:(

Dang :(
Είχε θέση για το γραφείο μας στο Λονδίνο και δεν το έξερα και έληξε.

Πόσο είχα πεθυμήσει να μεν χρειάζομαι αυτοκίνητο για να κυκλοφορήσω... Να κόφκω ολόκληρα μίλια περπατητή τζιαι να θεωρώ ότι όσσον που εξέβηκα της πόρτας. Να σφίγγει η επιδερμίδα μου που την κρυαδούα. Να μεν δικλά κανένας να με δει. Ν' αγοράζω το pasta salad του Marks & Spencer τζιαι ένα ψημένο στήθος κοτόπουλου. Τα microwavable λαζάνια for one που το Safeway τζιαι το Tesco τζιαι το Asda. To enhanced patriotic feeling των παροικιακών και φοιτητικών συνάξεων. Tες τεράστιες μέρες του καλοκαιριού. Tα rock clubs (as in music, not climbing) όπου οι άνθρωποι χορεύουν (κτυπιούνται) αντί να κάθονται σαν όρνεα και να χάσκουν. Tα music festivals.

*sigh*

Speaking of which, γιατί πρέπει να πουλήσω το κορμί μου* για να πληρώσω ένα *%#@! αεροπορικό εισιτήριο; Τhat's the shitty thing about living on an/this island: you need a fortune each time you want to fly out. Τζιαι γιατί τα ταξιδιωτικά γραφεία λαλούν σου ότι εννά σε πιάσουν πίσω να σου πουν τζιαι εν σε πιάννουν ΠΟΤΤΕ;!

*sigh*

*πουλώ την τζοιλιά μου αν ενδιαφέρεται κανένας. Διώ την και μούγδι άμα είναι.

Εξαπατήθην

Εξεπέρασα τη φάση του "Μια μέρα σαν επήαιννα έδωκα πας τον τοίχο", αλλά εξακολουθώ να διατελώ σε άρνηση για το μικρό αερόσακκο που άνοιξε στην κοιλιακή μου χώρα. Τώρα ισχυρίζομαι -σε σημείο που σχεδόν το πιστεύω- ότι πρόκειται περί πρηξίματος των υδροσωλήνων μου (άλλως, "επρήσαν μου τ' άντερά μου"). Για αγυμνασία, κουνοshυλλίαση ή λιμάγκρα ούτε λόγος. Γι' αυτό πήγα στο φαρμακείο και ζήτησα κάτι για το πόπρησμαν. Να σημειωθεί, δε, ότι ταυτόχρονα διατελώ σε άρνηση περί του τρόπου λειτουργίας των σχετικών φαρμάκων, ήτοι πίστευα ότι το πρήσμαν θα διαφύγει από τους πόρους του δέρματός μου χωρίς να το πάρει χαπάρι κανένας και το πρωί θα ξυπνούσα με flat στομάχι και, συνεπώς, φιδίσιο κορμί (οι κοιλιακές φέττες θα αυτοσχηματίζονταν καμιά εβδομάδα μετά, ας είμαστε ρεαλιστές).

Ακολουθώ ευλαβικά, λοιπόν, τις οδηγίες του φαρμακοποιού και παίρνω τα χάπια μου με κάθε γεύμα και με 10 σταυροκοπήματα όπως δεν αιφνιδιαστώ αλλά προλάβω να εκσφενδονιστώ εγκαίρως στο ...χώρο περισυλλογής σκυβάλων (τζιαμέ που κάμνουν γιόγκα τα σκύβαλα). Το βράδυ πάω κουνιστή και λυγιστή για ύπνο και ανυπομονώ να ξημερώσει για να αντικρύσω το υπερθέαμα...

...Έshει 10 (ΔΕΚΑ - TEN - DIX - ON - DIECI - DIEZ - DEZ - ZEHN - десять) μέρες που παίζω πουρού όπως το πλοίο τζι ο αερόσακκος καλά κρατεί. Κι ενώ εγώ σφυρίζω από όλες τις πάντες, ο ηρωικός Χάσπας σφυρίζει αδιάφορα.

Ούφφου τζιαι ούφφου >:[

Title? "Mrs"

Το λοιπόν, υπέκυψα στα βίτσια σας, τωρά κανονίστε να με εγκρίνετε να μεν νευριάσω.

Εθέλετε μου τα τηλέφωνα τζιαι τες διευθύνσεις των σχολείων που επήαμε. Εθέλετε μου τες χώρες που επήα τα τελευταία 10 χρόνια με τες ημερομηνίες τους. Εθέλετε να σας πω αν είμαι ειδικός στα εκρηκτικά τζιαι στα firearms, σαμπώς τζι ήταν να σας πω ναι. Εθέλετε να σας πω αν ήμουν ποττέ invloved σε τρομοκρατική ενέργεια, σαμπώς τζι ήταν να σας πω ναι τζιαι σαμπώς τζιαι εν θα το εξέρετε πιλέ. Εθέλετε μου non-refundable fee 90 ευρώπουλλα. Εθέλετε μου να τυπώσω τη μια φόρμα τζιαι την άλλη. Εθέλετε μου φωτογραφία σε άσπρο background, να μεννεν χρωματιστό, να μεννεν παρταλοφύτιλλο. Εθέλετε μου τα μμάθκια μου να θωρούν ίshια μπροστά, ούτε λλίο τζει ούτε λλίο δα τζιαι να απέχουν 25 μιλίμετρα που το bottom of the photo.

Εν μου είπετε πόσα μιλίμετρα θέλετε να απέχει το ένα μάτι που το άλλο.

Θέλετε με νάρτω στο interview στην ώρα μου τζιαι να μεν διανοηθώ νάρτω λλίο πιο γλήορα τζιαι να καρτερώ τζιαμέ. Θέλετε να στιτchιάρω τη φωτογραφία πας την αίτηση τζιαι το σιδερούι να μεν ιντζίζει πας τα μαλλιά μου.

Εννάρτω που Δευτέρας τζιαι κανονίστε να με πρήσετε.