2020 Συνειδητοποιήσεις

Τη δεκαετία που πέρασε αγγονιστήκαν με 3 αγοράρες 💘🙏

Έρωτες, λατρείες, αλλαξοπανιές, συγκάματα, σουτιέ θηλασμού, πιππίλλες, πιπερά, πέπα το γουρουνάκι, μπεν και χόλλυ, φαριλλαχτέ, σχολικές γιορτούλες, κατασκευές για την καλύτερη μαμά του κόσμου που έκαμε η δασκάλα αλλά τάχα εν το μωρό, φωνούλες ψιλές, όταν μεγαλώσω θα παντρευτώ τη μάμμα, ξηδόντες, μασκούες, κρισάρες, αγκαλιές, αγκαλιές σφικτές, μακκουίν, τζέηκ, ορθογραφία, μαθηματικά, αγγλικά, μαμαδογκρουπ στο facebook, μαμαδογκρουπ στο viber, μαμαδογκρουπ στο whatsapp, nuggets, βραστό μιλλαρωτό ζυνιχούι, πασσιούρτικα ποούθκια, χεράκια που στην ανάταση φτάνουν ως την κουρία τους, ποδήλατα, skateboard, τράχτα, ακρίδες, playmobil, καλάμια ψαρέματος, τάμπλετ, βιβλία, τσιρρόττα, γράμματα στον Άγιο Βασίλη, πάλες, δράκοι, δεινόσαυροι, έσσιεις την, μάμμααα ο Α έδερεν μεεε, μάμμαααα ο Β είπεν με γυαλλούμπα, μάμμααααα ο Γ αναπνέει, μάμμααααα πεινώ, μάμμααα διψώ, μάμμα θέλω πισσιά, μάμμα έκαμα πούρτου…

Τη δεκαετία που έρχεται…
Τα μωρούθκια μου θα γίνουν στρατιώτες 😱🥶

Σπύρακλοι, σιδεράκια, τραβεστοφωνάρες, ορμόνες, δρωματίλα, κλατσίλα, μασχαλίλα, η βουκκούα τους θα γεμώσει αγκάθκια, εξετάσεις, ορμόνες, διαγωνίσματα, επαναστάσεις, ορμόνες, άδειες αυτοκινήτου, ξενύχτι ώσπου νάρτουν σπίτι…

Θ̶έ̶λ̶ω̶ ̶ν̶α̶ κλαίω.😭😭😭

Θέλω τα μωρά μου.

Θέλω να με θυμούνται όπως ήμουν τα πρώτα τους 10 χρόνια, αλλά δυστυχώς θα θυμούνται τα μεθεπόμενα 10. Εύχομαι να καταφέρω να μην με θυμούνται για τις φωνές, τις υστερίες, τα κηρύγματα, τις παρατηρήσεις ή τες ππουνιές στον τοίχο. Να με αφήνουν να τους φιλώ τζι ας σκουπίζουνται μετά.

Θ̶έ̶λ̶ω̶ ̶ν̶α̶ κλαίω!

Θέλω τα μωρά μου!

----------
Τούτο το ποστ άρχισα το στο facebook αλλά τελικά δεν το ανάρτησα εκεί γιατί έχω μια φίλη που έχει μωρό εκ γενετής παράλυτο, μια άλλη έχει μωρά με σύνδρομα, μιας άλλης επέθανε, οπότε νιώθω βλακάκι να κλαίω με το #firstworldproblems ενδεχόμενο οι δικοί μου να κάμουν λλίο σμίγμα πας τη βούκκα.

Καλήν υγεία, με φώτιση και ειρήνη για όλους μας.

Μάνα μου ζάβαλλι μου

OK SO ΕΠΕΘΑΝΕ Ο FIRESTARTER ΤΖΙΑΙ Ο LUKE PERRY ΤΟΥ ΜΠΕΒΕΡΛΥ ΧΙΛΛΣ!

Είσσιεν τζιαιρό να πεθάνει κανένας αλόπως τζιαι επιάστηκεν ο κόσμος εξ απροόπτου.

"Χάνουμε διάσημους με ανησυχητικούς ρυθμούς" λαλεί ο άλλος.

Για τα 10 αφρικανάκια που πεθαίνουν από την πείνα το λεπτό, έπιαν σε ο καηλές.





Τούτες οι αντιδράσεις ούλλες στα σόσιαλ μήτια, τούτα ούλλα τα "εν το πιστεύκωωω" και λοιποί οδυρμοί που κάποιες που πριν 30 χρόνια εθωρούσαν μπέβερλυ χιλλς, κάμνουν με εμένα να ακούουμαι υπερβολικά κυνική τζι αναίσθητη.

Οι άνθρωποι πεθανίσκουν. That's what we do.

εμπήκα τζι εφκήκα χωρίς να γράψω τίποτε.

Sad

Εν γελοίο και λυπηρό που μόλις έμαθες ποια blogger είμαι σταμάτησες να με κάμνεις παρέα και να θέλεις να βρεθούμε να "παίξουν τα μωρά".

Tut.

Εγίναμε biannual στην καλύτερη.

Γεια.

Πού κυκλοφορείτε αυτό τον καιρό;

Μιας τζιαι το 80% που μας εν μες το φέησπουκ (στατιστικά ουχί της κκελλός μου), εν βαρκέστε να μπαίνετε μες τα μπλογκς;

Just wonderin.

Πέτε μου τα λλίο

Ώσπου να πάω τζιαι νάρτω, ελύσετε το κυπριακό, εχαρτώσαμεν σας (με άδρωπο), εγεννήσετε, εβολήσετε, εγεννοβολήσετε, ο τζίντζικας, ο μίντζιρας, ο τζίντζιμιντζιχόντζιρας.

Πέτε μου να δούμεν.
Αν θυμηθώ ότι έγραψα τζι έρτω πίσω να δω...

Και κάτι ακόμη

Να σας πω τζιαι κάτι άλλο τωρά που έβρασα.

Ξέρετε τι απολαμβάνω τελευταίως; Τι με πελλανίσκει;; Τι με ξεχειλίζει από αγαλλίαση;; Τι με εκστασιάζει;; Κάτι που προηγουμένως ούτε εδιανοήσουν μαζί μου:

Να διαφωνεί κάποιος μαζί μου τζιαι να μου το λαλεί.

Shαίρουμαι ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ άμαν κάποιος λαλεί μου ότι εν πελλάρες που λαλώ.

Ο λόγος εν επειδή αρέσκει μου να βρίσκει ο άλλος το θάρρος να εκφράσει τη διαφωνία του. "Θάρρος", παντές τζιαι είμαι τίποτε ο κκουλλάς τζιαι εννά τους φάω αν δεν συμφωνούν.

Ταυτόχρονα, εν κάτι που εν καταλάβουν πολλοί: το ότι ΔΕΧΟΥΜΑΙ να διαφωνείς. Εν χρειάζεται να σκοτωθούμε, ούτε θα σε μισώ τζιαι θα σου βάλλω κατάρες. Πε μου γιατί πιστεύκεις ότι έριξα παμμέγιστη τσιόφτα τζιαι άφηστα μανίτζια σου κάτω, έθθα δερτούμε.

Μόνο μεν ρίχνεις το επίπεδο με βρισιές, φωνές ή χαρακτηρισμούς γιατί απλά θα έχεις τον οίκτο μου τζιαι δεν θα σου απαντήσω ποττέ. 

ΔΕΧΟΥΜΑΙ να διαφωνείς τζιαι πάλε φίλοι εννάμαστε. 

Ούφφου έγινα πολλά αγαπησιάρα τζιαι εν ήμουν ποττέ έτσι. Προηγουμένως εν εμπορούσα καν να ΔΙΚΛΙΣΩ να δω κάποιον που εν επίστευκε τα ίδια με μένα. Εν υπήρχε για μένα, απλά εκαταλιούσε εμβαδόν πας τη γη.

Speaking of feedback. "Πράματα που θέλω να πω στο facebook αλλά #3":

Άμα γράψω ή μοιραστώ κάτι στο φέησπουκ που σε κάμει να γελάσεις ή να σου αρέσει ή να συγκινηθείς ή και τα τρία ή και τα δύο,

...

.....

.........

ΚΑΜΕ LIKE.

Σαφώς και δεν μετρώ την αξία μου σε likes, ούτε και με κόφτει, ΑΛΛΑ μεν έρκεσαι μετά που θκυο εφτομάες που έγραψα κάτι να μου πεις ότι εγέλασες πολλά τζιαι έδειξες το τζιαι σε άλλους τζιαι εγελούσετε παρέα ή ότι άρεσεν σου τόσο πολλά που το ετύπωσες τζιαι έβαλες το πας τον τοίχο σου να το θωρείς. Ενώ εν έκαμες like.

Τζιαμέ ακυρώνω σε.

To like εν ένας μούχτιν και ανώδυνος και υπεργλήορος τρόπος να δείξεις εκτίμηση σε κάτι ή κάποιον. Αφού σου άρεσε, κάμε like τζιαι πήαιννε πάρακατω. Ακυρώνω σε γιατί εν έshεις την πώστηλένε, τζείνο που απαιτείται τέλοσπάντων, για να ευαρεστήσεις έναν άνθρωπο. Όι πως σε εκαρτέρουν, επαναλαμβάνω.

Εγώ αντρέπουμαι να μου αναφέρνουν ένα ποστ τους στο fb στο οποίο εν έκαμα like τζιαι να ομολογώ ότι το είδα. Παίζω πελλόν, ότι εν το είδα.

Τζι εσύ, επίσης, που κάμνεις like ΜΟΛΙΣ ποστάρω ένα βίντεο που διαρκεί 5 λετπά ή ένα άρθρο που θέλει θκυο μέρες θκιάβασμα, πάλε έχεις τον οίκτο μου. Το ενόμισες ρε, ότι επόσταρα το για να πιάσω likes αντί για να θκιαβάσεις θκυο πράματα;

Εγώ άμα ποστάρει κάποιος Just Now ένα βίντεο πιχί που το ξαναείδα τζιαι άρεσεν μου, περιμένω να περάσει η ώρα που διαρκεί το βίντεο (τάχα είδα το) τζιαι μετά να κάμω like.





First World Problems, ναι.

:)

Chit Chat Issues

Εδώ και πολύ πολύ πολύ καιρό νιώθω ότι είμαι ΤΡΕ ΜΠΑΝΑΛ. Ότι δεν είμαι καλή παρέα γιατί δεν έχω κάτι να πω.

Βαρκ να κουβεντιάζω στα τηλέφωνα.

Βαρκ να μου κατηγορούν άλλους.

Βαρκ να μου μιλούν για τον εαυτό τους.

Εν μου αρέσκει να κουτσομπολεύκω. 

Εν μου αρέσκει να μιλώ για μένα. Κάποτε ήταν το μόνο πράμα που έκαμνα.

Εν μου αρέσκει τζιαι δεν μου περνά να μιλώ για τον καιρό και συναφή ανούσια πράματα.

Θα ανοίξω το στόμα μου είτε για να φάω, είτε για να χασμουρηθώ είτε για να μιλήσω για κάτι που πρέπει να συζητηθεί, να πω άποψη (εφόσον ζητήθηκε), να προτείνω λύση ή να ζητήσω παραιτέρω πληροφορίες για το θέμα υπό συζήτηση.

Ειλικρινά ζηλεύκω τζείνους που μπορούν αβίαστα να αννοίουν κουβέντα για το οτιδήποτε - χωρίς να πρέπει να καταλήγει κάπου, απλά να γεμίζουν τα κενά σιωπής. Κάποτε επιχειρώ το, αλλά νιώθω βλακάκι τζιαι παραιτούμαι γλήορα.

Έχω γεναίτζιες στον περίγυρό μου ασπούμε, που αφού κάτσουμε να φάμε τζιαι οι αδρώποι μιλούν για μάππα/πολιτικά/ξερωγώ, τζείνες θα πεταχτούν μες την κουβέντα για να πουν ότι σήμερα το φαΐ εκάμαν το με το τάδε λάδι τζιαι το τάδε υλικό που εγοράσαν που τον τάδε μπακάλη γιατί είshεν την τάδε προσφορά. Τζιαι ότι αφήσαν το να καταστηθεί παραπάνω σήμερα παρά την άλλη φορά τζιαι αν δεν εν πιο γλυτζύ;

Τζιαι μετά τη σύντομη διακοπή, συνεχίζει η συζήτηση της μάππας/πολιτικής/ξερωγώ. Τζιαι μετά που λλίο πάλε η γεναίκα να πετάσσεται για να πει ότι έκαμε τζιαι γλυκό κκεράζι τζιαι να μας βάλει μετά να δοκιμάσουμε να της πούμε αν εν καλό.

Ένηξέρω αν σας ακούεται οκ τούτο, αλλά εγώ εν μπορώ να διακόψω κανένα την ώρα που μιλά - ιδίως για να του πω κάτι άσχετο που πιστεύκω τζιόλας ότι χέστηκε και δεν τον αφορά. ΠΟΝΝΑ φάμεν φέρμου το κκεράζι. Εν ανάγκη να μου το πεις σαν μιλούμε για κάτι άλλο;

Μια άλλη, σαν μιλά ενθουσιασμένα ο άντρας της με κάποιον για δουλειές, φωνάζει του να δει την βαφτιστιτζιή του που εννά του πει τραγουδάκι.

Η άλλη σήμερα. Είπαμεν μια-θκυο κουβέντες για το ότι εχάλασεν πάλε λλίο ο καιρός τζιαι τζιαμέ που εθεωρούσα ότι το εξαντλήσαμε (-"Έππεσεν η θερμοκρασία πάλε α;" -"Μμμ, ναι") λαλεί τούτη: "Παιθκιά σήμερα το πρωί εσηκώστηκα που τες 6, επήρα βόλτα το Φοίβο τζιαι 7 παρά ήμουν στο μπάνιο. Εν ήταν να κάμω τα μαλλιά μου αλλά τελικά είπα να τα κάμω γιατί ήταν η τρίτη μέρα τζιαι μετά τες τρεις μέρες ξέρεις, λαδώνουν κάπως. Έκαμα τα μαλλιά μου, εστέγνωσα τα, τζιαι εφόρησα τούτη τη μπλουζούδα, njίσε να δεις, εν πολλά λεπτή, njίσε να δεις, αλλά επειδή έshει μανικούδι ξέρεις, όσο νάναι άμα καλύπτει τους ώμους εν κρυώνεις τόσο..."

Στο μεταξύ εγώ, που το "εσηκώστηκα που τες 6" επερίμενα την κορύφωση του δράματος, το ΛΟΓΟ για τον οποίο μιλάς τζιαι λαλείς μας ίντα ώρα εσηκώστηκες αμέσως μετά που είχαμε κουβέντα για τον καιρό. Όταν εκατάλαβα ότι ο λόγος ήταν η μπλουζούδα με το μανικούδι παρολλίο να κουτουλλήσω πας το τραπέζι. Στο μεταξύ οι άλλοι εnjίζαν πας την μπλουζούδα.

Ασπούμε, τι ανθρώποι εν τούτοι που νιώθουν ότι μας ΚΟΦΤΕΙ αν ελούσαν τα μαλλιά τους ΜΕΤΑ που επήραν τον Φοίβο βόλτα τζιαι ΓΙΑΤΙ; Που εν μπορούν απλά να πουν "ευτυχώς έβαλα μπλουζούδα με μανικούδι τζι έτσι εν κρυώνω σήμερα"; CUT TO THE FAKKING CHASE MAN.

Τις προάλλες ήρτεν ένας συνάερφος τζι εστρογγυλόκατσεν κοντά μου τζιαι πέραν του "γεια, τι κάνεις" εν είχα τίποτε άλλο να του πω. Είπα όμως να πιεστώ να κάμω κουβέντα, idle chit chat το λεγόμενο. "Πώς επεράσαμεν το σ/κ;" έκαμα το λάθος να ρωτήσω.

Μετά τες 5 πρώτες λέξεις που κατάλαβα ότι η απάντησή του δεν θα ήταν το "καλά/μια χαρά/επήα θάλασσα/επήα στα shιόνια", απλά έχασκα πάνω του καθώς μου παρέθετεν το φουλ πρόγραμμά του με ώρες τζιαι λεπτά (τζιαι κάποτε εδιόρθωνεν τζιόλας, "μάλλον όι, εν 6.30 που ήρτεν ο Παυλής γιατί 6 είshεν μπάσκετ") τζι εσκέφτουμουν πόσα πρέπει να μου δώκετε για να ξαναρωτήσω ποτέ πώς ήταν το σ/κ του.

Εν οι άλλοι πρήχτηες ή είμαι εγώ zero tolerant στην ανθρώπινη φωνή;

Βέβαια, όπως προείπα, ζηλεύκω τζιαι θα έθελα να ήμουν τζι εγώ έτσι. Γιατί τούτοι που εν έτσι έχουν ένα άλφα ενδιαφέρον στην παρέα τους. Εγώ απλώς κάθουμαι τζιαι διερωτούμαι γιατί να μεν με κόφτουν τζι εμένα τούτα ούλλα που λαλούν. 

-------------------------------------------------

Εθθυμήθηκα όταν επήα πανεπιστήμιο τζιαι για πρώτη φορά έλεα την άποψή μου μπροστά σε μια ομάδα ανθρώπων. Επερίμενα ότι έθθα με αφήναν να ολοκληρώσω την πρότασή μου, ότι κάποιος ως συνήθως θα ξεκινήσει να λαλεί τα δικά του, αλλά με έκπληξη-σοκ-και-δέος άκουα τον εαυτό μου να μιλά τζιαι τους άλλους να ακούουν χωρίς να διακόπτουν. Πράμα που με ανάγκασε να επινοήσω κάτι για να τελειώσει η πρόταση γιατί δεν επερίμενα ποττέ να την φτάσω ως το τέλος.

#issues #kai #pali #issues

-------------------------------------------------

Κόφκω το άδοξα (πάλε). Αλλά έννεν ακριβώς τούτα που εσχεδίαζα να πω.

Τέλος πάντων, δουλεύκω το. Όσο δουλεύκεται.

Αλλά λατρεύω να κάθουμαι με κάποιον τζιαι να μεν λαλούμε τίποτε τζιαι να μεν νιώθουμε ότι πρέπει να πούμε κάτι.

Απλά να κάμνω το σμιλί μου.

Προς μάμα φίλου του 5χρονου γιου μου Ή ο Τ με τους δύο μπαμπάδες

Μισή φορά συναντηθήκαμε και ανταλλάξαμε τες στερεότυπες κουβέντες "μα είσαι η μάμα του Τ(άδε); χαίρω πολύ" και "να κανονίσουμε να βρεθούν τα μωρά να παίξουν". Σε εκείνη τη μισή συνάντηση έμαθα μόνο το όνομά σου.

Εψές που έβαλλα το γιο μου να κοιμηθεί έμαθα κι ότι έχεις δύο μπαμπάδες για τον Τ. Με τον Α ετσακωθήκετε μια μέρα και έκλαιες και ο Α επήεν να ζήσει σε άλλο σπίτι γιατί εν σε θέλει. Με τον Β κοιμάστε σε ξεχωριστά κρεβάτια και κάτι άλλα που δεν θα τα γράψω για να μεν σε φωτογραφίσω άλλο.

Δεν σε κρίνω. Τα γράφω για να τα δούμε όσοι θεωρούμε είτε πως α) εν μιτσιοί, εν καταλάβουν, εν οκ, είτε πως β) τα εν οίκω μη εν δήμω.

Ξέρεις, παραπάνω εμένα ελύπησεν με το "επήεν σε άλλο σπίτι γιατί εν την θέλει". Ό,τι κι αν παίζει ή δεν παίζει μεταξύ σας, τα μωρά πληγώνονται αν ο ένας γονιός δεν θέλει τον άλλο. Πληζ μεν του λαλείτε έτσι, έβρετε κάτι άλλο. Δεν ξέρω τι.

Τζιαι την επόμενη φορά ποννα βρεθούμε σε κάποια εκδήλωση του σχολείου, θα κάμω πως δεν ξέρω τα προσωπικά σας... Όπως κάμνει τζιαι με μας η δασκάλα ένηγουέη.

Ναι γεια σας;

Εν τζι εν ανάγκη να επαναλαμβανόμαστε κάθε φορά που έχουμε reunion.

Δύο πράματα. Το ένα είναι "Πράματα που θέλω να πω στο facebook αλλά #2":

ΑΜΑ ΛΑΛΕΙΤΕ "ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟ" Ο ΑΛΛΟΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΕΚΑΜΕΤΕ ΟΥΛΛΟ ΤΟ ΜΑΣΚΑΡΑΛΛΙΚΚΙ ΕΣΕΙΣ. ΜΕ ΤΑ ΣΙΕΡΚΑ ΣΑΣ. ΜΕ ΠΡΩΤΕΣ ΥΛΕΣ. ΦΡΟΜ ΣΚΡΑΤΣ.

ΕΝΝΕΝ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟ ΤΟ ΜΠΡΕΛΟΚ ΑΝ ΕΠΙΑΣΕΣ ΕΝΑ ΣΤΡΟΥΜΦΑΚΙ ΚΑΙ ΕΡΕΞΕΣ ΤΟ ΠΑΣ ΣΕ ΕΝΑ ...ΜΠΡΕΛΟΚ!! (KEYRING?)

#pikra #ennasouperasei

Το άλλο εν εντελώς άλλο. Πέρσι έγραψα κάτι (εν ούλλα πέρσι) για το πώς βλέπω το θάνατο και επειδή άρεσε σε αρκετούς η "κοσμοθεωρία" τζείνη, τωρά παραθέτω ένα άλλο παρόμοιο που ήβρα: 

In a mother’s womb were two babies. One asked the other: “Do you believe in life after delivery?” The other replied, “Why, of course. There has to be something after delivery. Maybe we are here to prepare ourselves for what we will be later.”

“Nonsense” said the first. “There is no life after delivery. What kind of life would that be?”

The second said, “I don’t know, but there will be more light than here. Maybe we will walk with our legs and eat from our mouths. Maybe we will have other senses that we can’t understand now.”

The first replied, “That is absurd. Walking is impossible. And eating with our mouths? Ridiculous! The umbilical cord supplies nutrition and everything we need. But the umbilical cord is so short. Life after delivery is to be logically excluded.”

The second insisted, “Well I think there is something and maybe it’s different than it is here. Maybe we won’t need this physical cord anymore.”

The first replied, “Nonsense. And moreover if there is life, then why has no one has ever come back from there? Delivery is the end of life, and in the after-delivery there is nothing but darkness and silence and oblivion. It takes us nowhere.”

“Well, I don’t know,” said the second, “but certainly we will meet Mother and she will take care of us.”

The first replied “Mother? You actually believe in Mother? That’s laughable. If Mother exists then where is She now?”

The second said, “She is all around us. We are surrounded by her. We are of Her. It is in Her that we live. Without Her this world would not and could not exist.”

Said the first: “Well I don’t see Her, so it is only logical that She doesn’t exist.”

To which the second replied, “Sometimes, when you’re in silence and you focus and you really listen, you can perceive Her presence, and you can hear Her loving voice, calling down from above.”

~ Útmutató a Léleknek

Αυκά τζιαι μεν χάννεστε.

Άλλον, εσείς;

Επανέρχομαι στα μπλογκοσφαιρικά δρώμενα με θέμα που ποσώς με ενδιαφέρει απλά έτυχε να φκάλω πατέντα απόφθεγμα από μέσα και είπα να το καταγράψω.

Με αφορμή που ο συνομιλητής μου διάβαζε για το θάνατο ενός 83χρονου ομοφυλόφιλου συγγραφέα, εξέφρασεν μου την έκπληξήν του με το γεγονός ότι ο συγγραφέας τούτος, καθώς και άλλες ομοφυλόφιλες περσόνες που βρήκαν τον θάνατο στα χέρια εραστή τους, είχαν όρεξη in the first place, 100 χρονών πλάσματα.

Τζιαι να μου λαλεί ότι στα κείμενά του τούτος εperrierπεριέγραφε πως επρόσφερε λεφτά σε πακιστανούς ντελιβεράες για του (τον;) κάτσουν μια σταμή τζιαι πού εβρισκεν τόσην όρεξη 83 χρονών γέρος, εφόσον στους φυσιολογικούς -εννοώντας τους ετεροφυλόφιλους- γέρους η όρεξη ποκάθεται.

Και παρόλο που με τες τελευταίες μου παύλες πρέπει να ίγκωσα πόντους που τυχόν ομοφυλόφιλους αναγνώστες, του συνομιλητή μου απάντησα του ότι τούτο εν άλλη μια απόδειξη ότι πρόκειται για ανωμαλία του συστήματος και όχι κάτι φυσιολογικό, που λειτουργεί με τρόπο που δεν καταλαβαίνουμε. Η ανωμαλία, ρητόρευσα, όπως και η κάθε αρρώστεια, φαίνεται δεν έχει όριο ηλικίας, δεν ποκάθεται όσο γερνάς. Το αφύσικο δεν φθείρεται, αν και (δια)φθείρει. Το φυσιολογικό δεν φθείρει, αλλά φθείρεται.

Ξέρω ότι οι ατάκες μου προσφέρονται για σεντόνια κριτικής, αλλά βαρκ να μπω σε οποιαδήποτε συζήτηση. Απλώς ξεκαθαρίζω με πολλήν αγάπη ότι δεν καταδικάζω ούτε κρίνω τους ομοφυλόφιλους (ποιος με διόρισε δικαστή ένηγουέη;) με το να πιστεύκω ότι πάσχουν από μια ανωμαλία. Ούτε τους καρκινοπαθείς καταδικάζω επειδή προσέχω που τον καρκίνο.

(Σάννα θωρώ ήδη σχόλια μπροστά μου.... "ΕΝ ΤΟ ΙΔΙΟ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΖΙΑΙ ΟΙ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΜΟΥ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΙΣ;;" Oh well. Βαρκ.)

Τούτα ούλλα καθώς έκαμνα σμιλί.

Τελευταίως κάμνω πολλύ σμιλί.

Πάρα πολλύ σμιλί.

Μόνο σμιλί.

Σμιλί for president.

Πράματα που θέλω να πω στο Facebook αλλά.

ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΟΥΝΤΑ ΚΟΛΙΕ ΠΟΝ ΕΝΑ ΣΣΙΟΙΝΙ ΣΚΕΤΤΟ Ή ΔΗΜΜΕΝΟ 2-3 ΚΟΜΠΟΥΣ.

Το σπίτι του Μιλάνου

Σπίτι μας είχαμε για χρόνια κάποια συγκεκριμένα σημεία για συγκεκριμένα πράματα. Ασπούμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο πάντα εστρολιάζετουν σε ένα σημείο που τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου ήταν άδειο, άοσμο, άγευστο, αδιάφορο. Στην κουζίνα, επίσης, είχαμε μια τηλεορασούα πάνω σε ένα πάγκο και δίπλα/γύρω της ήταν σταθμός για κλειδιά, πορτοφόλια, μπακκίρες και άλλα αποδημητικά είδη. 

Όταν από κάποια φάση και μετά, το δέντρο και η τηλεορασούα εκαταργηθήκαν, τα σημεία εκείνα εγίναν όπως τα φώτα του Μιλάνο(υ): αν έφτασες το Μιλάνο, τότε ξέρεις για ποιο τόπο μιλούμε. Αν όχι, τταφφ λακκ. 

Όπως εκαταντήσαμε σήμερα να λέμε "τα φώτα του Μιλάνο(υ)" και να εννοούμε ένα σημείο όπου μόνο το Μιλάνο λείπει, έτσι και σπίτι μας μπορεί κανείς να ακούσει τα εξής: 

- Πού έβαλες τα κλειθκιά της αποθήκης; 

- Στην τηλεορασούα. 

- Έννεν τζιαμέ, εκοίταξα. 

- (πάεις επιτόπου, σε ένα σημείο όπου μόνο μια τηλεορασούα λείπει) Έτα γιε μου, εν θωρείς; 

Την δε χρονιά που η μάνα μας αποφάσισε να μεν ξαναστολίσει δέντρο (πριν 5-6 χρόνια), άκουες το εξής: 

- Ήρτεν ο Άης Βασίλης μωρά (σύνολο ετών ηλικίας 70 btw, άσχετο). 

- Πού έβαλεν τα δώρα μας; 

- Στο δέντρο. 

Και να βλέπεις κάποιους μαντράχαλους να πηγαίνουν γυρώ που ένα σημείο στο πάτωμα και να πιάννουν που χαμέ τα φακελλάκια τους. 

Χαχαχα είshεν πολλύν χάζι, αλλά εκαθιερώθηκε. "Τζιαμέ στο δέντρο", "πίσω που την τηλεορασούα", ααα! τζιαι "το κκλάσρουμ!!" - εξήχασα το κκλάσρουμ! Ένα δωματιούι όπου πριν 25 χρόνια επαίζαμε δασκάλους των αγγλικών. Σήμερα εν αποθήκη με ό,τι θέλεις μέσα, αλλά εν το "classroom". 

Ακόμα τζιαι με το Μιλάνο, τυχαίνει να πούμε "στο 1 ή στο 2;"... Τρέ σουρεάλ. 

Σκέφτουμαι δηλαδή καμιά φορά να μας ακούσει κανένας εννα μας κλείσουν Αθαλάσσα...

Χεχ.

The Wrath of God

Χαίρομαι που άρχισα επιτέλους να αλλάσσω. 

Τις προάλλες εσυνεβήκαν δύο επεισόδια, στο ένα αντίδρασα όπως πραγματικά έθελα, στο άλλο ηττήθηκα. Αλλά τουλάχιστον έχω μια νίκη. Προηγουμένως είχα μόνο ήττες. 

Οι νίκες τζιαι οι ήττες που λαλώ εν τζι εν εις βάρος κανενός, μόνο του εαυτού μου. Νίκη για μένα εν όταν συμπεριφέρομαι όπως θέλω (εφόσον δεν βλάφτω κανένα), αντί να κρύψω για να αποφύγουμεν την οργή/παρεξήγηση/κλαμούρισμα κάποιου. Ήττα εν όταν κρύψω για να αποφύγουμεν την οργή/παρεξήγηση/κλαμούρισμα κάποιου. 

Ε, πολλήν ήτταν η φίλη σας τελευταίως. Την τελευταίαν 20ετία δηλαδή. Μεν μιλήσεις τζι εννά κλαμουριστεί, μεν απαντήσεις τζι εννα νευριάσει, μεν σχολιάσεις τζι εννα παρεξηγηθεί... Εκατάντησα να είμαι ο πιο βαρετός, ανιαρός, αδιάφορος, ανούσιος, αμίλητος, άοσμος, ρίφι τύπος της παρέας, επειδή ο ένας εν θυμωθκιάρης τζιαι μαθημένος να μιλά μόνο τζείνος, η άλλη εν αππωμένη τζιαι μαθημένη να ακούει μόνο "ναι μάνα μου", ο άλλος εν παρεξηγησιάρης τζιαι κουτσομπόλης τζιαι θα σου κάμει βουντού, ο άλλος εν κλαμούρης τζι έθθα τζοιμάται 3 μέρες, ο άλλος έshει την καρδίαν του σαμπώς τζι εμείς εν έχουμεν καρδίαν, ο άλλος παρολλίο να πεθάνει μια φορά πριν χρόνια, ο άλλος έπιαε φτείρες τζι ο άλλος ζάβαλλι μου.

Τις προάλλες, λοιπόν, διατελούσα ελαφρώς αλληθωρισμένη. Με τούτα και με κείνα, εν είχα την άπειρην μου υπομονή και πραότητα που έχω συνήθως, έτσι όταν εμφανίστηκεν ομπρός μου η προαναφερθείσα αππωμένη να μου την πει δημοσίως για ένα θέμα που αστρονόμησε που τον κώλο της, ήρθεν αντιμέτωπη με την Οργήν του Θεού. Τουτέστιν, εκατέβασα τα γυαλιά ηλίου μου για βλεπόμαστε στα μάθκια, τζιαι ερώτησα την προειδοποιητικά "τωρά σοβαρομιλάς;". 

ΠΑΝΤΑ κάμνω τούντην προειδοποιητική ερώτηση, μπας τζιαι αστειεύκει ο άλλος τζι εγώ μπω άδικα και ρεζίλικα σε αντιπαράθεση. Για να ξέρω πώς να συνεχίσω δηλαδή. Btw τούτο που μόνο του ήταν επανάσταση που μένα. Είπεν μου σοβαρομιλά τζιαι συνέχισεν την αστρονομία της - επιδεικτικά, δασκαλίστικα, ξεροσταλιάζοντας για το χειροκρότημα των άλλων. 

Άρχισα να απαντώ (ουάου δεν ξανάγινε). Τζιαι να απαντώ. Τζιαι τα γυαλιά μου ναν τέλεια εφκαρμένα τωρά. Άρκεψεν να σταυροκοπιέται τζιαι να επικαλείται το έλεος του Κυρίου, τάχα χάννω τζιαι είμαι παρανοΐκή τζι επαρεξήγησα την ενώ τζείνη αστειεύκετουν, τζι εσυνέχισεν να σταυροκοπιέται επιδεικτικά τζιαι να εκκενώνει το χώρο τάχα χάννω τζι εν κολλητικό. 

θ_θ

Sigh. 

Εν λέω ότι εχάρηκα το όλο συμβάν, αλλά χαίρομαι προκαταβολικά που εννά σκεφτεί διπλά πριν μου ξαναπευθύνει το λόγο. 

Την ήττα μου όπως έπαθα την πριν που το πιο πάνω επεισόδιο. Έθθα μπω σε λεπτομέρειες γιατί βαρκ τζιαι λυπ να το ξανασκεφτώ, αλλά η κεντρική ιδέα εν ότι εχειρίστηκα με τρόπο που εν ήθελα τον Άθρωπ μου επειδή ήταν τούτη η αππωμένη δίπλα σαν τον Κριτή τζιαι ένιωθα ότι πρέπει να της αποδείξω κάτι περί των parenting skills μου. Το αποτέλεσμα ήταν να χαλαστεί αχρείαστα ο άθρωπ τζιαι να συμπεραίνει τζείνη ότι ο άθρωπ μου έshει θέμα με τα νεύρα του. Ενώ υπήρχε μια ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΑΠΛΗ λύση στο πρόβλημα που αντιμετώπιζε ο άθρωπ, τζι εγώ δεν την έκαμνα για να δείξω τι; Της JUDGMENTALAS ότι είμαι σταθερή στην αρχική μου θέση; 

Τ.Ε.Λ.Ο.Σ. 

Μετά που τούτο, μόνο αποελ νίκες. 

Έχω το. Εν αόρατη πλέον για μένα, έθθα ξαναζήσω στην σκιά της.

RAAAAAAARRRRR!!!

Ακούστηκεν πολλά group therapy κουβέντα τούτη, όι πως ξέρω δηλαδή. 

Αυτά. 

Είμαι πολλά χαρούμενη που εννά απαντώ επιτέλους. Σάννα ανοίξαν οι τηλεφωνικές γραμμές τζιαι μπορώ να ψηφίζω. Life is gonna be good. Εκατάλαβα το ότι το 2014 θα είναι η χρονιά μου όταν πριν καιρό κατάφερα να διπλώσω φίττετ διπλό σεντόνι μόνη μου...

ΒΑΡΚΟΥΜΑΙ

Βαρκούμαι τόσο πολλά που έγραψα ολόκληρη τη λέξη για να περάσει η ώρα.
Τζιαι έκαμα το τζιαι ποστ για τον ίδιο λόγο, επίσης.

Άλλο, εσείς;

4 πλην 1 λόγοι που είμαι τέλεια μάνα

1. Μπορώ να πάω field trip στο Jumbo με τα αθρωπούθκια και να φύγουμε χωρίς να πάρουμε τίποτα.

2. Και να έχουμε περάσει απίθανα.

3. Τι, έννεν αρκετά τα 2 πρώτα;

Περί περάσματος στο επόμενο επίπεδο

Πρόσφατα επιάσαν με κατι πονοτζιεφάλοι, στο ίδιο σημείο την ίδια ώρα κάθε μέρα. Ήταν λλίο μετά που επέθανε ο Μητσόπουλος και είχα ακούσει ότι είχε πονοκεφάλους προηγουμένως που δεν τους κοίταξε. Κι επειδή πρώτη φορά μου ετύχαινε τέθκοιος πονοτζιέφαλος, είπα να γκουκλάρω σε τι γιατρό να κοιταχτώ για την περίπτωσή μου. 

Ξέρεις ότι άμα γκουκλάρεις κάτι, καταλήγεις να πιστεύκεις ότι εμείναν σου τζι εν σου εμείναν 24 ώρες ζωής, έννε; 

Θυμούμαι ότι μια πού τούντες μέρες εξάπλωνα περιμένοντας τον πονοτζιέφαλο να φύει, γιατί τίποτε άλλο δεν εδούλευκεν (EFT εν έσωννα να κάμω :)). Τζιαι εσκέφτουμουν ότι μπορεί να μεν προλάβω να πάω στον γιατρό την επομένη, ότι μπορεί as we lie here να πραγματοποιείται ρήξη ανευρύσματος τζιαι να σπουρτούν τα αγγεία μου τζιαι να κρεπαρίσκω σιγά σιγά. 

Ετρέχαν τα μμάθκια μου τζιαι εσυνειδητοποίησα κάτι τεράστιο: εν έκλαια για μένα, εν έκλαια επειδή εν έθελα να πεθάνω ή επειδή εφοούμουν να πεθάνω. Έκλαια μόνο για τα αθρωπούθκια μου. Όι επειδή εννά χάσουν την μάνα του αιώνα ή ότι έν θα έμεναν σε ικανά χέρια, αλλά επειδή απλά εννά χάσουν την μάμα τους. Την όποια μάμα τους. Λυπούμαι πολλά τα μικρά ορφανά. Μπορεί τελικά να καταλήξουν με καλύτερο μέλλον απ' ότι μαζί μου, but still ελυπούμουν τα στο παρόν στάδιο που θα εχασκιάζουνταν τζιαι θα εκλαίαν τζιαι θα με εγυρεύκαν. 

Τελικά οι πονοτζιεφάλοι εσταματήσαν τη μέρα που θα επήαιννα στο γιατρό τζι έτσι εν επήα. Τζι εξακολουθώ να νιώθω ότι εν φοούμαι να πεθάνω. Εν ηξέρω πόθθεν μου φκαίνει τούτο το πράμα τωρά. Έννεν ότι είμαι "έτοιμη" από θρησκευτικής άποψης, ξομολοημένη, κοινωνημένη κτλ, και έτοιμη να συναντήσω τον Κύριο. Καμία σχέση. Άρα έπρεπε να φοούμαι. 

Νιώθω όμως, αρκετά έντονα τζιόλας, ότι ο θάνατος εν επλά ένα ταξίδι, ένα πέρασμα που δαμέ ποτζεί. Κάποτε εθκιάβασα κάτι τέλειο περί θανάτου, εν θυμούμαι ποιος και πού το είπε, αλλά πάει κάπως έτσι: 

Το μωρό ζει 9 μήνες μες την κοιλιά της μάνας του. Τζείνοι οι 9 μήνες εν ολόκληρο το lifetime του εμβρύου, τζιαι η τζοιλιά της όλο του σύμπαν. Στους 9 μήνες τελειώνει η ζωή του ως έμβρυο, διακόπτεται απότομα και περνά που το ζεστούλλικο υγρό οικείο του περιβάλλον, σε ένα ΠΟΛΛΑ πιο μεγάλο κόσμο, ασύγκριτου μεγέθους και αίσθησης. Ο θάνατος του εμβρύου σηματοδοτεί τη ζωή του ως άνθρωπος πλέον (μεν πολλοκολλήσετε στην επιλογή λέξεων). Ο κόσμος στον οποίο επέρασε, ήταν αδιανόητος όσο βρισκόταν μέσα στην κοιλιά. Οι 9 μήνες στην κοιλιά ήταν όλα όσα μπορούσε να συλλάβει, να βιώσει, να διανοηθεί. 

Με τον ίδιο τρόπο θα τελειώσει τούτο το στάδιο όπου είμαστε τώρα (το γνωστό, οικείο, προσφιλές) στα περίπου 90 χρόνια πιχί, και με ένα πέρασμα που θα διαρκέσει μερικά δευτερόλεπτα (όπως και η γέννα) θα μεταφερθούμε σε άλλο κόσμο, απείρως πιο άπειρο που τούτον, σε μέγεθος και αίσθηση.

So δεδομένου του πνεύματος περιπέτειας και ανοιχτοσύνης προς το άγνωστο που με δέρνει τελευταίως, δεν με πανικοβάλλει ένα "πέρασμα ποτζεί" (ακούστηκε λλίο τούρτζικο τούτο). Νιώθω ότι εννάν κάτι καλό. Επίσης νιώθω ότι εννα αφήσω πίσω ανθρώπους που θα προσεύχονται τόσο για μένα ώστε θα προκριθώ σίουρα σε καλό τόπο (εκτός τζι αν πεθάνουμε μονοφατσιά οπότε έκατσα πάνω). 

Το μόνο που λυπούμαι εν τα αθρωπούθκια μου - ούλλους τους άλλους εννά τους περάσει. Για τους ίδιους λόγους (περί περάσματος σε άλλο επίπεδο), νομίζω ότι εν θα είμαι τόσο απαρηγόρητη όσο πίστευα μέχρι πρόσφατα αν χάσω κάποιον δικό μου. Εννά νιώθω ότι "εγεννήθηκεν" στο επόμενο στάδιο. Βέβαια, εν κάμνω τον λέγκαν τωρά, ότι και καλά I have conquered this death thing, γιατί άμα δει ο Θεός ότι το αντέχω, εννα μου το στείλει. Τζι έθθα το αντέξω, χα χα. So, shhhh μεν μας ακούσει.

Αυτά. Και άλλα.
Αν δεν σας δούμε, καλό Πάσχα να φτάσουμε.

Κουέλλα να γίνεται

Ούτποτ, εχτές.
Κουλλουρκάζεται πάνω μου, βάλλει τη φάτσα του μες την δική μου τζιαι λαλεί μου "Χέω α κάμουμε έωτα!"

WHAT, λαλώ του.

"Xέω α κάμουμε έωτα!"

ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΣΥΝΘΕΤΗ ΜΟΥ - τζιαι θωρώ γυρώ μπας τζιαι ακούει μας κανένας.

"Είσαι ένας έωτας!"

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧΑΧΑ!!! Έτσι πε μου!!! Μάνα μου άγγελε μου, έρωτα μου!!! (Εν η κουβέντα που του λαλώ όποτε κάμνουμεν τρυφεράδες τζιαι εν αξιολάτρευτος, "είσαι ένας έρωτααααςςςς!!") Μα ξέρεις τι σημαίνει έρωτας;

"Νιαι, παιάκι!" (Αμάνα μου τζι αν ακούει κανένας εννά μας πάρουν μέσα)

Χαχαχα, εν παιδάκι ναι, αλλά ποιον παιδάκι;; Ο ΟΥΤΠΟΤ ΜΟΥ!! Σημαίνει "αγάπη μεγάλη" ο έρωτας φιλούι μου!!"

"Είσαι ένας έωτας!!"

 Νομίζω να αρκέψω να εκφράζουμαι λλίο πιο συμβατικά πριν έχουμε άshημα μπλεξίματα.

EFTύχημα

Ok, so γιατί αραίωσα. 

Μια απλή απάντηση θα ήταν "εν έχω όρεξη" και θα ήταν και η αλήθεια. 

Γιατί όμως εν είχα όρεξη; 

Είχα/έχω μπει σε ένα soul searching / personal development thing σε μια προσπάθεια να βελτιώσω τον εαυτό μου και να γίνω εκείνο που θα ήθελα πραγματικά να είμαι. Γιατί, μέσω κάποιων γεγονότων και παρατηρήσεων, κατάλαβα ότι δεν είμαι εκείνο που νόμιζα/ήθελα και ότι είχα πολλά issues (ακούεται πιο alarming που το "θέματα") που έχρηζαν διαχείρισης. 

Ένα που τα issues μου ήταν ο φθόνος. 

Σίουρα φθονούν με shιλλιάες, αλλά εντόπισα μέσα μου φθόνο και για άλλους. Όχι πολλούς, καθόλου πολλούς. Βασικά δύο άτομα. Ίσως μου πεις ότι εν μεγάλη κουβέντα ο φθόνος, μήπως εννοώ ζήλεια; Ένηξέρω, μπορεί ναν κάτι στη μέση. Πιχί ζηλεύκω που ο άλλος πετυχαίνει κάτι και εν θέλω να πετυχαίνει τζέινο το κάτι, αλλά όταν αποτύχει ή πάθει κάτι κακό, λυπούμαι για τζείνον τζιαι νιώθω πολλά άshημα. 

ΕΝΗΓΟΥΕΗΣ, το καλό μου που αναγνώριζα από τι πάσχω τζιαι έξερα ότι εν έshει λογική τζείνο που ένιωθα. But I couldn't help it. So επροσεύχουμουν κάθε νύχτα να με απαλλάξει ο Θεός που τούτο το πράμα - μεταξύ άλλων. Και καθώς έλεγα "πλης Θέε μου απάλλαξε με που τον φθόνο", εσκέφτουμουν "πώς ακριβώς το οραματίζεσαι δηλαδή; πώς εννά σε απαλλάξει; εννα ξυπνήσεις το πρωί τζιαι θα είσαι τραλαλά; θα χωριστούν τα σύννεφα τζιαι θα ποταβρίσει το shέρι του μες την κκελλέ σου τζιαι να τον ξημπαρρώσει;" (τον φθόνο). Παρόλα αυτά εσυνέχιζα να επικαλούμαι τον Κύριο για πολύ καιρό, μη έχοντας κάτι καλύτερο υπόψη. 

Και ω του θαύματος :) Μιαν καλήν ημέρα, εφωτίστηκα, αραβιστί ανάδοξεν μου, να γκουκλάρω μιαν τεχνική που μου είχαν αναφέρει πριν καιρό και δεν έδωσα πολλή σημασία. Βρίσκω 2-3 σελίδες, μελετώ καλά-καλά, και λέω οκ ας δοκιμάσουμε. Ήταν κάτι που μπορούσα να κάμω μόνη μου, εκεί και τότε (right there and then). 

Όου μάι Κατ ασπούμε;;; 4 λεπτά αργότερα ήμουν ελέυθερο πουλλι! Ο τόνος στο λλι (shαιρετούμεν). 

Έφερνα στη σκέψη μου το φθονεμένο άτομο και δεν με πείραζε, ένιωθα μιαν αγάπη, μια γαλήνη, ένα ποτέθκοιο. 

Έπαθα πλάκα! Μα σοβαρομιλάς;; Ξανά, βλέποντας το ταβάνι: Μα σοβαρομιλάς;;!! Ο-Ο 

Αφού τέλειωσα με τες ευχαριστήριες δεήσεις, έσπευσα να το δοκιμάσω και με ένα άλλο issue που είχα αλλά αντρέπουμαι να σας το πω. 

Όου μάι Κατ ασπούμε;;; 4 λεπτά αργότερα ήμουν ελέυθερο πουλλι! Ο τόνος στο λλι (shαιρετούμεν). 

Έφερνα στη σκέψη μου εκείνο που προηγουμένως με ταλαιπωρούσε και δεν με πείραζε, ένιωθα μιαν αναισθησία, μιαν ασυγκινησία, ένα ποτέθκοιο. 

Έπαθα πλάκα! Μα σοβαρομιλάς;;!!! Ξανά, βλέποντας το ταβάνι: ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΛΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΛΟΣ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ!!! 

Εχασκογέλουν μόνη μου. Μεμιάς είπα τούτο πρέπει να το εφαρμόσω για να ξεφορτωθώ την αναβλητικότητά μου που μου σπάζει τα νεύρα!!! 

Άλλην ώραν όμως. 

Λοιπόν, η τεχνική ονομάζεται EFT (Emotional Freedom Technique) και συνδυάζει αρχές από acupressure (δακτυλοπίεση;! σαν βελονισμός χωρίς βελόνες) και ψυχανάλυση. Επίσης, βασίζεται στην αρχή ότι οποιαδήποτε σωματική ή ψυχική κατάσταση μας ταλαιπωρεί, προέρχεται από κάποιο υποβόσκων συναίσθημα. Kι επίσης στο ότι το σώμα μας είναι ενέργεια, άρα με το να πατούμε πάνω σε συγκεκριμένα σημεία με τα δάκτυλά μας, απελευθερώνεται ενέργεια που έχει δημιουργήσει "οδοφράγματα", που με τη σειρά τους μεταφράζονται σε σωματικό ή συναισθηματικό πρόβλημα. 

So απλά χρησιμοποιείς τις άκρες των δακτύλων σου για να κτυπήσεις απαλά σε συγκεκριμένα στάνταρ σημεία ενώ ταυτόχρονα μιλάς για αυτό που σε απασχολεί. Όπως και στην ψυχανάλυση που απλώνεις σε ανάκλιντρο τζιαι μιλάς με τες ώρες, αλλά με αποτελέσματα σε λιγότερο που 15 shιλλιάες χρόνια. Τζιαι τούτα ούλλα μανιχός σου. Μούχτι. 

Αν σε έχασα, υγείαν. 

Δεδομένου, όμως, ότι α) "EFT often works where nothing else will", β) μπορεί να απαλλάξει κάποιον από πονοκέφαλο, σπόνδυλο, χαμηλή αυτοπεποίθηση, διατροφικές διαταραχές, τραυματικές εμπειρίες, παιδική κακοποίηση, πένθος, κατάθλιψη, οργή, πίκρα, φοβίες, εθισμούς, κάπνισμα, ουσίες κτλ. και γ) το να αγνοείς το πρόβλημα και να προσποιείσαι ότι όλα είναι τέλεια ΔΕΝ δουλεύει για όλους, έχω σου κάποια καλά λινκς για να αρχίσεις την εξερεύνηση: 

What is EFT? 

Η επίσημη σελίδα του εφευρέτη του EFT 

EFT tapping tutorial

http://eftmindandbody.com/

http://eft.mercola.com/ 

Σημειώσατε: Μπορεί εγώ να κατάφερα να ζερώσω τα issues μου, αλλά σίγουρα θα υπάρχουν πράματα για τα οποία κάποιος εν καλά να έshει την καθοδήγηση κάποιου ειδικού στο EFT (π.χ. παιδικά τραύματα, κακοποίηση, ναρκωτικά). Γιατί μπορεί να ξεκινήσεις να ττακκουράς για "κλειστοφοβία", για παράδειγμα, τζιαι σιγά σιγά ποκαθαρίζουν οι σκέψεις και οι μνήμες σου τζιαι μπορεί να φτάσεις χρόνια πίσω, σε μια φορά που είδες κάτι τζιαι εσυνταράχτηκες χωρίς να το καταλάβεις. Ή μπορεί να ττακκουράς για να σου φύει η λαιμαργία, αλλά να σου φύει προσωρινά. Για να σου φύει πιο μόνιμα, εννά πρέπει να ψαχτείς βαθύτερα - γιατί θέλεις να φάεις τους τόπους; πώς νιώθεις όταν την κάμνεις αμπέλι; Τζιαι σιγά σιγά να φτάσεις στο ΓΙΑΤΙ συμπεριφέρεσαι έτσι - πιθανόν να έχεις μέσα σου ένα κενό αγάπης που τη μάμα σου τζιαι προσπαθείς να το γεμώσεις με φαΐ. 

Έχω παράδειγμα μιας συναδέλφου, που ήρτε μια μέρα με φοβερό στομαχόπονο. Έλα δα, λαλώ της, τζιαι έδειξα της πώς να ττακκουρηθεί. Μετά που 1-2 λεπτά είπεν μου ότι ο πόνος επήεν που το 10 στο 5. Αν ήμουν ειδικός, θα μπορούσα να τον ζερώσω εξερευνώντας άλλες οδούς, πέραν της σωματικής (σίουρα έναν issue που την ταλαιπωρούσε θα ήταν η ανικανότητα εξεύρεσης άξιου ανδρός και το στένεμα των περιθωρίων, για εκείνη). 

Επίσης σημειώσατε ότι δεν είμαι ψυχολόγος ή κάτι πλησίον, και ούτε ξέρω αν εν εργαλείο που χρησιμοποιείται ήδη - so συγχωράτε μου το Μεσσιανικό ύφος :]

Ένηχάου, if all else has failed, εν χάννεις τίποτε να το δοκιμάσεις τζιαι τούτο. Το λιγότερο που θα σου κάμει, θα είναι να καθαρίσει ο νους σου και να μπορείς να συμπεριφερθείς πιο "σωστά" απέναντι σε κάποια ζητήματα. 

Αυκά.

υ.γ. ερώτησες με γιατί δεν το έγραφα τόσο τζιαιρό να το μάθουν τζι άλλοι αφού εν τόσο καλό. Ένα που τα issues μου εν ότι τα θέλω ούλλα για μένα. Χαχα. Αχεμ. Τζιαι βαρκ, μπέισικλι.

Υπερπολύτεκνη

Πάντως τζιαμέ που εγκρίνουν τες αιτήσεις για επίδομα τέκνου, έπρεπε να μετρούν τζιαι τους αντράες μέσα. Tζιαι μάλιστα διπλούς.

What a brat.

What a spoiled φακκιγκ brat.