Proud to be SI(c)K

Τι σόι Πρόεδρος του ΣΙΚ θα ήμουν αν δεν επέλεγα το δεύτερο;

α) ένα τρισχαριτωμένο ονειρεμένο μούρλια διαμέρισμα με πιθανότητα να πωληθεί ενόσω το νοικιάζουμε και να πρέπει να την κάνουμε εντός 2 μηνών.

β) ένα καλό διαμέρισμα με πιθανότητας μέγαιρας από πάνω που κτυπά τα ταβάνια σου/πατώματά της γιατί ττακκουρούν οι παντόφλες σου άμαν περπατάς και κατσιαρίζουν τα πιάτα άμαν τα πλυνίσκεις.

Πάω να ετοιμάσω τη στολή μου.

Σκέφτουμαι σε...

φαντάζουμαι σε...

αγαπώ σε...

but you sometimes freak the shit out of me, (lil) man.

AMKE 1821-2009

Ψες είδα λίγο απ' την τελετή έναρξης των Αγώνων Μικρών Κρατών Ευρώπης. Ο λόγος που το είδα στην τηλεόραση ήταν επειδή δεν είχα ιδέα πού και πότε θα γινόταν (όλα τα billboards τελούσαν κατειλημμένα από τον Αντρέα Πιτσιλλίδη, ίσως γι' αυτό δεν είδα ούτε και μία διαφήμιση). Ο λόγος που είδα για λίγο, ήταν επειδή εποτζοιμήθηκα (και όχι επειδή ενύσταζα). Είχα συντονιστεί στο δέκτη μου με αρκετή ανυπομονησία να δω τι καλό θα φτιάχναν αυτή τη φορά και πόσο προχώρησε η ...τεχνολογία από τότε που ΕΓΩ-ΜΕ-ΜΟΙ-ΒΕΝ-ΙCH έλαβα μέρος στους πιο πάνω εκπληκτικούς σχηματισμούς *υπόκλιση*.

Ούτε θυμούμαι ποια χρονιά ήταν και βαριούμαι να το ψάξω, ήμουν όμως πέμπτη (;) δημοτικού όταν διοργανώθηκαν ξανά οι ΑΜΚΕ στην Κύπρο - πριν 10 χρόνια δηλαδή. Ahem. Το κάθε χρώμα ήταν και ένα σχολείο - εμείς είμαστε οι κίτρινοι με τους λίγους διάσπαρτους άσπρους που δεν τους εκάμναν οι στολές και εφέραν τους άλλες που εν ήταν το ίδιο χρώμα με τους υπόλοιπους. Το κάθε σχολείο έκανε πρόβες μόνο του στην αυλή του όταν τέλειωναν τα μαθήματα. Μόνο λίγες μέρες πριν τους αγώνες, αρχίσαμε να κάνουμε πρόβες όλοι μαζί στο γήπεδο. Εμείς κάναμε τον ένα από τους 5 κύκλους και ένα ρινόκερο, τάχα εν η Κύπρος. Οι άλλοι κάναν κι αυτοί κύκλους, άλλοι το πλαίσιο, άλλοι το απομέσα του ρινόκερου, και άλλοι έγραφαν ΠΠΙ ΈΙΣ, welcome, κτλ. Από τότε που είδα τη φωτογραφία διερωτώμουν πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να μας μάθουν να κάμνουμεν ένα κύκλο και μια λέξη σωστά και ομοιόμορφα.

Τέλος πάντων. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξα ψες ήταν η ρεζίλικη απουσία θεατών (καλά-καλά εννά μεν επήαν ούτε οι γονείς των μαθητών - τουλάχιστον στη junior Eurovision εφροντίσαν να πάρουν σχολεία ολόκληρα για να φαίνουνται στες κερκίδες). Ρεζίλι #1. Μετά πρόσεξα το μπλε δάπεδο που κάλυπτε το γρασίδι και που μόλις φκέρωσε φανήκαν πάνω οι σημαδούρες που είχαν βάλει για να ξέρει ο καθένας το πόστο του. Ρεζίλι #2. Μετά άρκεψεν το μοιρολόι ο was-that-Frangoulis?! Εκουτούλλουν. Μετά επαίζαν κάτι άλλες μουσικές σαμπώς τζιαι στρεφούμαστε που τον πόλεμο, όπου τες εφάμεν εννοείται. Πφφφτ. Άλλαξα κανάλι, απογοητευμένη περισσότερο για την προσέλευση του κόσμου, lack thereof.

Στην πιο πάνω φωτό, είμαι μια κίτρινη κουκκίδα δίπλα από μια άσπρη στο κάτω μέρος του κύκλου, θαυμάστε με :D

The wall and its sister

The glass of water was an inch away from being poured down my thirsty throat, when a sudden yell nearly crashed the glass in my face: "ΌΙ ΝΑ ΠΙΕΙΣ ΝΕΡΟ!!!"

Λίγα λεπτά νωρίτερα, ήμουν στην κουζίνα όταν η μητέρα-Τοίχος έβγαζε από το τηγάνι αχνιστούς ζεστούς κεφτέδες.
"Πιάσε κανέναν".
"Όι, εν θέλω, εννά φάμεν σε λλίο".
"Έλα έναν", κλασσικά.
"Όι τωρά, πιάννω σε λλίο".
"Μα αφού μυρίζουν".
"Err, ...ναι;!;" (τάχα;;; I suspect I am supposed to handle the information in a certain way...?)
"Άμαν σου μυρίζει κάτι πρέπει να το τρώεις" (I see.)
"ΧΑΧ! Αν ήταν να τρώω ό,τι μου μυρίζει... ήταν να στυλλώνω τζιαι τα απορρυπαντικά όποτε πάω τουαλέτα".
"Οι πρωτινές άμαν εθέλαν να χάσουν το μωρό (err, okaaay...?!), επηαίνναν εμυρίζουνταν το φαΐ τζιαι μετά επίνναν νερό".
(eyes rolling from one end of socket to the other) "Ωστέ. Οι πρωτινές. Τζιαι... εδούλευκεν;"
"Καλόο, εχάναν το", nodding αργά και κουκκουμωτά to add validity.
"Μάλιστα...", και, with eyes rolled up to the roof of socket, πήρα με τρόπο το νερό μου βγήκα έξω να το πιω με την ησυχία μου.

Κατ' ακρίβειαν επεράσαν 2 ολόκληρα λεπτά μέχρι να το πάρω απόφαση να το πιω. Που τη μια ένιωθα ηλίθια που I was actually considering NOT drinking it, που την άλλη I was "wtf man, she said it worked".

Now reread first sentence. Να σας συστήσω την αδερφή του Τοίχου.

Εξήγησεν μου ότι "έννεν καλά να πιω νερό αφού μυρίζει το φαΐ τζι εν το έφα" τζιαι έβαλεν με στη θέση μου όταν της είπα ότι εν πελλάρες τούντα πράματα.

I waited till she looked away (which took another 2-3 minutes during which I went over the issue a thousand times), and gobbled it up.

Cheers.

Λεωφορείο ο Πόθος

Εμπάτε στην πιο πάνω σελίδα τζιαι ψηφίστε την ποιοτική αναβάθμιση των λεωφορείων.

Μεν μου ψηφίσετε τραμ τζιαι μετρό τζιαι πελλάρες - σκεφτείτε τι έshει να γίνει αν πουν να σηκώσουν τους δρόμους ίσια πάνω... Ανατρίshιασα μόνο που το σκέφτηκα. Η δουλειά σας/μας θα γίνεται εξίσου καλά με ένα γρήγορο, βολικό και αξιόπιστο σύστημα λεωφορειοκίνησης.

Άτε, στην ευτζήν του Θεού.

The wall and I

I actually grabbed her face with both my hands, and put mine an inch away from hers. "Μητέρα, έ-φ-α", I said slowly and calmly in a please-watch-my-lips -πριν-με-πιάει-ο-τρίολος way.

Είχε προηγηθεί ένα πρόγευμα, όπου της είπα ότι αποφάσισα να κόψω τα αλλαντικά γιατί βλάφτουν and she handed me μια λουντζούα, λέγοντας μου προτρεπτικά και όλο αγάπη, "Φάε λλίη λουντζούα".
"Εν θέλω μητέρα, είπα να τα περιορίσω λλίο...".
As if I hadn't uttered a sound, she repeats lovingly, "Φάε λλίη", arm still stretched out to me.
"Εν θέλω μητέρα, είμαι εντάξει, έφα τυρούι", I said with a smile.
"Φάε τζι εν καλή", lovingly again, as if I had never spoken.
"Ξέρω το ότι εν καλή *smile smile* αλλά εν την θέλω τωρά *smile smile*".
She drops the arm, probably because it had gone numb.

Mετά ακολούθησε μεσημεριανό. Μπόλικο μεσημεριανό με μπόλικες προτροπές για να βάλω που ούλλα, δις και τρις, συνοδευόμενες από παράπονο "Μα εν έφαες τίποτε".
"Μητέρα, τρώω εν θωρείς;! Έβαλα τόσες φορές!"
Lovingly, "Βάλε τζι εν ωραία".
"Βάλλω, βάλλω!"
"Βάλε τζι εν ωραία", she repeats στον ίδιο ακριβώς τόνο.

Μετά από λίγο και σε πάμπολλες παραλλαγές: "Θέλεις μπιφτεκκούι;"
"Όι, όι, είμαι εντάξει".
"Να σου βάλω ένα;", και διερωτάσαι αν την φωνή σου την ακούεις μόνο εσύ όταν μιλάς.

Πάμε άλλη μία for your reading pleasure: "Βάλε σαλατούα".
"Έχω, έχω".
"Να σου βάλω;".

Ακόμη μία (ίντα φίλοι είσαστε αν δεν συμπάσχετε;): "Βάλε ποτούτο τζι εν ωραίο".
"Εν το θέλω τωρά, μητέρα".
"Να σου βάλω ένα;"

Μετά το πέρας του μεσημεριανού, καθόμαστε στο χωλ.
Φέρνει ένα πιάτο με kit-kat.
"Mάνα μου πιάε σιοκολάτα", lovingly always.
"Mετά, μητέρα, τωρά εφάμεν!" *smile smile*
"Πιάσε τζι εν ωραίες", as if none of the above had been said.
"Άηστες τζιαμέ τζι εννα τες κανονίσουμε μετά *smile*"
"Πιάσε τζι εν ωραίες", as if none of the above had ever been said.

Mετά που 10 λεπτά, φέρνει φρούτα.
"Μμμ", she goes all lovingly, poking me with a banana to get my attention while she chews hers.
"Φχαριστώ, μητέρα, σε λλίο. Τωρά εφάμεν, εννά τσακρίσει η τζοιλιά μου!" *haha*
Aφού εκατάπιεν, "Έλα μπανανούα", she says lovingly.
"Mητέρα, εννά σπάσει η τζοιλιά μου! Σε λλίο" *smile*
"Πιάε τζι εν καλή", as if none of the above had ever been said.

Μετά που 10 λεπτά, φέρνει φανουρόπιτα.
"Δοκίμαστην τζι εν καλή", all lovingly.
"*smile* Έφα πριν, εν πολλά ωραία!"
"Φάε τζι εν καλή", all lovingly.
"Όι τωρά μητέρα, τωρά εφάμεν! Άτε, κάτσε έναν τόπο!! *χαχα*"
"Φάε τζι εν καλή", as if none of the above had ever been said.

Mετά που 20 λεπτά, έρκεται με ένα πιάτο μακαρόνια με τυριά και χαμ που τη γειτόνισσα.
"Φάε τζι εν ωραία", she says lovingly.
ΦΟΡ ΦΑΞ ΣΕΗΚ ΜΗΤΕΡΑ, ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΚΑΜΕΙΣ ΦΟΥΑΓΚΡΑ;!;!
[Naah, kiddin. Those were The Voices.]
"Μητέρα, τωρά εφάμεν! Ύστερα τρώω τα" *smile smile*
"Φάε τζι εν ωραία", the wall replied.

Mετά που 15 λεπτά, στην κουζίνα.
"Να σου βάλω λλίη πανακότα; Εν πολλά ωραία", λέει με περίσσια αγάπη ο τοίχος.

Και τώρα ξαναδιαβάστε την πρώτη πρόταση.

Ο Θεός που με φώτισε, βέβαια, τζι έσκασα της ένα χαμόγελο στο τέλος - τάχα εν που αστείο που το λαλώ τζιαι να μεν πληγωθεί.

--------1ος γύρος υστερογράφων--------

υ.γ1. σόρρυ για το μπάιλίγκουαλίζαμ, είδα την κάπως Roald Dahl με τούντο ποστ (καμία σχέση).

υ.γ2. και φυσικά αυτό το ποστ θα αυτοπυρποληθεί για να μάθω να μεν δυσπυρκώ άμαν με έχουν βασίλισσα. Βασικά, μακάρι να είχαν ούλλες τη μισή μου πεθερά... (Εν σώζεται, παρέτα. Φέρτο ταγκούι με τη πεζίνα).
υ.γ3. And now I'm sobbing. At last, it's been all day.

--------2ος γύρος υστερογράφων--------

υ.γ4. Μόλις έγραψα το τελευταίο, επέρασεν μου. Θενξ φορ λίσνιν.
υ.γ5. Πάω να φάω τίποτε.
υ.γ6. Next mood swing: 10 minutes