Συναυλίες - Μέρος Β΄

Σήμερα θα σας πω για τη συναυλία όπου ήθελα να καταλήξω με το πρότελευταίο ποστ αλλά αυτοακυρώθηκα τζι επήρα το μέσω Πεκίνου.

(XAXAXA ήβρα τζιαι label - εβαρκούμουν να επινοήσω άλλο)

Στες δυο καλύτερες εμπειρίες της ζωης μου για πολλά χρόνια, ήταν η πρώτη φορά που είδα τους Paradise Lost.

Ελάτρευα τους και ήμουν ερωτευμένη σε βαθμό απελπισίας με τον κιθαρίστα. Έθθα παραθέσω το μοιρολόι που έκαμνα όποτε εθώρουν φωτογραφία του. Όταν έμαθα πως θα επαίζαν στο Rock City του Nottingham έπια το τραίνο τζι επήα. Έκαμα check-in σε ένα παρακμιακό YMCA (όχι, δεν είναι μόνο τραγούδι) που το δωμάτιο είχε μέσα μόνο ένα υπερυψωμένο σίδερο για κρεβάτι και ένα τραπεζούι. Εθύμιζεν κάτι δωμάτια που νοικιάζουν στα έργα κάποιοι γέροι που αποφυλακίζονται μετά που 284 χρόνια τζιαι εν έχουν πού να πάσιν τζιαι τζιαι η περιουσία τους ούλλη ενένας χαρτοφύλακας με 2 σώβρακα, μια χτενιά τζι ένα ρολόι (ναι, ξέρω το Shawshank Redemption πόξω).

Επειδή ήμουν τέλεια μανιshή μου τζιαι εν έξερα την πόλη, τζιαι ούτε έθελα να ξομακρίσω που το venue μπας τζι αρκήσω τζιαι χάσω τίποτε, επήα που το απόγευμα τζιαι έκατσα σε κάτι σκαλιά στο δρόμο απέναντι που το Rock City. Τζιαι έχασκα να περάσει η ώρα. O δρόμος όφκερος και ήσυχος.

Στην πολλή την ώρα, νάτον, νάτον, νάτον πετιέται!! ΝΑΑΤΟΝ ΠΕΤΙΕΤΑΙ ΑΠΟ ΞΑΡΧΗΣ ΚΙ ΑΓΡΙΕΥΕΙ ΚΑΙ ΘΕΡΙΕΕΕΕΥΕΙ!!! Και ΝΑΤΟΝ, ΕPXΕΤΑΙ, ΨΕΚΑΖΕΙ ΜΕ FRESHAIR. (έshει τζι άλλα ή εκαταλάβετε;)

Ο κιθαρίστας μου. Επερνούσεν περπατητός πόξω που το Rock City. Εσπίαζα τον, εξανασπίαζα τον να δω αν εν τζείνος στες φωτογραφίες μου, τζιαι πριν τον χάσω τέλεια σπίασε-τζιαι-να-σπιάσεις, είπα στον εαυτό μου "He HAS to be stopped". Πριν καλά καλά ολοκληρώσω τη σκέψη μου, ακούω να φκαίνει που το στόμα μου μια χαζοβιολίστικη αππομένη φωνή "Gree-eeeeg!!" (όπως λέμε "γιούυυυ-χουυυυ", ετσι ακριβώς) :ζ (οι "φίλες" μου κόμα φακκούν μου το)

Προς παραπάνω μου ρεζιλλίκκι, εκοντοστάθηκε τζι εγύρισεν τζι είδεν με. Shit.

Aριστερά-δεξιά-και-ξανά-αριστερά my arse. Όπως ήμουν επετάχτηκα ίσια πάνω τζι εβρέθηκα στην απέναντι όχθη. Giggling like a mannoStroumfita, εζήτησα του να φκάλουμε φωτογραφία τζιαι είπεν μου να πάμεν "ποτζεί που εν τζιαι οι άλλοι να φκάλουμεν ούλλοι μαζί".

ΕΛΑ ΜΟΥ;;;!!!

And there was I, walking alongside HIM, going to meet the OTHERS and take pictures. Επερπάτουν δίπλα του τζι εγύριζα τζι εθώρουν τον τζι επαραμίλουν "εν το πιστεύκω, γουάααουυυrgh" (όπως το γουργούρισμα του κάττου). Τζιαι εσκέφτουμουν, "γιε μου;; έμμε κόφτει που τους άλλους!! κάτσε να σε δούμεν!".

Τζιαι πάμεν πίσω που το venue που ήταν στημένα τα καραβάνια τους. Ήτανε όλοι εκεί. Μy posters on legs.

Εκεί ο έρωτας μου έκαμε shift που τον κιθαρίστα στον μπασσίστα... Τέλοσπάντων, έφκαλα τες χαζοβιολίστικες μου τες φωτογραφίες, υπογράψαν μου πας σ’ένα Eeyore που είχα μαζί μου, τζι ελάμνησα εκστατική.

Πιο μετά στη συναυλία εννοείται ότι εκουρτίστηκα πρώτο τραπέζι πίστα. Λάθος, μέγα λάθος. Εκτός που το ότι έπιασα την πέννα του μπασσίστα όταν την έριξε στο φιλόμουσο κοινό, κατά τ’άλλα εταράξαν τα ζωτικά μου όργανα που τα μεγάφωνα, plus επροσπαθούσα αδιαλείπτως να μεν προσγειώνονται οι stage divers πας το ζυνίshι μου. Σοβαρά, ενόμιζα ήταν να κοπεί η κκελλέ μου τζιαι να κατρατζιυλήσει χαμέ τζείντην νύχτα. Άκυρο, ήταν να μείνει μες τα shέρκα μου γιατί εν είshεν τόπο να ππέσει χαμέ. Τόσο τσαρτελλοποιημένοι είμασταν στες πρώτες γραμμές που αναγκάζουμουν να ππηδώ τζι εγώ πάνω-κάτω μαζίν τους γιατί αν εμείνισκα στέκοντας ήταν να με βάλουν πουκάτω. Τζιαι ενευρίαζα γιατί εν είχα όρεξη να χοροππηδώ αλλά έθελα μόνο να χάσκω τον μπασσίστα μου.

O μπασσίστας έσυρεν μας τζιαι το ττορούι που εσφόγγαν τα δρώματά του αλλά ευτυχώς είχα αρκετή διαύγεια ώστε να μεν το συνάξω. Άφηκα μιαν άλλην μπιάτς να χαριεντιστεί.

Μετά το κικ, επεράσαμεν σε ένα άλλο χώρο του club για άφτερς. Εκεί εντόπισα το συγκρότημα να τα πίνει στο μπαρ και κάποια μέλη του να μιλούν με θαυμαστές. Εκόντεψα τζι εγώ δειλά δειλά τζιαι εμίλησα του μπασσίστα. Ετοιμαστείτε να με απομυθοποιήσετε.

"Αρ γιου μάριτ;"

"In my heart I am", he smiles.

("άγγια ολάν που ιν γιορ χαρτ γου αρ" :ζ)

"Γουέαρ γιου στόουν-τ ττουνάιτ;" (wtf? είχα πρόσφατα μάθει τη λέξη "stoned" και έθελα να τη χρησιμοποιήσω)

"Εrm, no, that’s how I play, I lose myself in the music" κάτι τέτοια.

"Oκκέι, θέκκιου, πάπαϊ"

Κάμνω για να πιάννω ίντερβγιου έννε;

Με την άκρην του μμαθκιού μου είδα τον κιθαρίστα να σούζει ρυθμικά το πόδι του σε ένα τραγούδι του Robbie Williams τζιαι εθύμωσα πολλά μαζίν του. Παρόλο που μετέπειτα μου προέκυψε ότι ο Robbie εν ίσως ο μόνος άθρωπος που θα επαντρεύκουμουν α-ύ-ρ-ι-ο, εντούτοιτς εν επέτρεπα στο παρατάισλοστιάρη μου να αρέσκεται σε έτσι ακούσματα. Ήταν πριν ξηαππωθώ τζιαι να δεχτώ ότι μπορείς να απολαμβάνεις διάφορα είδη μουσικής - εδιακατέχουμουν ακόμα που το εφηβικό σύνδρομο που ήθελε τους ροκκάδες να ακούν μόνο σκληρό ροκ και εσνόμπαρα οτιδήποτε άλλο.

Τέσπα, εσκολάσαμεν τζιαι που τζιαμέ τις μικρές ώρες τζι επήεν ο καθένας έσσω του. Στο δρόμο για το YMCA, έμπηκα σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο τζι ετηλεφώνησα της φίλης μου στην Ελλάδα τζιαι έκλαια. Εννοείται ότι έshεσεν πάνω της. Έκλαια από χαρμολύπη: αβάσταχτη ευτυχία που τους είδα, τζιαι αβάσταχτη δυστυχία που δεν θα τους ξανάβλεπα (νομίζω έρκουμουν Κύπρο λίγο μετότερα, ε πού ήταν να τους δω; Στο Kοινοτικό Στάδιο Αργάκας; Έshει έτσι πράμα;).

Το επόμενο πρωί εμπήκα στο πρώτο Boots που βρήκα και έδωσα το φιλμ για εμφάνιση (ίντα πρωτόγονο που ακούεται τούτο). Είπαν μου ότι θα έπαιρνε μια ώρα. Ήταν η πιο αργή σπαστική εκνευριστική ώρα της ζωής μου.

Αυτά περίπου.

Ήταν λλίο άδοξο το τέλος του ποστ αλλά εν τζιαι έθελα να καταλήξω πούποτε, απλώς εθυμήθηκα τι ωραία πούτανε. Έθελα να σας έβαλλα τες χαζοφωτογραφίες που έφκαλα μαζίν τους, αλλά κες χουώτ. Εν τες βρίσκω όπου τζι αν τες εφαράντζιησα >:ζ Ήβρα τον Eeyore αλλά εβαρκούμουν να τον φωτογραφήσω.

Στούντην φωτογραφία εθώρουν τον τζιαι έκλαια («ίνταλος είσαι έτσι αγάπη μου... μα γιατί να μεν έshεις ένα λάθος... μα γιατί το τραγούδι ναναι λυπητερό» κτλ), ο τέλεια μπροστά:

Συμπερασματικά, οι καλύτεροι που είδα live ήταν οι Therapy, με την έννοια ότι αποδίδαν και τα τραγούδια καλά, όπως στο cd, ΚΑΙ ήταν πολλά συμπαθείς και καλοί με τον κόσμο (στο Screamager εζητήσαν να πάει κάποιος που το κοινό να παίξει την κιθάρα και εσυμπάθησα τους πάρα πολλά που επραγματοποιούσαν τούντην φαντασίωση σε κάποιον). Επίσης εξαιρετικοί στην απόδοση των τραγουδιών ζωντανά ήταν και οι Korn, αλλά η συμπεριφορά τους πολλά σκάρτη. Οι Paradise Lost ήταν simply fine, nothing extraordinary.

Οι shειρόττεροι ζωντανά (που είδα από τηλεοράσεως) εν ο Axl Rose τζιαι η Βανδή. Τζιαι οι System of a Down.

Θέλω Metallica τζιαι Red Hot Chilli Peppers.

A, σόρρυ, ενόμισα ερωτήσετε.

Πιτσιλλίαση

- Κοιτάξετε, σίγουρα μια τέτοια προσέγγιση στο θέμα αφήνει μετέωρες τις ελπίδες ενός λαού για αποτοξίνωση, ταυτόχρονα όμως παραπέμπει σε ανεπάρκεια της μυϊκής οδού μέσω της οποίας χειρίζεται κανείς το λογισμικό της απελευθέρωσης. Συνεπώς, η όποια προσπάθεια στρέβλωσης ή ακόμα και προσομοίωσης στα στοιχεία που προκύπτουν από το καθεστώς τρομολαγνείας στο οποίο υπόκειται, παρατηρεί κανείς ότι οι διαφορές ανάμεσα στα πτηνοτροφικά προϊόντα δελεάζουν και το πιο εύρυθμο επάγγελμα. Για να είμαι πιο σαφής, το νέο ωράριο ενδέχεται να επηρεάσει τις σχολικές μονάδες, που απέχουν κατά παρασάγκας από οιανδήποτε άλλη αιματολογική εξέλιξη. Είναι προφανές, μέσα από αυτά τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται, ότι η ανθρώπινη φύσις αδυνατεί να εγκύψει με σαφήνεια πάνω στα ζητήματα της διερεύνησης και της απομάκρυνσης των ζωτικών πληγών, που εε…

- Αρκείς. Εγώ! Το μείζον θέμα που αναδύεται εκ του μηδενός σοφού, φαίνεται να είναι η οριζοντιοποίηση του στυλοβάτη διά μέσου των αιώνων, κάτι που προηγείται της τάσης για επανένταξη στη σωρό των σεσημασμένων.

- (ΈShισες μας!)

- Ομολογουμένως, η ενσάρκωση των κλειστών αγώνων στίβου εμπίπτει σε αυτό το πλαίσιο φανέρωσης, που είτε το θέλουμε είτε όχι, κυριαρχεί στα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Η φοβερότητα του επιτεύγματος αυτού αντικατοπτρίζει τα ιδανικά ενός αμφιλεγόμενου λαϊκού κινήματος που έχει θέσει ως στόχο τον επαναπροσδιορισμό, την ταλάντευση αν θέλετε, των υπαρξιακών πληροφοριών.

- Εγώ! Περιστατικά όπως αυτά που περιγράφετε είναι απορρέουσας σημασίας, από τη μια γιατί διασαλεύουν τον απύθμενο πλούτο της ζωτικής επαναπροσέ-

- Εξαναείπες το ζωτική!

- Ε, της ζωηφόρου καλό! Όπως λέγαμε λοιπόν, πριν τη διακοπή για διαφημίσεις, η ανάπτυξη που επικρατεί στα πλείστα μειοδοτικά σύμπαντα είναι ανύπαρκτη. Σε αυτό φέρουν βαρύτατες ευθύνες οι ιθύνοντες των σταθμών καθώς και οι συνεπακόλουθοί τους. Ούφφου κανεί.

- Ναι τζι εγώ έλυσα.

------------------------------------------------------

Η Πιτσιλλίαση εν ένα αυτοσχέδιο παιγνίδι που επαίζαμε με τον αρφό μου όταν επαρακολουθούσαμε για πολλή ώρα τηλεοπτικές συζητήσεις με καλεσμένους τύπου Πιτσιλλίδη (βλ. χρησιμοποιώ μόνο 15σύλλαβες λέξεις). Αρχίζαμε τη δική μας "εκπομπή", όρος της οποίας ήταν να μιλάς με ύφος και λεξιλόγιο τηλεοπτικό μονορούφι. Ενικούσεν τζείνος που εμίλαν γραμματικά σωστά για παραπάνω ώρα, χωρίς να κουτσουφλήσει. Για να είμαστε αστείρευτοι, έπρεπε να αφήνουμε ό,τι λέξη μας έρτει να φκει που το στόμα μας, αλλά να την προσαρμόζουμε στην γραμματική και το ύφος της πρότασης.

 

Εξ ου και τα ανωτέρω αποσπασματικά ενδεχόμενα, που συνήθως προκύπτουν ελέω βαναυσότητας και αντιπερισπασμού. Είναι πασιφανές, λοιπόν, ότι στους νέους σχεδιασμούς μιας ανίας, το κουρουφέξαλο κτυπάει κόκκινο και ενδέχεται να πλήξει τη φιλήσυχη κοινότητα του Νείλου. Οι φυτοκαλλιέργειες από την άλλη, δεν αντιμετωπίζουν τέτοιο πρόβλημα καθότι οι ρυπαντές της ατμόσφαιρας αναζωογονούνται σε τακτά διαστήματα και περιθωριοποιούνται αναλόγως επιμέλειας. Η παράταξή μας έχει υποσχεθεί όπως υπάρξει συνέχεια στην προηγούμενη ανάρτηση, γεγονός που θα πραγματοποιηθεί ενόψει της εμφανίσεως σχετικών ντοκουμέντων και εγγράφων.

 

Δοκιμάστε το. Φκαίννει τόση λαφαζανιά που μέσα σου that it´s actually cathartic.

Συναυλίες - Μέρος Α΄

Ούφφου θέλω να κάμω tour.

Όχι στα νησιά. Συναυλιακό.

Όι εγώ να τραγουδώ ρε.

(Άτε να δούμεν αν τα έβρουμε σήμερα)

Εννοώ να πηαίννω όπου έshει συναυλίες τζιαι να τες παρακολουθώ (η neerie φταίει).

(Σάννα μου ήβραμεν τα)

Τζιαι εν εννοώ συναυλίες της Φιλαρμονικής της Αστυνομίας ή του Τερλέγκα. Ή της Βίsshης. No offence.

Εννοώ συναυλίες του στυλ που εμπουχτίσαμε δαμέ στην Κυπρούσκαγια: ροκ φεστιβάλς.

Τζιαι όι που εγχώρια σχολικά συγκροτηματάκια που τους συστήνεις στη μάνα τους πρώτα τζιαι μετά αρκέφκουν να τραγουδούν. No offence.

Μα καλάν, πόσον δύσκολο είναι να πω που μιας αρκής τι εννοώ τζι έσπασα μας;!

Ούφφου εν με θέλει τούντο ποστ.

Πάω να γείρω τίποτε να ακούω τζι έρκουμαι.

  Τζιαι να έβρω τζιαι τίτλο. 
 -------------------------
 

ΑΜΗΝ ΑΜΗΝ ΛΕΓΩ ΥΜΙΝ. Έκαμα κκέφιν (μεν δεις) τζι ήρτα.


Το λοιπό.

Σε decent ροκ συναυλία έshει να πάω που τον τζιαιρό που εσπούδαζα (2-3 χρόνια δηλαδή - ΜΕΝ ΜΟΥ ΠΝΙΕΣΤΕ ΜΟΝΟΝ, πιέτε λλίο νερό). Για να ξαναπήγαινα αφότου αποφοίτησα (είπαμε πότε), έπρεπε πλέον να υπολογίζω τζιαι την τιμή του αεροπορικού μαζί. Όι δυστυχήματος ρε. Εισιτηρίου εννοώ.

Αρκέψαμεν πάλε.

Το λοιπόν εννά μ’ αφήκεις να μιλήσω;!

Τωρά σαν γράφω ακούω το KoRn - Shoots and Ladders (ούφφου εν πολλά σέξυ το γέρημο, πέρκι εν ημπεί κανένας μέσα τωρά).

Στο πρώτο έτος σπουδών μου, κάθε Παρασκευή επήαιννα Alcatraz (ένα rock club). Όι πέτρενο ρόπαλο ρε. Ούφφουrgh.

Τωρά τούντο αήπιν της αυτοσαντάνωσης πόθθεν το αγγονίστηκα;! Αλόπως που τη φορά που όταν επήα για μάστερ σε άλλη πόλη και ήθελα να κατατοπιστώ στα βασικά ρωτώντας if there is a rock club in town, τζι απαντήσαν μου "Αs in rock CLIMBING?". Aντιλαμβάνεστε ότι στη νέα εκείνη πόλη ενήστεψα το head banging.

Ετέλειωσεν τζιαι το τραούδιν. Τωρά ακούω το Blind, όπου θα κατέληγε η κουβέντα με το Αλκατράζ. Στο Αλκατράζ επαίζαν το Blind τζιαι ήμουν φατσιημένη μαζί του χωρίς να ξέρω ούτε πώς το λένε ούτε ποιο ήταν το συγκρότημα. Εταιρειών, ΝΑΙ. Ε μα εν τζι εννα με σπάσεις.

Προς το τέλος τoυ πρώτου ακαδημαϊκού (στραβάρα μου) έτους, έπεισεν με μια Ισπανίδα εράσμους να πάμε στο Brighton (6 ώρες μακριά) όπου θα είχε ένα Music Festival. Ένηξέρω γιατί επείστηκα (ανίδεη τότε γαρ) αφού που τα 283475 συγκροτήματα εγώ ήξερα μόνο τους Therapy.

Το φεστιβάλ ήταν τριήμερο (αλλά εμείς πήγαμε μόνο την τελευταία μέρα) και λάμβανε χώρα in the middle of practically nowhere. Ούτε θυμούμαι πώς τα ήβραμε να πάμε. Νομίζω επετύχαμε τυχαία ένα ειδικά ναυλωμένο λεωφορείο και μας πήρε. Ήταν ένας τεράστιος τελλιασμένος χώρος με σκηνές μικρές και μεγάλες (as in πίστες, αλλά και as in tents), με άπειρα συγκροτήματα, καταστηματούθκια με προϊόντα τύπου ονειροπαγίδες, βαφές μαλλιών (έπιασα μια μπλε σκούρο), tattoo parlors, σαγλοφαγάδικα, αντίσκηνα των attendees, κτλ.

Ώσπου νάρτει η ώρα των Therapy να παίξουν, εθκιανευκούμαστεν στες άλλες υπο-συναυλίες, άλλες σε υπάιθριες σκηνές, άλλες σε κλειστές, σε μαγαζούθκια, κτλ. Όταν εκόντεψεν η ώρα, είπαμεν να μεν ξομακρίσουμε πολλά αλλά να είμαστε κάπου κοντά στην τέντα όπου θα επαίζαν. Στη πιο μεγάλη σκηνή του event, επαίζαν (προφανώς) τα πιο δημοφιλή συγκροτήματα, τα οποία εγώ είτε δεν ήξερα είτε μου ήταν αδιάφορα. Ώσπου τζιαι απόσύρεται το ένα συγκρότημα τζιαι ο κόσμος εισέρχεται σε ένα αλλοπρόσαλλο mode εν όψει του επόμενου συγκροτήματος. "Μα ποιοι έχουν σειρά τέλοσπάντων;", σκέφτηκα και ανέτρεξα στο πρόγραμμα: Korn. Ξέρουμεν τους; Η μάνα τους;

Στη σκηνή εβουρούσαν τεχνικοί πάνω κάτω να στήσουν τα νέα σκηνικά, θυμούμαι εβάλαν παιδικά παιγνίδια και κούκλες φουσκωτές (ποτζείνες για τους πολλά ανυπόθετα νηστικούς, γιου νόου;). Ο κόσμος εσφάδαζεν εκ των προτέρων. Επιτέλους, εξαφανίζουνται οι τεχνικοί τζιαι φκαίνει στη σκηνή το συγκρότημα. Επήραν τες θέσεις τους οι οργανοπαίχτες, με γεια σας με καλώστους - ούτε πως είshεν άλλους τζιαμέ, αντινάσσει τζιαι μιαν κλωτσιά ο πολλά pissed off τραγουδιστής της κούκλας τζιαι ξεκινά το τρίξιμο των οργάνων.

"Απαναγία μου τζιαι ξέρω τούντο τραούδιν".

"ΑΑΑΑRRRREEEE YOUUUU REAAADDDYYYYYYYYEURGH?????", βρυχάται ο τραγ.

Κάτι μπίλλισσες γκόμενες σε κάτι ώμους πάνω, εκάμναν όπως τες σφαμένες. Εφωνάζαν του "marry me", μεταξύ άλλων.

Εγώ είχα μείνει ψιλοχάσκοντας γιατί, όπως προέκυπτε, το τραγούδι ήταν ΤΟ τραγούδι!!! Ήταν το Blind. AMANAMOYMANAMOY ΒΑΣΤΑΤΕΜΕΕΕΕ, MAAARRRYYYYYY MEEEEEEEEE!!!!!

*sigh*

To μόνο λάθος που είχαν εν που εκάμναν σαμπώς τζι ήταν μόνοι τους! Ούτε πως είμασταν 837659286 πλάζματα που κάτω! Όπως pissed off εμφανιστήκαν, το ίδιο pissed off εκλωτσοκοπήσαν τα σκηνικά τζι εφύαν. Εζαομουτσούνιασα, η αλήθκεια - "Συγνώμην, κύριε;;; I actually PAID to be here?? Πε μας κανένα γεια, κανένα θέκκιου, κανένα γουωτέβερ;;", σκέφτηκε η αθώα χωριατοπούλα που ήταν μαθημένη στες αγαπησιάρηκες στιχομυθίες μεταξύ τραγουδοποιπών και κοινού.

Εν είχαν λάθος.

Άκυρο για τους Therapy, τζείνους εν μόνους τους που τους είδα στη Γλασκώβη. Tωρά στο Brighton γιατί επήα εννά σπάσω...

Τέσπα. Μετά το πέρας του φεστιβάλ, we were herded out of the site και μας στοίβασαν σε τραίνα που παραδόξως μας περίμεναν σε κάτι κάμπους παραπέρα και κινήσαμε για το άγνωστο (εν είshεν ΤΙΠΟΤΕ γυρώ, ούτε σταθμούς λεωφορείων, ούτε ταξιά, ούτε τίποτε). Ένιωσα όπως τους Εβραίους :ζ. Ακόμα τζιαι στη μνήμη μου τωρά έχω τη φάση μαυρόασπρη. Kάπου μου κάμνει λλίο shιονούι, εν καταλάβω γιατί ακολουθούσα χωρίς να έχω ιδέα πού πάμε.

Ήταν μεσάνυχτα όταν φτάσαμε σε πολιτισμό. Το λεωφορείο για την πόλη μας θα έφευγε στις 6 το πρωί. Άλλο shιονούι δαμέ: γιατί εν το έξερα που πριν; γιατί εν εκανόνισα να μείνουμε πούποτε; άφηκα τα ούλλα πας την ερασμία τζιαι ακολουθούσα την όπως το αρνί.

Αγγλία γαρ, τα πάντα ήτο κλειστά. Είshε ΜΟΝΟ ένα 24ωρο καφέ thing, όπου αποφασίσαμε να περάσουμε τη νύχτα προσποιούμενες τες όξυπνες. Αηστομπελάς, εν είχαμεν με λεφτά πάνω μας για να παραγγέλλουμε πράματα ώστε να μεν μας θκιώξουν. Για μένα ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ετζοιμήθηκα κάθοντας for what seemed like a century. Η ερασμία έθελεν βόλτες στην παραλία τζιαι εκούνταν με να ξυπνήσω για να με ρωτήσει αν τζοιμούμαι.

Ππεε, shίλλιες σελίδες.

Τζιαι κόμα εν είπα για τον Greg!!!

Ας κάμουμε διάλειμμα και θα επανέλθω σε άλλο ποστ για τη συνέχεια.

υ.γ1. ήβρα τζιαι τίτλο.

υ.γ2. την ερασμία εν την εξαναείδα τζιαι παρόλο που είχα τη διεύθυνση της στο obscure χωρκό της στην Ισπανία, τα γράμματά μου έρκουνταν πίσω.
υ.γ3. ..που μαζί με το γεγονός ότι το φεστιβάλ όχι μόνο δεν επαναλήφθηκε αλλά ούτε καμιά αναφορά σε αυτό βρήκα πουθενά έκτοτε, αρχίζω να πιστεύω ότι έχω παραισθήσεις.
υ.γ4. wtf o_O Πρέπει να έβρω τουλάχιστο μια φωτογραφία. Εννά έχω λαλείς;

To build or not to build.

Αυτό το ποστ θα το συσταρίσω σε περίοπτη θέση εδώ δεξιά στο περιθώριο για να προσθέτετε ό,τι σας κατεβεί και όποτε σας κατεβεί.

Που λέτε, θέλω απόψεις σχετικά με το να χτίσω σπίτι. Όι εγώ ρε, ο κτίστης. Αλλά για μένα.

Πιχί, τι να προσέξω, τι να αποφύγω, τι να επιδιώξω - σε διάφορους τομείς: από κατασκευαστικά υλικά, αρχιτεκτονική, επιδοτήσεις του κράτους, οικονομικές λύσεις, κτλ. Ό,τι ξέρετε τζι εν καλό.

Εννοείται ότι έχω κάποιες προτιμήσεις υπόψη, αλλά θα ήθελα να ακούσω και την όποια εμπειρογνωμοσύνη σας.

Εν αποφασίστηκεν ακόμα οριστικά η ανέγερση οικίας, αλλά έχουμε τόσο απηυδήσει με τες γερημίες που αγοράζεις έτοιμες με μισό εκατομμύριο ευρώ που το σκεφτόμαστε πολύ σοβαρά (αν θα δώκω ποννά δώκω μισό εκατομμύριο *γλουπ* I might as well own double the land and the house).

Ευχαριστώ εκ των προτέρων :)

Ε(ΔΟ)Ν αντρέπουνται *UPDATED*

Στες αφίσες που διαφημίζουν τες συναυλίες Κατσιμίχα, Παπακωνσταντίνου και λοιπών, ως σύνθημα της οργάνωσης πλασάρεται το «Αγώνας για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ - ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ». Χαζίρι να δώκω πας το στύλλο όπου ήταν αναρτημένες.

ΠΟΙΑΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΡΕ ΠΟΘΚΙΑΝΤΡΑΠΟΙ ΚΑΠΗΛΟΙ.

ΡΕΞΕΤΕ ΡΕ ΠΟΥ ΔΑΜΕ.

Update: Έκαμα λάθος στην απόδοση του συνθήματος. Εξαναείδα το σήμερα. Το πραγματικό εν ακόμα πιο αισχρό!!! "Αγώνας για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ - ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΗ ΛΥΣΗ"

Για να είμαι τέλεια ειλικρινής, εψιλογέλασα.

*sigh*

Γιουρίκα:

Γιε μου;!;! ΜΕΝ ΕΙΣΑΙ ΠΡΗΧΤΑΛΛΑΣ!!!

Σε ποιον έμπηξε ταύτην τη φωνή η Sike την ώρα που προσπαθούσε ημισκυφτή να μαζέψει τα ψώνια που το αυτοκίνητο;

α) Στον αέρα που της εσήκωνε τη φούστα
β) το α
γ) όλα τα πιο πάνω

Νάμπον ρε τούντο κακόν σήμερα, τσκ τσκ τσκ... :ζ

Εθθυμήθηκα το τούτο που πρωτοείδα στου νουροκορτωμένου κύριου ημερολόγιου: