*SLAP*

AAAAAAAAAAARRRRRRGGGGGGHHHHHH

Μόλις εκκεντρίστηκα άshημα! Με τον εαυτό μου!!

Έπια να κλείσω ραντεβού στο γιατρό, τζιαι η ιδιαιτέρα ερώτησεν με το dreaded "Ποιο είναι το πρόβλημα;". Ήμουν μανικωμένη να της την πω αν με ερώταν έτσι πράμα.

- Er, έννεν στον ωρυλά που επήρα;

- Ναι, τι είναι; Είναι για τα αυτιά; Είναι για τη μύτη;...

- Λαιμό, ψέλισσα ηττημένα.

ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙΙΙ;;;;

ΓΙΑΤΙ ΓΙΑΤΙ ΓΙΑΤΙ;;;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΗΣ ΕΙΠΑ ΕΝ ΓΙΑ ΤΕΣ ΜΑΣΚΑΛΕΣ;;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΗΣ ΕΙΠΑ "ΓΙΑΤΡΕ ΕΣΥ; ΟΥ ΣΟΡΡΥ ΕΝ ΣΕ ΑΓΡΟΝΙΣΑ!!";;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΗΣ ΕΙΠΑ ΚΑΤΑΠΙΝΝΩ ΤΑ ΚΑΚΚΑΘΚΙΑ ΜΟΥ ΤΖΙ ΕΣΤΟΥΠΠΩΣΕΝ Ο ΚΩΛΟΣ ΜΟΥ;;

ΤΙ ΣΕ ΚΟΦΤΕΙ ΡΕ ΚΕΡΒΕΡΕ ΠΟΙΟΝ ΕΝ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;; ΕΝ ΕΣΥ ΠΟΝΝΑ ΤΟ ΛΥΣΕΙΣ;;

ΓΚΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ!!!!!!!!!!!

ΤΙ ΚΑΚΟ ΠΙΟΝ ΜΕ ΤΟΥΝΤΕΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ ΡΕ ΚΟΥΜΠΑΡΕ!!

Οπως τους λογιστές, που νομίζουν η επιχείριση εν δική τους!

Ενευρίασα.

Αλλά τώρα τώρα... τώρα να πάω τζιαι κανονίζω την.

Τζιαι τζείνον δηλαδή.

Θα τους πω "μπορώ να αλλάξω την απάντησή μου ή εκλείδωσε στο λαιμό;". Ή "δικαιούμαι να σας πω τζιαι για τα φκια μου οξά μόνο για λαιμό θα μιλήσουμε σήμερα;". Ή ποννα με ρωτήσει τζείνος τι έχω, θα του πω "Μα εν σας ενημερώσαν; Τζιαι ήρτα άνεννοιας!".

ΟΥΦΦΟΥ.

ΑΝ ΜΕΝ ΤΟΥΣ ΠΕΙΣ ΤΙΠΟΤΕ ΤΩΡΑ ΠΟΝΝΑ ΠΑΕΙΣ ΘΑ ΣΕ ΣΠΑΣΩ.










update: Ίνταλος καταφέρνει πάντα τούντο blog να τα κάμνει ούλλα μάταια τζιαι γελοία... Tσκ. Εστραντζιήσαμεν πάλε.

Φωτοκαημός

Που το ναδίρ ευθεία κάτω, ακολουθείς τες ταπέλλες για Υπερπέραν. Προσπερνάς την έξοδο για το Πυρ το Εξώτερον τζιαι φτάνεις στα Τάρταρα. Κάπου τζιαμέ σε ένα που τα μαειρκά θα έβρεις τζιαι τη φωτογένεια μου. Τωρά γιατί μου εθθύμισα το «Θα πάρω μιαν ανηφοριά» (μες το παλάτι θα γυρνώ / μέχρι να βρω το θρόνο / βασίλισσα μια μόνο / να κάθεται σ’ αυτό); Πάει το επίπεδο με το οποίο ξεκίνησα.

Που λες... όπως έλεγα, λοιπόν, εγώ τζιαι η φωτογένειά μου είμαστε ο Δαίμων τζιαι ο Φυττίας. (Επίτηδες έβαλα την αντιστοιχία έτσι, ώστε να μεν είμαι εγώ ο Φυττής. Προτιμώ τον Δαίμων).

Κάπου έθελα να καταλήξω με τούντο ποστ αλλά ήδη απομυζήθηκα που τούτους τους υπέροχους συνειρμούς.

Α, ναι. Ότι παρόλο που δεν κουτσιώ φωτογραφία, εντούτοις μέσα μας βαθειά για σένα μια λαχτάρα πάντα ζει μου πιστεύκω ότι άμα βρεθεί ένα πλάσμα με φανταστικές ικανότητες και βλάγκαν μεράκκι στη φωτογράφηση, μπορώ τζι εγώ να έχω ΜΙΑΝ φωτογραφία στην οποία να θωρκούμαι άνευ σκόρτων τζιαι λιβανίσματος.

Έχω μεγάλον καημό να με φκάλλουν φωτογραφία σε ανυποψίαστες καθημερινές οικογενειακές χάσκing στιγμές, αλλά εν έχω κανέναν στο στενό μου περιβάλλον με τέθκοια βλάγκα/μικρόβιο/έννοια/ικανότητα. Ο χάσπας ενίοτε αρπάσσει τη φωτογραφική για να φκάλει, αλλά οι φωτογραφίες του εν στάνταρ portrait τζιαι με αποκεφαλισμένον οποιονδήποτε άλλον πλην των μωρών. Ξέρει τι κάμνει. Αφού όποτε με φκάλει τζι εμένα, στρέφουμεν που με θωρούμε.

So κιστώ τζιαι λυπούμαι που κάποιες φάσεις απείρης ομορφιάς εξατμίζουνται στην ατμόσφαιρα ενώ θα μου άρεσκε να τες έχω αναρτημένες μαυρόασπρες μες το σπίτι:

- που βαστά τη φάτσα μου με τα θκυο του shέρκα ο Ούτποτ τζιαι κολλά το μέτωπόν του πας τα μμάθκια μου

- που απλώνει πάνω μου όπως τον αυτοκράτορα τζιαι θωρούμε μίκιμάους

- γενικώς που ερωτοτροπούμε με τον Ούτποτ

- η φάση μόλις με sshιαστεί στη γεναίκα ότι επήα να τον πιάσω (τούτος μπορεί να πεθάνει που ευτυχία, εν ο άλλος που κλαίει άμα με δει)

- η φάση που ο Άθρωπ εν στα άκρα του τόξου που σχηματίζει η κούνια (μα πώς το επερίγραψα έτσι σιόρ; Εννοώ άμα φτάσει τέλεια ψηλά με την κούνια)

- που αλλάσσουμε το πανί του Ούτποτ τζιαι έχουμε τζιαι οι τρεις (ούτποτ, άθρωπ, εγώ) φάτσα «πππουυυφφφφφφφφ!!! ζόλοςςς» (μεγάλη η πρόκληση για τον φωτογράφο η φάτσα μου δαμέ)

- που κουρρώνει spooning-style ο άθρωπ πάνω μου για να τζοιμηθεί

- που του ψυθιρίζω μες το ζυνίshι τζιαι καρκαλιέται

- που του λαλώ πελλάρες τζιαι φίρνεται

- που ζητώ του Ούτποτ να «κάμει τα ματάκια του» τζιαι κάμνει κάτι θεϊκά ύφη τζιαι τζιυλιούμαστε που το γέλιο

- μες το αυτοκίνητο που τρώμε ο καθένας το παγωτό του τζιαι ο Ούτποτ το χωνάκι το όφκερο

- μες το αυτοκίνητο που εν νυσταμένοι τζιαι οι θκυο τζι εν όπως τους Αρκάες

- που φκαίννουμεν εξω να δούμε το φεγγαράκι

- που τραγουδώ του Ούτποτ τζιαι κάμνει τα shέρκα του (κουλλουράκια, ίτσι πίτσι σπάιτερ, πίρι πίρι το παπίρι)

- που κρατώ τον Ούτποτ τζιαι ποταβρίζεται να μου δείξει την πορεία που θέλει να χαράξουμε

Και άλλα.

Ο εν λόγω φωτογράφος καλείται να έχει το μνημειώδες ταλέντο να με φκάλλει που πίσω ή πλάγια αλλά χωρίς να φαίνεται η μουτταρκά μου ενώ η απέραντη ομορφιά μου να αφήνεται στη φαντασία του θεατή.

Sigh.
 
Τέσπα.

Περί διαπόμπευσης

Κάμνει μου ελεεινή εντύπωση που τα ρεπορτάζ για τες ιερόδουλες ξεκινούν με μια εικόνα τύπικαλ ππρίττυ γούμαν πόρνης (κόκκινο μίνι, ζαμπαράκκα, ψηλοτάκκουνα, τσιαγαράκι, ενίοτε με σκύψιμο σε περαστικό αυτοκίνητο) τζιαι συνεχίζουν με τη δημοσιοποίηση-διαπόμπευση των 11 γέρημων τζιαι σκοτεινών που εσυνάξαν στην Αθήνα.

Κάμνει μου ελεεινή εντύπωση που τα ρεπορτάζ για τες ιερόδουλες κάποτε ξεκινούν με μια φωτογραφία γενικά που γεναίτζιες!!!

Την πλέον ελεεινή εντύπωση, όμως, κάμνουν μου την σχόλια τύπου "πανικός στην Αθήνα/πόρνες που σκορπούσαν τον θάνατο/εκατοντάδες που ζουν εφιαλτικές ώρες και ανησυχούν για την υγεία τους". Μονομιάς αποφανθήκαν ότι οι γεναίτζιες τούτες εν εγκληματίες τζιαι κακούργες ενώ οι κουρουπεττοαμπάλατοι πελάτες τους αθώα γελασμένα θύματα.

Τζιαι εν εκατάλαβα το "ΣΟΚ: Μάνα με μωρό ιερόδουλη με έιτς". Τάχα εν επίτηδες που εν ιερόδουλη με έιτς τζιαι έshει τζιαι μωρό; Εν εκατάλαβα προς τι το "σοκ".

Να χαρείτε, εν μπορώ να ακούω το επιχείρημα "αν το εξέραν (οι ιερόδουλες ότι έχουν έιτς) τζιαι πάλε εκάμναν το, εν έγκλημα". Τζι αν το εξέραν τζιαι αν μεν το εξέραν.

Εσύ ρε κύριε κουρούπεττε που πάεις να συνουσιαστείς μιτά τους, μα είσαι πολλά ρομαντικός δηλαδή: ενηξέρεις ότι είσαι ο 100ός που επήεν μαζί τους τζείντην ημέρα τζιαι ο 3000ός γενικά; Μάνα μου ζάβαλλι μου, ενόμιζες ότι εν εσύ που τες επάννησες; Όι όι, είσαι όντως κρίμα. Την ώρα που της εζήτας να σου επιτρέψει την είσοδο χωρίς προφύλαξη τζιαι επιέρωννες τζιαι παραπάνω για τούτο (φουαρτιλλίκκιν ολέ), πιθανώς απατώντας ταυτόχρονα κάποιαν πιο μόνιμη σύντροφο, ενόμιζες ότι εν που ήταν τζιουνούρκα μες τα νάυλα τζιαι εν εχρειάζετουν το δικό σου ναϋλούι;

Τζιαι ως εχτές εν έξερες καν το όνομά τους, ξαφνικά τωρά ξέρεις πλήρς ονοματεπώνυμο, ονόματα γονιών, ημερομηνία γέννησης, καταγωγή τζιαι τόπο διαμονής!!! Ασπούμεν, ΣΕ ΤΙ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟΥΤΟ;

Ηλίθια Αστυνομία τζιαι ηλίθια ΜΜΕ, παραδέχεστε δηλαδή ότι ο νους του αδρώπου εν κόφκει τζιαι ότι ο μόνος τρόπος να θορυβηθεί τζιαι να πάει να εξεταστεί είναι με το να δει τη φάτσα της ιερόδουλης στην εφημερίδα τζιαι να μάθει το όνομα της γιαγιάς της τζιαι της πρώτης της δασκάλας στο νηπιαγωγείο. Έπρεπε να τες εξευτελίσετε με τούντον τρόπο, επειδή είσαστε σίουροι ότι ούλλες εξέραν ότι είχαν έιτς τζιαι επίτηδες εμπολιάζαν τον κόσμο. "Σκορπούσαν τον θάνατο"!. Οι πελάτες εν τον εσκορπούσαν δηλαδή. Αν εγράφετε απλώς ότι εσυλληφθήκαν 17 ιερόδουλες που την τάδε περιοχή για τον τάδε λόγο, έθθα εθορυβούνταν τζείνοι που επήαν στην συγκεκριμένη περιοχή τζιαι να παν να εξεταστούν;

Σχετικά με το αν το εξέραν οι ιερόδουλες ότι είχαν έιτς τζιαι πάλε εσυνεχίζαν, ...ΔΕ ΤΕΣ. Φαίνουνται σου να έχουν την πολυτέλεια να ΜΕΝ εκδίδονται; Έshεις ιδέα πράματα που εν ικανός να κάμει ο άθρωπος για τη δόση του; Είτε αυτή είναι ενοικίου ή ηρωίνης. Η πιο μεγάλη εν του 1977 τζιαι φαίνεται ίσια με τη μάνα μου!! Έν μιλούμε για Μανχάταν κκωλ γκερλς! (εν βιβλίο στο λινκ, μεν shαshάρεις να πα να δεις κκωλ γκερλς)

Τζιαι άτε τζιαι κάποιες εκάμναν το επίτηδες... ΔΕ ΤΕΣ! Φαίνουνται σου τόσο καλοβολεμένες ώστε να μεν τρέφουν αισθήματα πικρίας τζιαι εκδικητικότητας για την κοινωνία; Τούτο το τελευταίο σαφώς τζιαι δεν το υποστηρίζω/ενθαρρύνω, απλά καταλαβαίνω το.

Τζι αν σε φαράζει η πιο πάνω παράγραφος... τζι αν μεν σε φαράζει.

Τέλος πάντων.

Που τον τζιαιρόν που έshει να γράψω, άλλαξεν τζιαι ο blogger. Πούντο publish τωρά;

180

Losing it

A hellish last couple of days.

Την Κυριακή το πρωί στην εκκλησία ο Άθρωπ αρνείτουν να ταράξει τα πόθκια του να περπατήσει τζιαι ήταν συνέχεια καβαλλιτζιεμένος πάνω μου (βλ. 15 κιλά) με τον φτωχό τον Ούτποτ δίπλα να θέλει τζιαι τζείνος τη μάνα του, αλλά αντ΄αυτής να τον βαστούν γιαγιάες. Ο Άθρωπ μες την ιδιοτροπία τζιαι τη ζήλια.

Το κίνητρο των ημερών, για να τον καταφέρεις να κάμει κάτι, είναι να τον προκαλέσεις να κάμει τζείνο το κάτι πρώτος. Θέλεις να φορήσει τα παπούτσια του; Λαλείς "εγώ πρώτος!" τζιαι κάμνεις πως εννά φορήσεις τα παπούτσια σου τζιαι λαώννεται τζιαι θέλει τζείνος να τα φορήσει. Θέλεις να μπείτε στο αυτοκίνητο (επιτέλους); Λαλείς του "ο Ούτποτ πρώτος!". Βέβαια, στο εικονικό προβάδισμα πρέπει να είσαι πολλά προσεχτικός: αν θεωρήσει ότι εν τόσο το προβάδισμα του Ούτποτ που εν έshει chance να τον προλάβει, μπορεί να ππέσει χαμαί σε κώμα τζιαι να κλαίει. Οπότε, επειδή είχαμε και λίγα περιστατικά σαν το τελευταίο, τα νεύρα μου είχαν αρχίσει να φτανυνίσκουν νακκουρίν (και σε συνδυασμό με το ότι τα τελευταία δύο σαββατοκυρίακα είχαμε κανονισμένες διακοπές με τον χάσπα που ακυρώνονταν λόγω αρρώστειων).

[kaisi και Ράνια, αν εφτάσετε ως δαμαί, κάμετε μεταβολή τζιαι φύετε τωρά]

Το μεσημέρι επήαμε στα πεθερικά, όπου κλασσικά ήταν συνάμενο ούλλο το σόι. Ο καημένος ο Ούτποτ εξακολουθούσε να θέλει τη μάνα του, τζιαι αντ΄αυτής εσούζαν τον μες την αμαξού για να τζοιμηθεί. Εμάχουνταν επί 2 ώρες να τον τζοιμήσουν (επειδή όποιος εν σε θέλει τζιαι κλαίει εν επειδή ενύσταξε) ενώ ταυτόχρονα επετάσσουνταν μπροστά του διάφορα άλλα μωρά του σογιού να του κάμουν σκέδια τζι εκνευρίζαν τον. Ο Άθρωπ αποτραβηγμένος σε μια γωνιά, ετσάρνιαζεν όποιον του εκόντευκε.

Το απόγευμα ο χάσπας με άλλους ενήλικες του σογιού επήαν σε τζείντο στροντζιυλό το πράμα τζιαι έμεινα στην πεθερά με τα μωρά μου τζιαι τα μωρά τους. Στο μισάωρο στέλλω μήνυμα του χάσπα: Ponna mas deis tzi ennamaste oi diplasioi, men foitheis, priksimo einai tha perasei.

Μα τι πρήχτικα κοπελλούθκια. ΜΑ ΤΙ ΠΡΗΧΤΙΚΑ ΚΟΠΕΛΛΟΥΘΚΙΑ. Η μια η μιτσιά ετραγούδαν του Άθρωπ ένα -προφανώς- χιτάκι της εποχής: σε σκέφτομαι όταν χέζω, σε είδα και μου φεύγει το σκατό, βραστό και αχνιστό από την κωλοτρυπίδα, κτλ κτλ. Τζιαι το εν λόγω τραγούδι εν πας σε ipod που της εγοράσαν οι γονιοί της. 5 χρονών.

Τη Δευτέρα πάω να πιάσω τον Άθρωπ που το νηπιαγωγείο, εν η μόνη μέρα που τον πιάνω εγώ. Τελευταίως εσήκωσε ένα έθιμο, να μεν με θέλει να τον περισυλλέγω εγώ τζιαι γινούμαστε λλίο θέαμα. Εχτές έπιαν τον θρήνο πάλε. Εν την θέλωωωωω, εν την θέλωωωωω!!! Γιε μου;;;; ασπούμε! Διαπραγματεύσεις επί διαπραγματεύσεων με τη δασκάλα του για να καϊλήσει νάρτει. Να δούμε τι θα σκέφτεται τζιαι τζείνη, παρόλο που με διαβεβαίωσε ότι "έτσι εν τα μωρά, μεν έshεις έννοια". Εγώ στη θέση της θα εκαλούσα το γραφείο ευημερίας πάντως. Μα να με θωρεί το μωρό μου τζιαι να δήννεται πάνω της;; Έτσι ελέαν ότι έκαμνε τζιαι τζείντο μωρό που το δολοφονήσαν πρόσφατα στην Πάφο, τζι εν έδωσε κανένας σημασία. Έθελα να τσιριλλήσω ΤΖΙ ΑΝ ΜΕ ΘΕΛΕΙΣ, ΤΖΙ ΑΝ ΜΕΝ ΜΕ ΘΕΛΕΙΣ!!!

Ώσπου να μπούμε στο αυτοκίνητο είμασταν οι καλλύττεροι φίλοι - όπως πάντα.

Το απόγευμα ξεκινήσαμε μέλι-γάλα να πάμε στον γιατρό. Καθοδόν, κάποιος ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟΣ μεσήλικας εθεώρησεν ότι του έκοψα τον δρόμο τζιαι εστρατοπέδευσεν μες τη μέση του δρόμου, άνοιξε το παράθυρο τζιαι εσκάτωννεν με. Είπα να τον κερδίσω με την αφοπλιστική μου ειλικρίνεια και απολογία, τζιαι είπα του "συγνώμη, έshετε δίκαιο". Επτοήθηκε για κανένα δευτερόλεπτο τζιαι εξαναντάκωσεν, TZI ESHΕΙΣ ΤΖΙΑΙ ΜΩΡΟ ΜΕΣ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ, ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΗ!!! Τζι εκόπηκεν του βούρου.

Αναπνοές.

Εφτάσαμε στο γιατρό. Όλα μέλι μέχρι την αίθουσα αναμονής. Έρχεται η σειρά μας, μπαίνουμε μέσα, ανεβαίνει στο κρεβάτι και μας λέει ο γιατρός να βγάλουμε τα ρούχα (το μωρόν, όι τζι εγώ). ΗΛΙΘΙΑ ΜΑΝΑ, γιατί να ξηκολλήσεις το αυτοκόλλητο του παπουτσιού του μωρού πρώτη;;;

Enter tantrum.

Να πορτοκλωτσά, να τσαρνιάζει τες φάτσες μας, να παουρίζει, να κλαίει, να τρέχουν οι μύξες του, να γίνεται φυτίλλι, να κολλούν τα ρούχα πάνω του, να μεν κουμαντάρεται, να πνίεται που τους λυγμούς τζιαι τους βρυχηθμούς, τζιαι στα πολλά να κουλλουρώννεται κάτω που το κρεβάτι σε μια γωνιά τζιαι να νεκαλιέται τζιαι να μεν κοντεύκεται. Να αναγκάζουμαι να τον πιάσω όποθθεν έβρω τζιαι να τον τραβολοήσω έξω μισοτίτσιρο. Εδέρνετουν τζι εκτυπιέτουν να ξαναπάει μέσα. Ενόμιζα εκατάsshισεν μου τη φάτσα μου τζιαι επιτολόαν γαίμα. Ήταν μια επιληψία άνευ προηγουμένου, εν είshεν ιδέα τι ήθελε, έλυσεν τον η μίλλα μου. Με τα shίλια ζόρκα εφκήκαμεν έξω στο δρόμο. Ξυπόλητος πας το πεζοδρόμιο να οδύρεται. Να εν δρωμένος τζιαι να φυσά αέρας. Τα νέυρα μου εξατμιστήκαν.

Είπα του "εντάξει, εγώ φεύκω" τζιαι εστάρταρα το αυτοκίνητο. Τζιαμέ κάτι ένωσεν τζιαι ήρτεν τζι έμπηκεν μέσα. Έκατσεν φρόνιμα φρόνιμα σαν να μεν συμβαίνει τίποτε. Αμάναμου μάναμου τζιαι είπα να τσιριλλήσω... Τζιαι ΤΙ ΕΝ ΤΟΥΤΗ Η ΠΕΛΛΑΡΑ ΟΥΛΛΗ ΤΩΡΑ;; ΧΑ;; ΧΑΑΑ;; ΓΙΑΤΙ ΚΛΩΤΣΑΣ ΤΗ ΜΑΜΜΑ;; ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΕΦΚΑΛΕΣ ΤΗΝ ΦΑΤΣΑ ΜΟΥ;;; κτλ. Πρέπει να είμαι πολλά αστείο θέαμα άμα νευριάζω γαιτί εθώρουν τον που το καθρεφτούι ότι εμάσσιετουν να σπουρτίσει που το γέλιο.

Πέτε μου τωρά μετά που τούτα ούλλα, εν πρέπει κάποιος να πληρώσει;

Πρέπει έννεν;

Ποιος όμως;

Άραγε;

Χμμμ.

Πριν φτάσουμε σπίτι, έκαμα μεταβολή. Επήα πίσω στο δρόμο όπου είχα κόψει τον άλλο πριν. Αν είμαι τυχερή, εσκέφτουμουν, το σπίτι του θα είναι μες τούντον δρόμο τζιαι κατίshι της μοίρας του τωρά. Οδηγούσα αργά αργά, scouting, όπως το λαγωνικό, προσπαθώντας να μεν ξεθωριάσει που τη μνήμη μου το corolla του με αριθμούς εγγραφής που ξεκινούν που Κ. Εγύρευκα τον χωρίς να έχω ιδέα τι ήταν να του κάμω ποννά τον έβρω. Στο τέρμα του δρόμου επαραιτήθηκα, συνειδητοποιώντας κάπως (μεν φανταστείς) την παράνοιά μου. Στο U-turn επάνω, εσταμάτησα. There it was. Παρκαρισμένο σε ένα σπίτι.

Έμεινα τζι εθώρουν το, απέναντι του. Έσβησα τη μηχανή. (Ο Άθρωπ στο μεταξύ εν ετόλμαν να πει κιχ).

Εν είχα την παραμικρή ιδέα τι ήταν να του κάμω αν έφκαιννεν έξω. Το τι ήθελα να του κάμω έξερα το: πρώτα μαύρον τζιαι μετά κεϊμά. Μετά που κανένα λεπτό, εξαναξεκίνησα τη μηχανή τζι έφυα. Όχι παρατημένη, mind you, αλλά με σκοπό να ξανάρτω άλλην ώρα "τωρά που ξέρω πού μεινίσκει". Να του ξανακλείσω το δρόμο, να κατεβώ κάτω τζιαι να πάω κοντά του, χωρίς κόρες μες τα μμάθκια, τζιαι να του πω: Είσαι εσύ που έσσιεις την έννοιαν του μωρού μου τζιαι είπες με μαλακισμένην ομπρός του;

Τζιαι μετά shιονούι.

 

 

 

υ.γ. ο άθρωπ καθοδόν προς το σπίτι είπεν μου "συγνώμη μάμα".

υ.γ.2 παραιτούμαι που Πρόεδρος του ΣΙΚ. Τζι αν ισιώσετε, τζι αν μεν ισιώσετε.

υ.γ.3 Can´t wait για την Πασχαλινή μας απόδραση.

Περιέργεια

Σίουρα εν μόνο κάττους που σκοτώνει;

Επειδή έχω κάτι συναδέλφισσες δαμέ να της τες κανονίσω αν θέλει.