν επιδιώκει να καταστήσει τους εισβολείς συνέταιρους σε ολόκληρη τη χώρα μου, να αναγνωρίζει ότι οι ελληνοκύπριοι εν η πλειοψηφία με διαφορά τζιαι ούλλοι οι άλλοι εν οι μειονότητες με διαφορά, να μεν υποστηρίζει ότι ένας ξένος (αν μη τι άλλο) λαός εν αδέρφια μας ή τουλάχιστον να υποστηρίζει ότι όλος ο κόσμος είναι αδέρφια μας (πιο ...χριστιανική προσέγγιση), να αναγνωρίζει ποιες εγγυήτριες δυνάμεις μας την εκάτσαν και ποιες όχι (ποιες;), να μεν θέλει ένωση με καμιάν άλλη χώρα εν έτι 2010 αλλά ταυτόχρονα να μεν αρνείται την ελληνική μας ταυτότητα τζιαι να μεν αιμορραγεί εσωτερικά και με πύο στη θέα της ελληνικής σημαίας ή στο άκουσμα του "η Κύπρος είναι Ελληνική". Να θεωρεί τη χώρα μου ως ένα ισότιμο μέλος ανάμεσα σε άλλα 26 μιας ένωσης, να ξέρει ότι η ψόφος της χώρας μου κάμνει την ίδια δουλειά με αυτήν μεγαλύτερων χωρών, να μεν εν ηττοπαθές και εθελόδουλο, να μεν φοάται να διαδηλώσει ενάντια στην κατοχή, να μεν διαδηλώνει με ευφημισμένα λογοκριμένα συνθήματα τζιαι να επιδιώκει που τα αλήθκεια τη λύση βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ. Τζιαι να μεν φοάται να μιμείται τους Τούρκους στο να καταστρατηγήσει οποιαδήποτε συμφωνία έχει τύχει να κάμει η χώρα μου στο παρελθόν καταλάθος, παρά να προσπαθεί τάχα πάντα να φαινούμαστεν καλοί τζιαι πρόθυμοι. Επιτέλους ένα κόμμα που να καταλαβαίνει ότι μας περιπαίζει ο κόσμος ούλλος για τούτα που μέχρι σήμερα επιδιώκουμε.

Τζι επειδή μάλλον εννα χρειαστεί να κάμω δικό μου κόμμα, προς το παρόν θα περάσω με τούτο:

,

Ένα πρόχειρο soundtrack για το ζύμωμα των κιοφτέδων **άκυρο**

  
 
εν έshει σαν το καθίσι, εξαναείπα το.

update #1: Ok, σηκώνει αναθεώρηση το πράμα. Τώρα που σας γράφω είμαι φυτίλι, τα μαλλιά μου τζιαι τα ρούχα εν κολλημένα πάνω μου - not the ideal HACCP conditions για να τρίψεις πατάτες. Μόνο στο la isla bonita εκόψαμεν λλίην στράταν.

Μεν δεις show όμως, α!!! Έχω το πολλά.
Ούφφου, πρέπει να κάμω tour να με δείτε.
Πάμε να δούμε με τον κρομμυδομαϊντανό πόσην ώρα εννά μας φάει.
Αχαχαχαχ, εκαρκαλίστηκα! Έτρεξεν ένα δρώμα που το ζινίshι στη ράshη μου. 

update #2: Όι, όι, έννε ζωή τούτη. Εμεσομερκάσαμε τζιαι τίποτε εν εκάμαμεν. Σόρρυ πλεηλιστούα μου, θα σε βάλω μετά ποννά σφογγαρίζω (ποννάχω τζιαι "μικρόφωνο"). Τωρά για να φτυshήσουμε πρέπει να βάλουμε κάτι τέθκοιο:

Μια στάση εδώ

Κάμνω στάση τωρά. Όι εργασίας, ούτε του καμασούτρα.

Ο σωστός πρόλογος εν τούτος:

Έshει κάποιες κουβέντες που διάβασα κατά καιρούς σε διάφορα μπλογκς τζιαι εμείναν στο νου μου. Μια που τούτες εν μια πρόσφατη της she demon περί μάδερχουτ, ότι νιώθει σαν να "θέλεις να σταματήσεις τη ροή της ζωής σου και να κατέβεις στην επόμενη στάση. για μια μέρα". (Μια άλλη κουβέντα εν που πιο παλιά στο Τσαρτελλούι, για το που ποιαν μερκά βάλλει ο κόσμος το χαρτί της τουαλέτας πας το πραματίν του, με την άκρη πόξω ή πουμέσα; Όποτε ποταβρίζουμαι να κόψω χαρτί σκέφτουμαι το). Που λέτε, η κουβέντα με τη στάση ήβρεν με πολλά συμπάσχουσα (τζιαι κόμα το αθρωπούι μου εν μέλι, έννεν ποτζείνα τα εκκεντρικομωρά που σου φκάλλουν την ψυshή σου). Αλλά I have been needing my alone time for a while now.

Σήμερα, λοιπόν, εκαϊλησα να τον στείλω στη γιαγιά του την μακρινή. Εννάρτει ως τα πόψε, φυσικά - εκτός που το ότι γαλέφκει ακόμα, εν τον κιάρω να μείνει οβερνάιτ τζιαστ γιετ.

Η αλήθκεια επήαν να γεμώσουν τα μάθκια μου που τον έβαλλα μες το αυτοκίνητο. Έδωκα κάτι οδηγίες του χάσπα τζι εκατευόδωσα τους.

Μόλις εφύαν, ίσιωσα τζι εγώ. Επήα να ψουμνίσω 2-3 πράματα του μωρού, ενευρίασα. Ήταν αλέ-ππερέ το στοκκ, είshεν κάτι ξανισμένα δείγματα ποτζεί ποδά. Μα καλάν, πότε επρολάβαν να γίνουν ανάρπαστα;;; Να εβάλλαν τζιαι καμιάν έκπτωση της προκοπής;; Ένα απαράδεχτο 10% είshεν μόνο!

Μετά έπιαν με η λαλλαρίαση τζι εν επήα πούποτε αλλού.

Επήα μόνο στο σούπερμάρκετ (πριν μερικούς μήνες εθεωρείτουν ολόκληρη έξοδος που μόνο του τούτο), όπου στο διπλανό ταμείο είshεν μια γιαγιά, μια μάνα τζι έναν μωρό (1-2 χρονών). Η μάνα κάτι εξέχασε τζιαι επήεν να το φέρει τζιαι το μωρό άρκεψε να κλαίει γοερά. "Μάαμαααα μουυυυυυ!!!!! Μάαααααμαααααα μουυυυυυυυ!!!". Εφίρτηκεν. Η γιαγιά του: Εννάρτει ρε η μάμμα σου! "Μάαααμαααααα μουυυυυυυυυυυυυυυυυ!!!", εράιζζεν σου την καρκιάν σου. Γιαγια: Έτην ρε έρκεται!!! (με έρκετουν με ελαόνετουν). "ΜΑΑΑΑΑΑΑΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΜΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΧΟΥΥΥΥΥΥΥ!!!" Γιαγια: Ήσουν άταχτος τζι έφυεν!!! "ΜΑΑΑΑΑΑΑΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΜΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΧΟΥΥΥΥΥΥΥ!!!" Έτην ρε, έτην!! Έρκεται!! "ΜΑΑΑΑΑΑΑΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΜΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΧΟΥΥΥΥΥΥΥ!!!" Σιώπα ρε, μεν κλαίεις ρε. Έλα χυμό.

Έμπηκα στο αυτοκίνητο τζιαι εφίρτηκα που το κλάμα.

Μm-hm *nod*

ΕΝΗΜΠΟΡΩ ΝΑ ΘΩΡΩ ΜΩΡΑ ΝΑ ΚΛΑΙΣΙΝ ΤΖΙΑΙ ΝΑ ΜΕΝ ΤΑ ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΝ. ΝΑ ΣΠΑΡΑΖΟΥΝ ΤΖΙΑΙ ΝΑ ΜΕΝ ΤΟΥΣ ΜΙΛΟΥΝ ΜΕ ΚΑΛΟΣΥΝΗ. ΗΣΟΥΝ ΑΤΑΧΤΟΣ ΤΖΙ ΕΦΥΕΝ;;;;;;!!!!!!!!!! ΓΟΥΩΤ ΔΕ ΦΑΞ ΙΣ ΡΟΓΚ ΓΟΥΙΘ ΓΙΟΥ ΓΟΥΜΑΝ.

Αντιλαμβάνουμαι ότι μπορεί να ακούγομαι υπερβολική, τζιαι ότι σπεύδω να λυπηθώ το εκάστοτε μωρό χωρίς να έχω υπόψη μου τι επροηγήθηκεν και αν επροηγήθηκεν κάτι, αλλά όπως τζιαι νάshει, ένα μωρό που κλαίει ΕΝΝΕΝ ευτυχισμένο. Τζιαι έχω μεγάλο issue με το child abuse. Πάρα πολλά μεγάλο. Τζιαι child abuse έννεν μόνο το να σπάζεις το μωρό στο ξύλο. Εν τζιαι η αμέλεια, εν τζιαι ηλίθιες δικαιολογίες "ήσουν άταχτος τζι έφυεν", εν τζιαι οι ασυνάρτητες τζιαι αυθαίρετες απειλές, εν τζιαι το να μεν αφήνεις ένα μωρό να κλάψει (ΜΕΝ ΚΛΑΙΕΙΣ ΡΕ, ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΕΝ ΚΛΑΙΣΙΝ), εν τζιαι το να το ταΐζεις πελλάρες τζιαι να γίνεται μίλλης, εν τζιαι το να το ξαπολάς μπροστά που την τηλεόραση με τες ώρες, εν τζιαι το να του δείχνεις άπρεπες εικόνες.

Είδες, μιαν ομορκιάν: έδεσα το με το επόμενο ποστ που θα είναι περί τούτου. Εξεκίνησα το πριν 2-3 μέρες τζιαι έθελα να έβρισκα κάποια ντοκουμέντα πριν το ποστάρω.

Α, τζι ήρτα έσσω τζι έκαμα γουλειές :ζ (πουπάνω πουπάνω, μεν φανταστείς)

Εν έκαμα μανικιούρ, εν έκαμα πετικιούρ, εν έκαμα μάσκες ομορφιάς, εν εζωγράφισα. Αλλά ελούθηκα.

Με το πάσο μου.

Μέλιν.

Πάω να κάμω τα μαλλιά μου πριν νάρτουν (όι τα μαλλιά μου νάρτουν, οι αθρώποι μου). Το αθρωπούι φοάται με άμαν είμαι όπως το σεΐχη του Μπρουνέι (με τα μαλλιά τυλιμένα στον ττόρο).

The Monster Post

Tούτον εν το υπερπόστ που εμαείρευκα εδώ και 9 μήνες αλλά εν είχα ώρεξη [sic] να το κυκλοφορήσω. Ιτ ταζ τέηκ φορέβερ. Ξεκίνησα να το γράφω λίγο πριν τα Χριστούγεννα με σκοπό να το αναρτήσω όταν το αθρωπούι θα έκλειε ενός χρονού (εντός και εκτός κοιλίας συμψηφισμένων). Έχασα το deadline γιατί ήθελα να σκανάρω τα υπερηχογραφήματα τζιαι βαρκed. Μετά σκέφτηκα να το αναρτούσα με την ευκαιρία της άλλης μεγάλης εορτής της Ορθοδοξίας, 14 Φλεβάρη. Έχασα το τζιαι τζείνο. Βασικά εγύρευκα μια άλλη συμβολική al kinda περίοδο να το αναρτήσω αλλά αμελούσα. Τώρα νομίζω είναι η τελευταία ευκαιρία να το κάνω πριν κλείσει ενός (Εκτός Κοιλίας), οπότε και θα είναι λιγότερο πρωτότυπο (blindness of mine) να το αναρτήσω τότε: Αυτή τη βδομάδα κλείει 9 Eντός και 9 Εκτός! Δηλαδή, όσο καιρό έκαμε μέσα, έκαμε και έξω.

Όσοι εν εκάμαν ακόμα το προκαταρκτικό σκρολλ ντάουν για να δουν ώσπου πάει τούντο ποστ, έννεν ανάγκη να κάμουν: απλά συγκόψετε το μέγεθος της ανάρτησης που το μέγεθος του σκρολλοπραμάτου (όσο πιο μιτσή, τόσο πιο μεγάλη η σελίδα).

Καλάν άτε περιμένουμεν σε να κάμεις. Πάρκαρε δαμέ ύστερα, που πάνω που την κάτωθι εικόνα. Οκ, so εν κάμποσο. Ή που πιάνετε το ληξιό σας, σβήνετε τα κινητά τζιαι κάθεστε αναπαυτικά ή που φεύκετε τζι έρκεστε άλλην ώρα ή φεύκετε τζι εν ξανάρκεστε.

Τάδε έγραψα σε span ενός μηνός περίπου όταν έγινε ενός (Εντός και Εκτός):

Έχω πολλά bitch διάθεση τζιαι προσπαθώ να την εκτονώνω που μέσα μου. Τα fantastic fights δίνουν και παίρνουν. Εν με κανούν οι αφορμές που έχω, χαλιούμαι τζιαι με διάφορα υποθετικά σενάρια δικά μου. Πιχί, φαντάζουμαι ότι μου είπαν κάτι, ή εδικλίσαν τζι είδαν με κάπως, ή εκάμαν κάτι του μωρού, τζιαι τσακκώννουμαι πουμέσα μου. Το μόνο που μεινίσκει για τους έξω, εν η φάτσα μου η χαλασμένη που εν θωρκέται. Μan, άμαν είμαι μουτρωμένη είμαι ο αντίχριστος ποζαυλιασμένος.

Τζιαι πρήshιουμαι ΠΑΡΑ πολλά. Don’t look at me, don’t talk to me. Πρρήsshιουμαι με το loudness της μιας. Πρρήsshιουμαι με το φαχτοριλλίκκι της άλλης. Πρρρήssshιουμαι με τες βίδες της παράλλης τζιαι τες κυκλοθυμίες της τζιαι τα μούτρα τα θιγμένα τζιαι τες ειρωνείες που αποκρούω με "παιξοπελλισμό" για να μεν shιστούμε. Πρρρρρρρήηηssshhhιουμαι με τες ανακυκλωμένες κουβέντες της άλλης. Τζιαι τες δήθεν καλοπροαίρετες τζιαι ταπεινές γνώμες ΜΆΙ ΑΣΣ. Πρρρήsshιουμαι πάαααααααραα πολλά. Μεν μου μάshεστε. Μεν μιλάτε. Μεν σούζεστε. Μεν αναπνέετε.

Όι δαμέ, στην πιο πάνω (για όσους επαρκάραν δαμέ μετά το σκρολλ ντάουν) Τέσπα. Είπα να μεν bitchάρω. (τωρά τζιαι να πάει)

Πέρσι έτσι καιρό μπήκε στη ζωή μου ως υποψία, υπό μορφή δύο γραμμούων ον ε στικ. Όταν επιβεβαιώθηκε η ύπαρξή του, είχε μέγεθος σβαροφσκουθκιού, έπειτα έγινε charm για κινητό, μετά μπρελόκ και σιγά σιγά γυρίνος - κουρκουτάς - δεινόσαυρος - εξωγήινος - παχουμίου:))).

Που την ώρα που έμαθα ότι εγκυμονώ κινδύνους, I have been counting my blessings. Εγκυμονήθηκε απίθανα το αθρωπούι μου. Ούτε με ενόχλησε, ούτε με αshήμισε, ούτε με εδυσκόλεψε (το ότι εν εμπορούσα να βοηθήσω στη μετακόμιση ή να κόφκω τα νύshια των ποθκιών μου έννεν κατ’ ανάγκην αρνητικά). Ούτε απίστευτα φαγιά ήθελεν εν τω μέσω της νυχτός. Εδώσαμεν της θάλασσας μες τα φκια, επαίζαμεν ρακέτες, είχαμε το κρεβάτι το διπλό ττου αρσέλβζ, επαίζαμεν  ταμπουλέκκι τζιαι εδιασκεδάζαμεν. Εshαίρουμουν πάρα πολλά (χου, μι). Ήμουν (ένιωθα, τουλάχιστον) πολλά σέξυ θεία Λόλα έγκυος (βασικά η εγκυμοσύνη εβόλεψεν με να καλύψω τη σκέμπα μου με την οποία δεν ξέρω τι θα κάμω φέτος, είμαι πολλά desperate skembowife) τζιαι έφκαλα τάχα σέξυ φωτογραφίες οι οποίες δεν εφκήκαν (surprise) όπως τες είχα μες το νου μου και μπρος στον καθρέφτη. Άρεσκεν μου να περπατώ στο δρόμο τζιαι να μου παίζουν πουρού που πίσω (έχοντας δει θηλυκό με καυτό shορτούι) τζιαι να γυρίζω τζιαι να αντελοshιάζουνται με την τζοιλιά μου τζιαι να κάμνουν ότι έννεν τζείνοι που επαίξαν πουρού - ΧΑ ΧΑ ΧΑ. Σάκκαρζ.

Kαι μετά ήρθαν οι μέλισσες. Έφτασε η προβλεπόμενη μέρα γνωριμίας με αθρωπούι αλλά μας έδιωξαν από την κλινική εφόσον η κοιλία δεν ήτο έτοιμη διά να εξαπολύσει τον ένοικο. Επειδή, όμως, ετριβιτζιάζουμουν να γεννήσω συγκεκριμένη μέρα (για να μεν μου φάει τα δικά μου γενέθλια - στραβάρα μου), αρχίσαμε με το χάσπα το περπάτημα της ζωής μας, αφού σύμφωνα με επιστημονικές πηγές ("εν καλά που σου λαλώ") θα βοηθούσε στην έλευσή του (όι του χάσπα, του αθρωπουθκιού). Όντως, το επόμενο πρωί, το αθρωπούι αποφάσισε ότι θέλει να με δει που κοντά και να μου σφίξει το χέρι (τελικά εν το βυζί που έσφιξε, και been doing so ever since).

Ακολουθεί shιονούι. Θυμούμαι το σαμπώς τζιαι ήταν ο μέγας παshιαμάς τζιαι γελώ τζιαι είμαι πανευτυχής άμαν το διηγούμαι. Θυμούμαι, όμως, ότι that was an ass of a pain.  Θυμούμαι ότι που ένα σημείο τζιαι μετά εξέχασα γιατί είχαμε πάει κλινική τζιαι απλώς έκαμνα τες αναπνοές μου ώσπου να περάσει ο ass of a pain τζιαι να πάμεν έσσω μας. Μόνο όταν σε ένα σφίξιμο πάνω, επετάχτηκεν ένα αθρωπούι που πάνω (κάτω) μου and skidded to a halt, εθθυμήθηκα ότι εν για τζείντον λόγο που είχαμε πάει ("α ναι").

Ματάκια μου,

τζείνη την ώρα εν ήταν η πιο μαγική στιγμή της ζωής μου, όπως μου ελέαν ότι θα είναι. Αυτή θα είναι όταν δω τους Metallica live. Εν θυμούμαι τη φατσούλα σου μόλις σε εφέραν κουπεπωμένο κοντά μου, αλλά θυμούμαι που σκέφτηκα "φιουξ, εν άσπρος τζιαι καθαρός, όι πομαυρισμένος... τζιαι ίντα shείλη κότchινααα!!!". Εν σε εθώρουν καλά γιατί εβάλαν σε αμέσως στο στήθος μου να γαλέψεις τζιαι το βγιου που είχα εν ήταν ολοκληρωμένο.

Άγγελέ μου.

Νομίζω να κάμουμε ένα coffee break γιατί εν τελειώνουμεν με έναν κολάι. Να είσαστεν πίσω σε 5 ώρες. O καφές μας είναι D.I.Y. Αλλά τουλάχιστον εν πας το σπίτι (η διερμηνεία χρεώνεται).

Λοιπόν, εμαζευτήκαμεν όλοι; Τι;! Κουπανιείτε ακόμα;!


Εν θα ξεχάσω όμως τη δεύτερη φορά που σε είδα. Αφού έκαμες κάμποση ώρα στην αίθουσα νεογνών και θα ερχόμουν να σε πάρω, είχα άγχος ότι έθθα σε καταλάβω τζιαι θα αναγκαζόμουν να ρωτήσω ποιος είσαι ("ρεζίλι, άχρηστη μάνα, ουυυυυυ σιξιξιξ +++"), αφού εν σε είχα δει καλά ώστε να σε θυμούμαι. Τζιαι εξάλλου λαλούν ότι ούλλα τα μωρά εν τα ίδια. Καθοδόν προς την αίθουσα, αποφάσισα να το παίξω και καλά ότι σε αναγνώρισα ("κτυπάει κόκκινο το μητρικό ένστικτο"), ενώ αυτό που θα έψαχνα θα ήταν η χαρακτηριστική κουβερτούα που είχα δώσει για να σε σκεπάσουν. Μόλις μπήκα της πόρτας όμως, εν επρόλαβα να γυρέψω την κουβέρτα. Είδα σε εσένα πρώτο. Τη φατσούλα σου, να κοιμάσαι. «(   (  ((Εσύ είσαι)) )  )», τζιαι έκαμα ίσως το μεγαλύτερο grin της ζωής μου, ένιωσα τη φάτσα μου να αφταίννει. Πανέμορφε μου. Τη νύχτα εκάθουμουν τζιαι εθώρουν σε με τες ώρες τζιαι θυμούμαι που έστειλα μήνυμα του πάπη σου "en panemorfos a".

Εν σε εφαντάστηκα ποττέ έτσι άπαιχτο. Όσο ήσουν στην κοιλιά, έβλεπα μωρίστικες φωτογραφίες δικές μας (του πάπη, των θείων, κτλ) και επροσπαθούσα να προετοιμαστώ για το ενδεχόμενο να έμοιαζες με αυτές (με κάποιες ήθελα, με κάποιες όχι, χεχ). Ή επροσπαθούσα να σε συγκόψω που τους υπέρηχους. Αιφνιδίασες με, όμως. Εχάζευκα σε με τες ώρες (με διαλείμματα για γάλεμμα). Τζιαι εγέλας τζιαι στον ύπνο σου τζιαι εν είshες λάθος. Απίθανε μου.

Επιτέλους είχαν γεμώσει τα ρουχούθκια που σε επροίτζιηζα ώσπου νάρτεις. Πολύ σύντομα όμως εξιshείληζες που μέσα τζι έθελες άλλα πιο μεγάλα. Τωρά φορείς ρουχούθκια τριπλασίου νούμερου για την ηλικία σου. Ο γιατρός είπεν εν πον καλό το γάλα μου. Οι "ειδήμονες" κόμα λαλούν ότι εν φτανό. Φτανοί είσαστε.

 

Άγγελέ μου.

Εξελίσσεσαι σε ό,τι πιο ωραίο έχω δει στη ζωή μου. Άμα γελάς, εν έshει έτσι πράμα. Τρέφω απέραντο δέος για το σώμα μου, που έπλασεν έτσι πράμαν. Είμαι, επίσης, πολλά συγκινημένη με τα βυζιά μου: προσφέρουν σου την ανώτερη τροφή στο σύμπαν τζιαι πιτούν την όπως τα πέκκα του κήπου. Καμιά φορά ενώ τρώεις μπορεί να διερωτηθώ «ρουφά γάλαν τωρά να πούμεν;!» τζιαι η απάντηση έρκεται σε λλίο που κάμνεις διάλειμμα τζιαι γυρίζεις πάνω ολόγαλος τζιαι χαμογελάς μου.

Απίστευτε μου.

Ρωτούν με αν άλλαξε η ζωή μου που τη γη ως τον ουρανό ("α;α;") τζιαι αν δεν βαρκούμαι απαντώ πως όι, εν νιώθω ότι και καλά ήρθαν τα πάνω κάτω ή ότι είμαι overwhelmed. Υπήρξα πολλά στωική, όπως και με όλες σχεδόν τις εξελίξεις στη ζωή μου, και απλώς ένιωθα ότι άλλαξα πόστο στη δουλειά, ότι τώρα η δουλειά μου ήταν να σε φροντίζω αντί να τρίφουμαι πας το στύλλο. Σαφώς και τα νέα μου καθήκοντα ήταν, well, νέα και απαιτητικά, αλλά τα δέχτηκα και τα επιτέλεσα και επιτελώ χωρίς πολλύν κύριελέησον. Σε τούτο, βέβαια, βοηθάς κι εσύ, γιατί ήσουν ανέκαθεν υπέροχο αθρωπούι, εργοστασιακό, προγραμματισμένο. Ούτε ετσιρίλλας μέρα-νύχτα, ούτε με άφηνες ιδιαίτερα άγρυπνη, ούτε ιδιότροπος ήσουν, ούτε unhappy.

Επίσης ρωτούν με -μάλλον, ζητούν επιβεβαίωση- αν τωρά απέκτησε σκοπό και λόγο η ζωή μου ενώ πρώτα ήμουν σαν την άδικη κατάρα ("α;α;"). Ο σκοπός που απέκτησα είναι να σε κάμνω να γελάς. Άδερ δαν δατ, εν νιώθω ότι η ζωή μου πριν ήταν ανούσια. Ακόμα τζιαι να ήταν, εγώ εκαραέβρισκα την.

Άγγγγελέ μου.

Θέλω να ξέρεις (αλλά εννάν δύσκολο να το καταλάβεις κατά τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής σου) ότι που τη στιγμή που συνελήφθης επ΄αυτοφόρω έκαμνα ό,τι είναι καλύτερο για σένα. Έτρωα πολλά χάμπουρκερ που σου αρέσκαν, επερπατούσα, εκολυμπούσα, έπινα τες βιταμίνες μου, εν έπινα αναψυκτικά/ποτά/καφέ, ετραγουδούσα σου, εμιλούσαμε, έβαλλα σου μουσικούα, εν σε εβίασα νάρτεις (λλίο περπάτημα πριν την άφιξή σου ήταν για να σε διευκολύνω τζιαι όι για να σε σκορσάρω), ήθελα νάρτεις όποτε ήσουν έτοιμος, εν εφώναζα (νομίζω) που τον ass of a pain για να μεν λαωθείς τζιαι στραφείς πίσω τζιαι εσυνεργάζουμουν για να μεν μαγκώσεις πούποτε μεσόστρατα. Κάποιος Up There έστειλε μας τζιαι άφθονο υπέροχο γάλα μούχτι, τόσο που πνίεσαι (κατά τ’άλλα «ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΦΤΑΝΥΝΕΝ$%@£$%#£%"£4554795). Εν σε άφησα ποττέ να κλαίεις δήθεν για να μεν μάθεις στο πιάσμα (οΙ νΕυΡεΣ ΜοΥ με τούντην κουβέντα). Μόλις κατσιαρίσεις είμαι πουπάνω σου. Εν θα ξηχάσω την εφιαλτική φορά που σε βρήκα παρατημένο στην αίθουσα νεογνών να φίρνεσαι που το κλάμα τζιαι να μεν έshει κανένα τζιαμέ (ακόμα εν εξόρτωσα να τες shέσω που έκλαιες για τουλάχιστον μισή ώρα αποδεδειγμένα). Όι πως εχρειάζετουν να συμβεί τούτο για να πω ότι το μωρό μου εμένα εν πρόκειται να ξανακλάψει έτσι τζιαι να μεν το πιάνει κανένας.


Άγγελέ μου.


Θυμούμαι το τζιαι θέλω να πάω να τες λύσω.


Πουρέκκι μου.


Μεταξύ άλλων blessings που καταμετρώ, εν τζιαι το ότι, τώρα που επέστρεψα στο στύλλο, η γεναίκα που σε προσέχει έννεν post-material. Εν είshεν chance να σε έστελλα σε καμιάν που θα ήταν, ένιγουέης.

Απίστευτε μου.

Λατρεύω τα ματάκια σου, τα μαλλάκια σου, τα χεράκια σου. Λατρεύω σε ολόκληρον τζιαι λατρέυω να ερωτοτροπούμεν. Λατρεύω το shερούι σου το βραστό που ακουμπά πάνω μου όταν τρώεις. Λατρεύω σε που λατρεύεις το μπάνιο τζιαι τον γυμνισμό. Λατρεύω τη φωνούα σου. Λατρεύω τα ούλη σου τζιαι το toothless smile σου. Λατρεύω που με λατρεύεις [9/7/2010: τελευταίως είσαι φουλ φατσιημένος με τον τζύρη σου αλλά επιτρέπω σου]. Λατρεύω σε το πρωί που ξυπνάς τζιαι είσαι βραστούης τζιαι λάμπεις. Λατρεύω σε που ποδηλαθκιάζεις ασταμάτητα τζιαι στες φωτογραφίες εν αποθανατίζουνται τα shέρκα τζιαι τα πόθκια σου που την ταχύτητα. Είπαμε να σε βάλουμε πας σε κανένα ποδηλατούι στάσιμο να παράγεις ενέργεια νάχουμε γιόρκι.

Μωρουλλάκι μου.

Εν αλήθκεια που λαλούν ότι ξαναανανακαλύπτεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός μωρού. Την πρώτη φορά που είδες κάττον, ασπούμε, εσκέφτηκα ότι μπορεί να νομίζεις πως εν μωρό τζι έγινεν έτσι γιατί ήταν άταχτο, αφού ιδέαν περί κάττου εν είshες. Γενικά, ξαναορίζω τον κόσμο μαζί σου, πιχί:


η τηλεόραση: ένα πλακουθκιανό πράμα (τάχα εν ελ ες ντι whatchamacallit) που είναι είτε μαύρο (σβηστή) είτε πράσινο (δείχνει μάππα).


η μάππα: κάμποσοι αθρώποι σε φόντο πράσινο να κλωτσούν μια μπάλα τζιαι κατίshι του τζείνου ποννά τη σύρει μες τα δίχτυα - καθίσκουν τον ούλλοι του βούρου τζιαι άμα τον πιάσιν βάλλουν τον πουκάτω. Εξ ου και υπάρχει ο "τερματοφύλακας" για να κόφκει τη μάππα να μεν μπει μέσα.


τα βυζιά: your very own milk fountain. Πρόσφατα ανακάλυψες ότι αυτά και εγώ συνδεόμαστε άρρηγκτα - εδίκλισες πάνω για να κάμεις διάλειμμα τζιαι να πάρεις ανάσα, τζιαι μόλις με εντόπισες πουπανωθκιόν σου έκαμες ένα γελούι... ελάμψαν τα ματάκια σου... αξέχαστο.


ο καθρέφτης: ένα πανέμορφο πλάσμα που γελά μόλις σε δει.

οι γιαγιάες: ανθρωπόμορφα πράματα που σε κουφανίσκουν τζιαι σου ταράσσουν τα άντερα τζιαι εν ο χάρος της μάμας όποτε εννα συνευρεθείτε. Το ένα μοιάζει λλίο με τη μάμμα τζιαι το άλλο με το παπά, αλλά στο πιο ασιέρωτο τους.

Τρεις μήνες αργότερα (9 Εντός και 6 Εκτός):

Σήμερα ο γιατρός είπεν μου να ξεκινήσεις να τρώεις χορτόσουπες. Αχχώθηκα. Έshει ήδη μιαν εφτομάν που τρίφω τζιαι ποσφίγγω φρούτα in between βυζαγμάτων. Τωρά πρέπει να βράζω τζιαι να αλέθω πατατούες τζιαι καρροττούθκια on top of that. Β-Α-Ρ-Κ. Σόρρυ αθρωπούι μου, αλλά εν είshεν σαν το μπυζί. Θέλω να σε θηλάζω ώσπου να μεγαλώσεις τζιαι να πάεις στρατό (ναι, εννάshει ως τότε, μεν φοάσαι).

Και μ' αυτή την ίου εικόνα (όσοι εν το εφανταστήκετε ακόμα, φανταστείτε το), φτάνουμε στο τέλος του προγράμματός μας.

Άλλους τρεις μήνες αργότερα - 9 και 9 :]

Εν έshεις λάθος. Τες υπόλοιπες 1000 λέξεις αντικαθιστώ τες με μιαν εικόνα εχτεσινή.

(6 π.μ. - shhhhhh)