Χριστουγεννιάτικο

Έshει ούλλη μέρα που αναβάλλω το trip στην τουαλέτα γιατί εν ψόφος τζειμέσα, αλλά η τζοιλιά μου έγινεν νταούλλι τζιαι εφοούμουν ότι που στιγμή σε στιγμή τα γκάσεζ (για να πω τους πόρτους διακριτικά) θα αρνούνταν να ρουφκιούνται μέσα τζιαι θα εκάμναν επανάσταση. 

So ξεκινώ να πάω επιτέλους, ξέροντας ότι θα αποζημιωθώ που αψήφησα το ψύχος με έναν γερό παρατεταμένο απολαυστικό βομβαρδισμό. 

Μπαίνω της πόρτας, θωρώ άλλη συνάερφο να μπαίνει επίσης. Εshαιρέτισα την τζιαι εμπήκαμε σε διπλανά κουβούκλια. Είπα να της δώσω 1-2 λεπτά να κάμει νάμποννακάμει τζιαι να φύει πριν αμοληθώ. 

Έστρωννα τα χαρκιά πας την τουαλέτα να περάσει η ώρα, αλλά η κοπελλούα έθελεν κουβέντα!

- Πώς πάει το πρότζεκτ; Τρρρρρρρ (πιshιά) 

- Καλά ρε, τελειώνει. (με πάει με λαώννεται αλλά τι θέλεις τωρά, να σου το αναλύσω σαν κατουρούμε;; άτε φεύκε) 

- Πάντως άκουσα ότι θέλουν το έτσι τζι έτσι... Τρρρρρρρ....

- Εννά το κανονίσω (αρκείς; έκατσα) 

- Ασχολείται τζιαι ο Τάδε πάνω του τζιαι είπεν μου ότι μπλα μπλα Κsshhhht (κόφκει χαρτί να σβοντζιστεί - γίνουμαι ΠΟΛΛΑ παριζιάνα άμα βιάζουμαι) 

Ήταν καθαρό ότι είshεν όρεξην. 

Άκουα την που εμίλαν σαμπώς τζιαι είμασταν στο κκαφέ τζιαι εδιερωτούμουν μπας τζιαι εν εγώ που εν είχα καλή συγκοινωνία με τον περιβάλλοντα χώρο. Ρε μπας τζιαι είμαι σε κκαφέ τζιαι κάθουμαι με κατεβασμένα τα βρατζιά μου; 

I pictured it.

>.<

Εσυνέχιζε να με ρωτά διάφορα τζιαι εγώ να μεν έχω αποφασίσει ακόμα πόσο socially acceptable θα ήταν να μιλώ τζιαι να κατουρώ ταυτόχρονα. 

- Πρέπει να κλάσω, με συγχωρείς. Τα λέμε στο γραφείο. 

Στα πολλά αποφάσισα ότι μάλλον εν οκ μαζί της, τζι έτσι απαντούσα της κατουρώντας σε δόσεις, προσέχοντας όμως να μεν ιγκώνω απευθείας το νερό τζιαι να κάμνει Τρρρρρρ, αλλά τα τοιχώματα για Πshhhhhh που εν πιο mild. 

 Στο μεταξύ τούτη είshεν τελειώσει, έπλυννε τζιαι τα shέρκα της, τζιαι εγώ άρκεψα να σκέφτουμαι ότι ίσως να πρέπει να κάμω τζι εγώ πως ετέλειωσα, μεν νομίζει ότι εν για το νάμπερ ττου που ήρτα τζι εβόλησα. 

Εψιλοέληξεν η κουβέντα που εκάμναμε τζιαι ξαφνικά ησυχία. 

Εν δαμέ ακόμα; 

Εν πόξω τζιαι καρτερά με;

Εν μας είπεν με γεια σου με καλώστον. 

Πρέπει να κλάσω. Εν τόσο επείγον που εν μπορώ να σκεφτώ πιο διακριτικό τρόπο να το πω. 

Απόλυτη ησυχία έξω. 

Εν επήαιννεν άλλο. Ετράβησα τον νεαγάρα φωλλς ενώ την ίδια ώρα I let the dogs out... 

Φκαίννω έξω, χασιμιά. Biach!!!! 

Τωρά βαρκ να ξαναμπώ μέσα για να συνεχίσω το unleashing of the dogs which had been cut short γιατί ετέλειωσεν ο νεαγάρας φωλλς. 

Γκρρρρ.... 

Άρα θα έχει και δεύτερο γύρο.




A crappy post (no shit!) αλλά εν είχα άλλη έμπνευση. Νομίζω θα το αυτοπυρπολήσω.

Sigh

Σήμερα είπα της μάνας μου να σταματήσει να ανακατώνεται μες τες υποθέσεις μας. Εννοείται ότι το κάμνει που γνήσιότατο ενδιαφέρον τζιαι έννοια (τζιαι σχεδόν πάντα η επέμβασή της υπήρξεν καίρια και καθοριστικής σημασίας), αλλά ο τρόπος της εν ευνουχιστικός - ειδικά για τον χάσπα. Και, συνεπώς, ζημιογόνος.

Micromanaging is her middle name. Τσακκίζεται να μας εξυπηρετήσει, να μας σώσει, να μας φέρει αιτήσεις, να μας πάρει αιτήσεις, να επικοινωνήσει εκ μέρους μας με τον ένα τζιαι τον άλλο, να αναλάβει τα ηνία, τι να πούμε, πώς να το πούμε, πότε να το πούμε - με τρόπο που μας ακυρώνει. Νιώθουμε ματαιωμένοι, ανίκανοι, τριών χρονών. Ενεργεί σαμπώς τζι αν δεν το κάμει τζείνη, εν θα ξορτώσει να το κάμει κανένας. Ούλλοι είμαστε αδιάφοροι τζιαι με το στανιό.

So patronising.

Εννοείται, επίσης, ότι μπαιννάκης-βγαιννάκης.

Εν καταλάβει, εν συλλαμβάνει - πώς το λέμε, την έννοια του τρόπου. Ο τρόπος της εν απαράδεχτος, τα δε κίνητρά της φουλ αγάπη.

Τζιαι εννοείται ότι εν τα είπα όπως τα έγραψα τζιαι ότι επληγώθηκεν αλλά έπαιζεν μου την άνετη.

Που τη μια λυπούμαι την τζιαι στενοχωρκούμαι πολλά, που την άλλη εξοργίζομαι που πιστεύκει ότι είμαι ρίφι τζιαι θύμα του χάσπα τζιαι "εν θωρώ καθαρά".

'Ασε, I could go on forever.



Οέο

Κάποτε ήταν έως και cute and funny το να ρωτά συνέχεια πού εν το καθετί. "Πού εν τα κλειθκιά μου;", "πού εν το κινητό μου;", πού εν το ένα, πού εν το άλλο. Έξερες αμέσως την απάντηση τζι επέτασσες του την στο πι και δέλτα. Ένιωθες αναγκαία, χρήσιμη, πολύτιμη.

Tωρά άρκεψες να βαρκέσαι κάθε φορά να σε ρωτά για κάτι (Ε ΔΕ ΤΖΙΑΙ ΛΛΙΟΝ ΓΥΡΩ ΣΣΟΥ ΓΙΕ ΜΟΥ!!!), τζιαι επιδεικτικά "υπογράφεις" τες απαντήσεις σου με "Google Earth".

Το έτι γελοιότερον, εν ότι τζείνος εκκεντρίζεται άμαν το πράμαν που έψαχνεν ήταν κάτω που κάτι άλλο τζιαι για τούτο φταίεις εσύ, επειδή εν εφρόντισες ναν πουπάνω, τζιαι σε ειδική φωταγωγημένη βιτρίνα στη μέση του τόπου, ώστε να μεν χρειαστεί να ταράξει οτιδήποτε.

Σε αντίθεσην με τζείνον που πάντα ρίφκει την ευθύνη σε άλλους, εσύ αναλαμβάνεις την ευθύνη που έχεις δημιουργήσει ένα Τέρας Ανικανότητας Εξευρέσεως Αντικειμένων, τζιαι κάθε φορά που του απαντάς "εν πας το κρεβάτι" τζιαι ρωτήσει σε "ίντα τόπον ακριβώς;", σκέφτεσαι "καλά να πάθω".

Βέβαια, τελευταίως εν του απαντάς καθόλου στην διευκρινιστική του ερώτηση, πέρκι γυρίσει την κκελλέν του νάκκον τζει-δα τζιαι δει το.

Πάω να ππέσω

...τζιαι ελπίζω η εικόνα του αναποδογυρισμένου σωριασμένου Ούτποτ που έφαεν shιστή με την κκελλέ που την αλλαξιέρα κάτω και σφήνωσε μεταξύ αυτής και του τοίχου, να σταματήσει να με στοιχειώνει.

Ζαλίζουμαι.

Beat this!

Έχω σας πρώτον πράμαν φρέσκον φρέσκον χογλαστόν. Θκιαβάστε το μάνι μάνι γιατί, ως είθισται με τα αληθινά προσκλητήρια γάμου, αυτό το ποστ θα αυτοπυρποληθεί. Επειδή, ΝΑΙ, ΕΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ. Στάληκε με email και το attachment που ακολουθεί.

_*In The Name Of God Most Gracious

Most Merciful*_

Dear Brother/Sister,
I cordially invite you for my wedding reception to be held
on 19th September 2010(God Willing) at LULU INTERNATIONAL CONVENTIONAL CENTER 12PM


Please do illuminate the occasion with your esteemed presence. [να μου αποδίδουν τες τιμές που μου αρμόζουν αρέσκει μου πολλά]

Yours Lovingly

[το προσκλητήριο την έκανε]

• 
  
  Τούτο το αρτσιοπρήσιμο με τον Αλλάχ μοστ γουάντερφουλ εντ μέρσιφουλ έχουν το πολλά οι μουσουλμάνοι, αλλά δαμέ σάννα τζι επαραshέσαν το. Εκτός τζι αν εν για να τον καλάρουν που επήαν τζι εγίναν Χατζήες;!
• 
  
  Προσέξτε πως εν οι γονείς του όου μοστ καταπλήκτικ μπιλάβετ γαμπρού που προσκαλούν, τους συμπεθέρους εν τους ππέφτει λόος. Πάλε καλά που αθθυμηθήκαν το όνομάν της («πφφφφτ, Rashida») τζι εν εγράψαν «that biach whose name escapes us».
• 
  
  Πού μεινίσκουν οι μοστ αμέιζιγκ ππέρεντς; Στο Καλικαντζιαρούι Παπαροπούλι;
• 
  
  Εμάθετε μου τζιαι το ζώσμαν στα ινδοπακιστάνικα. 12 τάγκα.
• 
  
  Μέγας χορηγός Λατρεία αυτές οι Υπεραγορές.
• 
  
  Kindly avoid presents σημαίνει προτιμούμε ριάλλια;

Χάτε, η ώρα η καλή.

Ο Πλάστης μου μοστ Σαπλάιμ να Γλέπει τζιαι να Shιέπει Εάν και Εφόσον το Επιθυμεί.

Enigma *boom*

This post has kept its promise.

In one of those moods...

Τωρά πρέπει να κάθουμαι δαμέ όπως τον χάχα τζιαι να look busy ruling the world αντί να πάω να ππέσω που είμαι λυμένη, επειδή τζείνος έπιαεν να κάμει τες δουλειές τζιαι φυσά τζιαι ποφυσά επειδή ένι φτυχά (σαμπώς τζι εν καμιά οκέλλα) τζιαι λαγκοδέρνεται μόνος του.
H ανάρτηση έχει αυτοκαταστραφεί. Πιλέ.
Τζιαι τωρά πάει τζι έρκεται με τη σίκλα τζιαι ππουφφουρίζει τζιαι μισά με που κάθουμαι δαμέ τζι εν κάμνω τίποτε. Τζι αν του ππέσει τζιαι τίποτε ή αν δώκει πούποτε τζιαι φάει την χαμέ, νιώθουμεν τζι οι θκυο ότι εν εγώ που φταίω.

It's one of those times που ούτε μπορώ να προσφερθώ να βοηθήσω (θα απαντήσει εξουθενωμένα και με ανωτερότητα ότι δεν χρειάζεται να κάμω τίποτε), αλλά ούτε τζιαι να απλώσω ζάμπα γιατί εννά νιώσει δουλάρα.

Αrgh.

Observe the label.

Ready for the Weekend

Για κάποιον που το άγχος του είναι ότι αν δεν αναλάβει μόνος του μια δουλειά δεν θα γίνει όπως τη θέλει, η χθεσινή επίσκεψη στην αρχιτεκτόνισσα ήταν μια εξωπραγματική και πρωτόγνωρη εμπειρία, όαση ανακούφισης. Σχεδόν ερωτεύτηκα την (την αρχιτεκτόνισσα). Γιατί απλώς δεν γίνεται να κάμεις κάτι καλλύττερο απ' ότι το φαντασιωνόμουν. And I fantasize baaaad, man.

Ε λοιπόν, έγινε κι αυτό.

Ι'm very happy.

Thrilled, even.

Και τώρα, με όλο αυτό τον ενθουσιασμό, είμαι οπλισμένη, θετικότατη και πανέτοιμη για το Σαββατοκυρίακο: να ακούσω και να βγάλω επιβεβαιωτικά επιφωνήματα σε ατέλειωτους μονολόγους της συνεγκύου για αμαξούες, εφταθέσια αυτοκίνητα, παιδικά δωμάτια και να αντιμετωπίσω όλες τις σπόντες περί του ταξίματος στη θεία του χάσπα να βαφτίσει το μωρό του.

Aν φάνηκε ότι έχω πρόβλημα μ’ αυτό το τελευταίο, γράψε λάθος. Κανένα πρόβλημα δεν έχω: ποννα κάμει ο χάσπας μωρό δικό του, ας το βαφτίσει όποιος θέλει.

Ανοίγει παρένθεση, , κλείνει παρένθεση.

Οι τελευταίες παραγράφοι έχουν αυτοκαταστραφεί. Σόρρυ που όσοι πρόλαβαν να τις σχολιάσουν τώρα θα φαίνονται καθυστερημένοι :Ρ

Γιε μου;;;

ΗΝΤΑ ΠΡΗΧΤΗΣ ΕΙΣΑΙ?!!

...με την καλήν την έννοια.


Εκάλεσες με να πούμε μίshιμου θκυο λόγια για τη δουλειά τζιαι για να ξηγηθούμε ώσπον γλήορα. Είπες μου πόθθεν είσαι, ποιαν επήρες, τι κάμνουν τα κοπελλούθκια σου, πού μεινίσκετε τα τελευταία τόσα χρόνια, ήντα ώρα ξυπνάς νάρτεις δουλειά, πόσες θέσεις άλλαξες, ήντα κόμμαν είσαι, ότι πιστεύκεις θα τα πάμεν πολλά καλά, ό,τι χρειαστώ να σου πω, το ίδιον τζι εσύ, ήντα άθρωπος είσαι, ήντα κουβέντες σου αρέσκουν... τζιαι άμαν άρκεψες ξανά που την αρκήν έκαμα shut down. Τούτον εκατάλαβα το βέβαια μετά που εξιππάστηκα into consciousness για να αντιληφθώ ότι ήσουν ακόμα στο ότι εννα τα πάμεν πολλά καλά. Εξανάκαμα shut down τζιαι που επανήλθα ήσουν στο πόθθεν είσαι. Εκατάλαβα ότι ενόσω ετζοιμούμουν εσύ εγύρισες τη μηχανούα. Τες φορές που ήμουν όξυπνη εμέτρησα 8 φορές το «με την καλήν την έννοια». Εγώ πρέπει να είπα καμιάν 20αρκά φορές "μάλιστα" με ύφος λήξης του θέματος και τάχα να πηγαίνω. Εποταβρίστηκα 9 φορές να πιάσω τα πράματά μου να φύω τζιαι εξανάρκεφκες τα "εντάξει" τζιαι τα "έγινε" τζιαι τα "άμα χρειαστώ τίποτε δαμέ είσαι" τζιαι εξανάκαμνα να φύω τζιαι εξανάρκεφκες τα "έγινε" τζιαι τα "είμαστεν team τζι εννά αλληλοστηριζούμαστεν". Tζιαι ξανά τζιαι ξανά τζιαι ξανά τζιαι εν έλειφκεν το σελινούι!!! Εν έshει έτσι πράμαν, MAN! Τζιαι στα τρία κάρτα της ώρας αντιλήφθηκα ότι μπας τζι εν που σου χαμογελώ τζιαι φκάλλω επιφωνήματα ενδιαφέροντος "μμμμ"/"ωω" που εν έshεις παμόν τζιαι έκοψα τα λλίον απότομα αλλά εν νομίζω να το επρόσεξες γιατί ήσουν σε έκσταση. Tζιαι εσύγκοψα σε, μεν νομίζεις, ότι έθελες να μοιραστώ τζι εγώ με τη σειρά μου τα δικά μου τζιαι ότι ήταν αγένεια να φύω χωρίς να σου έχω πει τίποτε για μένα αλλά έφτασες τζι έπρησες με τζι ήταν ώρα να σχολάσω.

Ελπίζω να είσαι έτσι μόνο την πρώτη ημέρα. Ήδη νιώθω άshημα που σε κατηγόρησα. Απόδειξη του ότι εν είμαι καλά.

Stand back, αυτό το ποστ μπορεί να αυτοαναφλεγεί.

Εγώ επροειδοποίησα.

Home. Sick.

Να σας πω τι θα χάσω απόψε που θα μείνω σπίτι λόγω (ψυχ)ασθένειας.

Θα χάσω τον περιορισμό σε μια γωνιά του σπιτιού που δεν θα έχει καπνιστές. Θα χάσω τον χωριάτικο διαχωρισμό σε "ποδά παίζουν πόκερ οι άντρες" και "ποδά οι γυναίκες σαχλαμαρίζουν βλέποντας Χαρούμενη Πρωτοχρονιά". Θα χάσω τον περιορισμό στο χωλ όπου θα πρέπει να ψυχαγωγώ διάφορες ξαδερφούλες. Θα χάσω τη γαμήλια-like χαιρέτιση τα μεσάνυχτα και τις ανταλλαγές

Αυτό το ποστ έχει αυτοκαταστραφεί.

ευχών με μια φάγουσα κόσμο με ύφος "ωωωω! τζιαιρόν να σε δούμε!!". Μα πάνω απ' όλα, και με μεγάλο πόνο στην καρδιά, θα χάσω τη συνύφισσα (άμα παντρευτείς μαθαίνεις κι αυτό το λεκτικό) που με περίσσιο άππωμα θα πάει να κάτσει πάνω στον άντρα της η ώρα 12 παρά μισό λεπτό ούτως ώστε μόλις γυρίσει ο χρόνος και ανάψουν τα φώτα να τους δούμε να φιλιούνται ήδη.

Ααχαχχαχααχχ. Ααχχαχαχαχαχααχ. Χχχχααααααααααχχχχαχαχχαχαχαχαχαχ!

Εν που την κατζία μου που αρρωστώ, ξέρω το.

Φαντασιώσεις

Ερωτικές φαντασιώσεις, εκτός από όταν ήμουν 5-6 χρονών που είχα για άντρα μου την πυζιαμοθήκη σε σχήμα κότας και αργότερα στα early teens μου που ήμουν η σπουδαιότερη καπαροχορεύτρια στη αμερικάνικη Δύση (βλ. καουμπόικα καπέλα, σπιρούνια, κτλ), δεν είχα ποτέ. Ανέκαθεν Αυτή όμως (σε πολύ λιγότερο βαθμό τελευταία) ήμουν ονειροπόλα και φαντασιόπληκτη και ζούσα μέσα σε σενάρια που είχα δημιουργήσει με εμένα στους Α' Ρόλους. Οι φαντασιώσεις μου γενικώς αφορούν σε ειδικές, μοναδικές και μυστικές ικανότητες (το "ικανότητες" όχι ως ευφημισμός του "ανάγκες") που έχω και δύο συγκεκριμένους πρώην γκόμενους που χρήζουν εκδίκησης (του τύπου με βλέπουν τώρα και παθαίνουν την πλάκα τους, όχι τίποτα αιμοβόρικο). Κατα τ' άλλα οι φαντασιώσεις μου δεν υπήρξαν ιδιαίτερα σεξολογικές, which I like to think as healthy. ηAs opposed to πεινάλας.

Οι κυριότερές μου φαντασιώσεις ήταν/είναι:

1. Ότι είχα τα μέσα και τις γνώσεις για να σκηνοθετήσω το βίδεο κλιπ του Διαμαντένιου Ουρανού των Ξύλινων Σπαθιών (ούτε ξέρω αν υπάρχει ήδη). I visualise it τζιαι υγραίνονται τα ούλη μου. ανάρτηση

2. Ότι είμαι ο παsh μυστικός πράκτορας/κατάσκοπος και εμάθαινεν το ο άντρας μου αλλά όι που μένα και τον περιέλουζεν το δέος.

3. Ότι έχω night vision και άλλα κοινά χαρακτηριστικά με τους κάττους. Εκαραγούσταρα να πρέπει να σηκωθώ τη νύχτα τζιαι να περπατώ μες το έχει σπίτι μες τα σκοτεινά - ώσπου να δώκω πούποτε τζιαι να άψω το φως.

4. Ότι άμα θα επερνούσα (περπατώντας σε slow motion πάντοτε) μπροστά/κοντά από πρώην γκόμενο (θα τον ονομάσουμε Α') και ενόσω ήμουν στο προσκήνιο θα άκουε shιονούι ή κάτι από Type O Negative και θα εδιερωτείτο τι συμβαίνει και η ακοή του θα επανερχόταν όταν απομακρυνόμουν. Έβρισκα την πολλά με τούντην φαντασίωση.

5. Ότι έχει μυστική κάμερα στην αριστερή γωνία του ταμπλό του αυτοκινήτου, εν αγνοία μου πάντοτε, και ότι παρακολουθεί με ο πρώην Β' την ώρα που οδηγώ και εννοείται ότι είμαι άψογη και παίρνω τα τέλεια ύφη.

6. Ότι είμαι rock star (και διευκρινίζω) αυτοκαταστραφεί τύπου Robbie Williams και Tokio Hotel. Το αξιοσημείωτο με τούντην φαντασίωση εν ότι ήμουν άντρας. Ahem.

7. Διασταυρώνω το δρόμο, ψωνίζω στο σούπερμάρκετ με τρόλλυ και γενικώς κινούμαι με slow motion Matrix-like κινήσεις. Είμαι πολλά φακτόρισσα άμα ψουμνίζω στο σούπερμάρκετ!

(αλλά επειδή μες τη μεγαλόπρεπη ανωμαλία της it's dying to be read, έχει αφήσει τα κλειδιά κάτω από το χαλάκι... για τον επιμένων που νικά...)

8. Κατέχω πληρέστατα την πολεμική τέχνη με την οποία με μόνο δύο δάκτυλα πιέζεις σε συγκεκριμένο σημείο του εχθρικού σώματος και το ποσπάζεις. Αναλόγως σημείου και έντασης, το θύμα αναχαιτίζεται από λίγο έως πολύ. Και καθώς το κάνω, είμαι απόλυτα cool, μιλώ, γελώ, και δεν διακόπτω τη συζήτηση που είχα πριν εμφανιστεί ο κακός.

9. Κρατούμαι όμηρος υπό την απειλή αόρατων όπλων και ακτίνων λέιζερ και κοριών ενώ οι απαγωγείς μου δεν φαίνονται. Έτσι ο κόσμος νομίζει ότι δεν τρέχει τίποτε κι εγώ παραμένω ήρεμη και cool, επιστρατεύοντας όλο το CIA training μου για να δω τι θα κάμω και πώς θα τους γελάσω.

10. Ως όμηρος της αποπάνω φαντασίωσης, μπορώ να επικοινωνώ με τα μάτια με συγκεκριμένους άρτια εκπαιδευμένους πράκτορες ή αδερφό μου. Τα μάτια μου εκπέμπουν αόρατες δέσμες ακτινών με όλα αυτά που θέλω να τους πω και καταλαβαίνουν ότι κάτι γίνεται εδώ.

11. Επισκέπτομαι έκθεση ζωγραφικής με το χάσπα (τούτον εν σίουρα fiction) και ένας από τους πίνακες απεικονίζει τον πρώην Β' σε αισθησιακή πόζα (τούτον εν πιθανό) αλλά ο χάσπας δεν τον ξέρει και λαλεί μου ότι είναι και ωραίος.

Αντιλαμβάνεστε ότι αυτή η ανάρτηση θα αυτοκαταστραφεί σε 5...

4...

3...

2...

υ.γ. τις προάλλες είχα one of those moments you only see in movies, που η σοβαροφανής γυναίκα ξεκουμπώνει λίγο το πουκάμισο για να ανασάνει, ξαπολά τον κότσο και βγάζει τα γυαλιά (κολσλόου μόσιον πάντοτε) και γίνεται πανέμορφη. Στην περίπτωσή μου, όπου "πανέμορφη" βλέπε "still lookable" - just as good.