Υπερπολύτεκνη

Πάντως τζιαμέ που εγκρίνουν τες αιτήσεις για επίδομα τέκνου, έπρεπε να μετρούν τζιαι τους αντράες μέσα. Tζιαι μάλιστα διπλούς.

What a brat.

What a spoiled φακκιγκ brat.

Σαν σήμερα

Έshει ένα χριστουγεννιάτικο επεισόδιο ο Mr Bean που στέλλει κάρτες του εαυτού του τζιαι άμα μπαίνει σπίτι τζιαι βρίσκει τες εκπλήσσεται; Τούντο πράμα έτυχε μου στη δευτέρα γυμνασίου, σαν σήμερα.

Με την κολλητή μου τότε, εξέραμε ότι η σημερινή μέρα ήταν μέρα συλλογής και επίδειξης καρτών (από επίδοξους μνηστήρες στο σχολείο), και ότι the more the merrier. Η φίλη μου όμως ήταν cheerleader καταστάσεις, οπότε ΣΙΟΥΡΑ θα ελάμβανεν κάρτες. Εγώ η totally uncool επαίζουμουν. Έτσι εσκεφτήκαμε να γράψουμε κάρτες στους εαυτούς μας, ώστε να έχουμε να παραλάβουμε έστω που μιαν τζιαι "να μεν γινούμε ρεζίλι".

Έγραψα της εγώ μιαν, έγραψεν μου τζιαι τζείνη εμένα. Στο σχολείο στις 14 του μήνα, θα εβρεθούμασταν το διάλειμμα τζιαι θα επαραδίδαμεν η μια της άλλης την κάρτα της, και καλά ότι μας την έδωσε κάποιος να την πάρουμε.

Ε λοιπόν, εκπλήσσει με μέχρι σήμερα το πόσο εχάρηκα όταν είδα τη φίλη μου να έρκεται ανεμίζοντας μιαν κάρτα. Άνοιξα την με ανυπομονησία να δω τζιόλας τι λαλεί. θ_θ

Επειδή εγώ τότε "αγαπούσα" ένα Παναγιώτη, υπέγραψα την κάρτα μου με κάτι που έμοιαζε με Π. Προφανώς έμοιαζε παραπάνω με Λ γιατί μια άλλη φίλη που είδεν την κάρτα, εδιερωτάτουν αν ήταν ο Λεωνίδας (ένας πιο uncool  που μένα) τζιαι για να μεν υποτιμηθεί η αξία της κάρτας μου εγώ επέμενα ότι εν ήταν Λ, αλλά Π. Προφανώς ήταν ΠΟΛΛΑ "Λ" γιατί θυμούμαι την φίλη που είδε λλίο καχύποπτα την επιμονή μου ότι εν κάτι άλλο, τζιαι έπρεπε να κρύψω για να μεν προδοθώ.

Σε άλλα νέα, σήμερα είδα έξω που ένα ανθοπωλείο ένα πανό που ελάλεν "ΞΕΧΩΡΙΣΤΕ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ".

θ_θ



υ.γ. τωρά έβαλα τον τίτλο τζιαι εσυνειδητοποίησα ότι επεράσαν 20 ΧΡΟΝΙΑ!! 20! ΕΙΚΟΣΙ! ΕΙΚΟΣΙ!

(   (  ( (( ΕΙΚΟΣΙ )) )  )   )

First World Problems

Ήθελα (και θα μπορούσα) απλά να κάμω την εξής παρατήρηση: "Μα σάννα μου όσο εύκολο είναι να σηκωστώ τωρά να βάλω νερό να πιω, είναι και το να πηδηχτώ με τον κάθε τυχόντα;;". Και δεν είμαι τετραπληγική, άρα καθόλου δύσκολο. 

WTF men!

Εν που άρκεψα στα 200 μου να βάλλω κρεμούα προσώπου τζιαι έγινα ξαφνικά θεότητα; Εν που άμαν σας ανταποδώσουμεν το καλημέρα νομίζετε λυσσιούμεν σας; Εν που συναναστρέφεστε με λάθος άτομα τζιαι μόλις σας μιλήσει νάκκον καλά κάποιος νομίζετε ποΧεί σας;; 

Είπα του νιου μια μέρα ότι ήμουν πιασμένη που την πολλή ώρα στο κομπιούτερ, τζιαι επί μίαν ώρα επροσπάθαν να με πείσει να πάω να μου κάμει ένα ειδικό ζίου ζίτσου με λαδάκια τζιαι αρώματα τιμής ένεκεν φτάνει να κλείσω εγώ το ξενοδοχείο ποννα πάμε γιατί σίουρα έννεν κάτι που θα πω στον άντρα μου, ούτε τζείνος στη γεναίκα του, γιατί όσο επαγγελματίας τζιαι να ένη, έννεν κάτι που δέχουνται εύκολα οι συντρόφοι μας, τζιαι να μεν έχω έννοια ότι εννα εξελιχτεί το όλο session σε τίποτε πιο steamy γιατί εν επαγγελματίας τζιαι την Παρασκευή να κανονίσεις να πάμεν έναν τόπο να σε κάμω μαστίshι, δωρεάν η πρώτη φορά, τζιαι μετά εννά παραμιλάς τζιαι εν θα μπόρεις δίχα μου.

Του άλλου επήρα του το αυτοκίνητο να του κάμει ΜΟΤ, τζιαι προφανώς εθεώρησεν ότι το brief chit-chat που εκάμαμεν περί της δουλειάς του τζιαι η συμπόνοια που έδειξα για τες πολλές ώρες που δουλεύκει, ήταν mating call τζιαι στέλλει μου κάθε μέρα καλημέρα τζιαι τι κάνω. 

Άγια ολάν. Τζιαι τούτα ούλλα ενώ ξέρουν ότι και παντρεμένη είμαι, και happily so, και μωρά έχω. 

Oπότε τυχόν singles που εζηλέψαν τζι εσκεφτήκαν όπως τους διοχετεύω λλίην κίνηση, αντιλαμβάνεστε ότι εν μιλούμε για κκελεππούρκα. 

Εννά μας κάμουν να κυκλοφορούμεν γέρημες* τζιαι να μεν μιλιούμαστεν, για να μας αφήνουν ήσυχες. Ψώρηες. (*anyway εν γέρημη που κυκλοφορώ, οπότε wtf x2)

Εκάμαν μας με τον φόον. Ακούω ότι ήρτεν μήνυμα στο κινητό τζιαι φοούμαι να το ανοίξω.

Τζιαι μετά σκέφτουμαι τζείντες γεναίτζιες τους τζιαι τα μωρά τους που νομίζουν ότι έχουν μμάθκια μόνο για λλόου τους.

Ψώρηες.

Εύλογα κάποιος τωρά θα μου πει, πού ξέρω ότι τζι ο χάσπας έν κάμνει έτσι. Ε, I just don't, do I? :|

Some thoughts on perspective

Πιάνει ο άντρας/γεναίκα/φίλος/αρφός/αρφή/γιος/κόρη σου το αυτοκίνητό σου να πάει κάπου τζιαι νάρτει. Περνά η ώρα που ήταν νάρτει τζι εν έρκεται. Περνά μια ώρα, θκυο, τρεις. Τηλεφωνάς του/της τζιαι δεν απαντά. Χασιμιός. Σκέφτεσαι μεν έπαθεν τίποτε... Αγωνιάς, ρωτάς άλλους αν τον είδαν. Κανένας. 

α) Μετά που εμφανίζεται επιτέλους, το αυτοκίνητο εν χταρμένο σε κάποια σημεία. Βάλλεις τες φωνές, ίνταλος έγινεν έτσι το αυτοκίνητο τζιαι γιατί εν απάνταν το τηλέφωνο τζιαι έγινεν το αυτοκίνητο άχρηστο τζιαι με τι λεφτά εννα σαστεί τζιαι τι ανεύθυνος που ένη. 

β) Μαθαίνεις ότι είχε δυστύχημα και επέθανε. Κλαίεις τον και οδύρεσαι και χέστηκες για το αυτοκίνητο, μακάρι να ήταν μόνο τζείνο.

Γιατί πρέπει να πεθάνουμεν για να μεν φάμε φωνές; 

Κουτσουφλά κάποιος πας τα σκαλιά τζιαι κατρατζυλά. Προσγειώνεται σε μια πολλά γελοία τζιαι αφύσικη στάση, αν εν γεναίκα η φούστα της εν ίσια πάνω τζιαι φαίνεται το βρατζί της, αν εν άντρας εκοράτζιησεν κάπου το παντελόνι του τζι εξηποράφτηκε ούλλο τζιαι φαίνεται η ζάμπα του η ασπρουλιάρα. 

α) Αν ζει, βαστάς τα πλευρά σου που τα γέλια τζιαι όποτε τον θωρείς περιπαίζεις τον. 

β) Αν επέθανε, μεινίσκεις σύξυλος. 

Κάποιες φορές δηλαδή εν ρεζίλι να μεν πεθάνεις.

Τζιαι κάποιες φορές (περνούμε σε τρου στόρυ) το να πεθάνεις εν το μόνο πράμα που σε δικαιολογεί. Έτυχε μου κάποιος ναν τόσο αδικαιολόγητα φαραντζιησμένος από προσώπου της γης, που ευχόμουν πραγματικά "you'd better be dead". Or you will be.

Μετά, όμως, που εβρέθηκε, εν τον έκαμα κομματούθκια με τα δόγκια μου. Άφηκα τα ούλλα μέσα μου τζιαι εγέμωσα σπυράκια.

Αυτά για σήμερα.

Εν μεγάλο τελικά το δράμα των αγνοουμένων

(Κάπου ξαναείπα ότι) Ο χειρότερος μου εφιάλτης είναι να χάσω τα αθρωπούθκια μου. Όι να πεθάνουν. Να χαθούν, να αγνοούνται. Τούτος ο εφιάλτης απέχει γύρω στα 800 τρισεκατομμύρια έτη φωτός που τον επόμενο που είναι να χάσω τοιουτοτρόπως όποιοδήποτε δικό μου πλάσμα. Ο οποίος απέχει τόσο μακριά που τον τρίτο, που ο τρίτος εν ηξέρω τι ένη. 

Άμαν ακούω για περιπτώσεις αγνοούμενων μωρών, πχ Madeleine, ή ο άλλος πριν τζιαιρό στη Λεμεσό που τον εγυρέφκαμεν ούλλη η Κύπρος μες τες βροshές, πιάννει με η πελλάρα. Τζιαι επειδή τόσο τραγική σκέψη είναι για μένα, όταν περάσουν 10 λεπτά τζιαι οι γονείς του μωρού συνεχίσουν να ζουν, θεωρώ ότι κάτι εν πάει καλά μαζίν τους. Εγώ πιστέυκω ότι αν μου τύχει έτσι πράμα, αν περάσουν 2 λεπτά τζιαι δεν έβρω το μωρό, θα γείρω έναν τόπο τζιαι να πεθάνω. Τζι αν δω ότι περνούν τα λεπτά τζιαι η ψυshή μου αρνείται να φκει, θα την φκάλω με το ζόρι. 

Aπλά δεν το αντέχω. 

Μετά που τούτον τον πρόλογο, έρκεται το κυρίως πιάτο. 

Προχτές τη νύχτα έχασα τον Ούτποτ. 

(Προφανώς για να γράφω ποστ σημαίνει ότι είτε ήβρα τον, είτε έshει wifi δαπάνω - ή δαΚΑΤΩ)

Είμασταν στο σπίτι της μάνας μου τζι επαίζαμεν. Ήταν τζι ο αρφός μου τζιαμέ, εμιλούσαμεν, εβουρούσαμεν, είshεν πολλύν καρκαshαλλίκκι. Έξω ήταν ψάτζιουλλος, ήταν τες μέρες που εshιόνιζε. 

Enter "Σε κάποια φάση". Σε κάποια φάση αφασίας, λοιπόν, αντιλαμβάνομαι ότι ο αεικίνητος τζιαι υπεργλήορος Ούτποτ δεν είναι εντός οπτικού πεδίου. Σιγά το πράμα, θα μου πεις. Ναι, αλλά ταυτόχρονα στο οπτικό μου πεδίο είshεν μιαν εξώπορτα μισάνοιχτη. 

Έχω την εντύπωση ότι ΕΠΕΤΑΣΑ μέχρι το δρόμο, τον ΚΥΡΙΟ δρόμο, αλλά εννά σας γελάσω. Μπορεί να διακτινίστηκα. 

ΟΥΤΠΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΤ!!!!! ΟΥΥΥΥΤΠΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΤ!!!!! ΟΥΥΥΥΤΠΟΟΟΟΟΤ!!!!!! SHIT. SHIT. ΟΥΤΠΟΟΟΟΟΟΤ!!!!!! Ευτυχώς έννεν τσιλλημένος | SHIT ENNEN ΤΣΙΛΛΗΜΕΝΟΣ | ΦΑΚΚΙΤΥ ΦΑΚΚ ΦΑΚΚ ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΤΠΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΤΤ!!!!! | Θεέ μου | Θεέ μου | Πληζ | ΟΥΥΥΥΤΠΟΟΟΟΟΟΟΟΤΤ ΑΠΑΝΤΑ ΜΟΥΥΥΥΥΥΥΥ!!!! | ΠΟΥ ΕΙΣΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ | He can't be far, εν τόσο ψατζιή που με τα ρούχα που φορεί ήταν να πεθάνει δαμέ πουκάστην ελιά | ΟΥΥΥΥΥΤΠΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΤ!!!!!!!! | Πρέπει να πέρασεν το λεπτό, εν ώρα μου | ΟΥΥΥΤΠΟΤΤ ΑΠΠΩΜΕΝΕ Γ@ΜΩΤΟ ΑΠΑΝΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ | Ήρτα πολλά μακριά, έννεν δυνατό που επρόλαβε να διανύσει τόσο δρόμο, αφού μόνο 3 δευτερόλεπτα τον έχασα που τα μάθκια μου | Άρα κάποιος τον άρπαξε, ΠΟΤΕ ΕΠΡΟΛΑΒΕΝ;;; | ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΤΠΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΤΤΤΤΤΤΤ | προς αρφόν: ΕΦΥΕΝ Ο ΟΥΤΠΟΤ | Εν γίνεται | Εν μου συμβαίνει ΕΜΕΝΑ τούτο το πράμα | Εν γίνεται να μου συμβαίνει εμένα τούτο το πράμα | Ειδικά τον Ούτποτ!!!!!! | ΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΤΠΟΟΟΟΟΟΟΟΤΤΤ!!! | Τωρά τι, εννά τηλεφωνήσω αστυνομίας; Τζι ώσπου νάρτει;; Shέσε μέσα. Τζι εννά μας πουν οι τηλεοράσεις τζιαι να φκουν ούλλοι έξω να τον γυρέφκουν;; | Εν μου συμβαίνει εμένα τούτο το πράμα | Είμαι ΠΟΛΛΑ περίεργη πώς θα τελειώσει, όι πως εννα φτάσω να το δω | Θα τον έβρω μπρουμουττησμένο τζιαι άψυχο μες την λαξιά; | Κρατά τον κανένας μαύρος τωρά τζιαι βουρά; | ΟΥΤΠΟΟΟΟΟΤ!!!!!!

Πρέπει να περάσαν 3 λεπτά, ο αρφός μου όργωνεν το σπίτι, η μάνα μου εδιακτινίστηκε 300 μέτρα ως την ποταμωσιά, εγώ ήμουν σε πολλούς τόπους ταυτόχρονα: ο ένας εαυτός έβαλλεν τον Άθρωπ μέσα για να μεν ψοφήσει, ο άλλος εξαναέρεσσεν που μες το σπίτι, τζιαι οι υπόλοιποι 13 εαυτοί εφακκούσαν γυρώ του σπιθκιού τζιαι της γειτονιάς. Έξω εν ήταν. Αλλά μέσα εν ετόλμουν να ξαναμπώ γιατί αν ήταν έξω;; 

ΠΑΝΤΑ είμαι θετική και αισιόδοξη, ακόμα και στα χειρότερα. Στο πρώτο λεπτό επίστευκα ότι θα τον έβρουμε, απλά επαούριζα τζιαι όργωνα το δρόμο επειδή αυτό ΕΠΡΕΠΕ λογικά να κάμω. Στο δεύτερο λεπτό, άρκεψε να σοβαρεύκει. Εξακολουθούσα να πιστεύκω ότι θα βρεθεί, αλλά με δύσκολο τρόπο τζιαι πολλύ ξεσηκωμό. Θα έπρεπε να πιάσω την αστυνομία, να κτυπήσω τες πόρτες των γειτόνων τζιαι να τους φκάλω έξω, να πιάσω τον χάσπα νάρτει πίσω που τη μάππα (αν θωρεί ομπρός του να οδηγήσει) κτλ. Στο τρίτο λεπτό, άρκεψα να απελπίζουμαι. Ένιωθα κυριολεκτικά την ελπίδα να εξατμίζεται που το δέρμα μου. Για κάποιον τόσο θετικό όσο εγώ, ήταν πολλά τραγική κατάληξη, ενόμιζα εν η ψυshή μου που έφευκεν. 

Ένας που τους εαυτούς μου ήταν μες το σπίτι, μουθκιασμένος, να μεν ξέρει που να πρωτοδικλίσει τζιαι τι να κάμει. Αν δεν τον εντόπιζεν (τον Ούτποτ) ο αρφός μου τη στιγμή που τον εντόπισε, η επόμενη δεν ξέρω πώς θα με έβρισκε.

Ο κύριος Ούτποτ είshεν μπει στο γραφείο, έκλεισε τζιαι την πόρτα τζιαι έκατσε στο κομπιούτερ. Έκλεισεν την πόρτα γιατί εζούσε τον έρωτά του με το πρίντερ, τζιαι ξέρει ότι απαγορεύεται. 

Το δευτερόλεπτο που άνοιξε η πόρτα τζιαι είδα τον άρχοντα να κάθεται τζιαμέ, εν έδωκα πάνω του όπως τα έργα, ούτε είπα τίποτε. Άφηκα τον τζιαμέ τζι εβούρησα να προλάβω την μάνα μου που είshεν πιάει τα όρη. Μετά επήα τζιαι είπα του, Ούτποτ μου, άλλη φορά άμα σου φωνάζω να απαντάς, εντάξει; Εγκάκκει:) Τζιαι εσυνεχίσαμε τη ζωή μας σαν να μην συνέβη τίποτε. 

Μετά που ώρα άρκεψε να κάμνει sink in το σοκ, η σκέψη του τι έπαθα τζιαι τι εμπορούσε να πάθω. Μετά που τούτο νιώθω αποκτηνωμένη τελείως στο ενδεχόμενο να τους δω ποττέ τσιλλημένους μες τον δρόμο. Προτιμώ να ξέρω, παρά να μεν ξέρω. 

Αλλά μέσα σε τζείνα τα τυφωνικά λεπτά, εσημείωσα κάποια πράματα για τον εαυτό μου τζιαι τες σκέψεις μου. Επειδή έννεν τζείνα που περιμένετε να ακούσετε, επειδή ίσως να μέννεν τζιαι τα πιο φυσιολογικά πράματα, έθθα τα πω τωρά. 

Μόνο ότι εν γίνεται να ζεις άμα αγνοείται το μωρό σου, ντάξει Madeleine's parents?

Χριστουγεννιάτικο, που τ' αλήθκεια.

- Μάμα γιατί έχουμε βυζάκια; 

- Ο δράκος, γιατί εν καίγεται το στόμα του άμα φκάλλει φωθκιά; 

- Το φαΐ εν λερωμένο; (Όι / Ντζίζει μέσα) Τωρά είμαι λερωμένος; (Ναι!) Γιατί;;; 

Τούντου πλασμάτου νιώθω άshημα που του λαλούμε για τον Άγιο Βασίλη τζιαι τες καμινάδες τζιαι τα δώρα τζιαι ξέρωγώ πελλάρες. Όποτε έρτει κουβέντα για Άγιο Βασίλη, νιώθω ότι περιπαίζω τον τζιαι προσπαθώ να αλλάξω θέμα. 

- Εμείς που εν έχουμε καμινάδα πώς εννάρτει; (ΕΝΗΞΕΡΩ!!!) Άμα μπαίνει που τες καμινάδες εν λερώνεται; (ΟΥΦΦΟΥΥΥΥΥ!!) 

Νομίζω μπορεί άνετα (στα 4 του) να χειριστεί την αλήθεια - εξάλλου εν τζι εν ότι εννά γκρεμιστεί η κοσμοθεωρία του. Ούλλες τζι ούλλες, 2 φορές εβίωσεν φάση Χριστουγέννων (εννοώ που ναν σε θέση να καταλάβει δώρα, ιστορίες κτλ). 

Νομίζω μπορεί άνετα να δεχτεί ότι εν ο Χριστούλλης/Άγιος Βασίλης που βοηθά τους γονείς να γοράσουν τα δώρα. Τζιαι μια χαρά έκπληξη θάναι άμα δει πράματα κάτω που το δέντρο, όποιος τζι αν ξέρει πως τα έβαλε. 

Σκέφτουμαι ότι αν ήμουν σίγκολ πέρεντ ήταν να του το σπουρτίσω, ξηγημένα πράματα. Τζιαι θα ήταν ούλλα πόμπα. Εν μιτσής, έθθα τραυματιστεί που την αλήθκεια γιατί εν επρόλαβεν να εμπεδώσει την ψευτιά. Αλλά ο χάσπας εν αλλεργικός σε οτιδήποτε ΕΝ ΚΑΜΝΕΙ ΟΥΛΛΟΣ Ο ΥΠΟΛΟΙΠΟΣ ΚΟΣΜΟΣ τζιαι φαίνουμαι εγώ η ττακκουρημένη. 

Για να παρηορκούμαι, σκέφτουμαι ότι ο Άθρωπ, αν και ο ίδιος θα είναι cool about it, μπορεί να το πει σε άλλα μωρά τζιαι να τα αναστατώσει. Αν και μάλλον εν τους γονιούς τους που εννα αναστατώσει, παρά τα ίδια. 

Τελικά σάννα τζι εν οι γονιοί που θέλουμε και καλά τη μαγεία του Άγιου Βασίλη; Ήταν να πάθουν τίποτε τα μωρά αν τους ελαλούσαμε την αλήθκεια που μιας αρκής; Ότι δηλαδή ο επίσκοπος Βασίλειος στην Καισαρεία (ή ο Νικόλαος για τους Ευρωπαίους) ήταν πολλά φιλάνθρωπος και βοηθούσε τους φτωχούς κτλ και έτσι σήμερα γιορτάζουμε αυτή του την δράση κάνοντας δώρα, τα οποία βρίσκουν τα παιδάκια κάτω από το δέντρο - την Πρωτοχρονιά παρακαλώ (αφού ο Άγιος Βασίλης γιορτάζει 1 του μήνα, ευχαριστώ); Ή να εξηγήσουμε το έθιμο της βασιλόπιτας, ότι (για κάποιον λόγο που δεν θυμούμαι τζιαι βαρκ να ψάξω) ο Μέγας Βασίλειος έβαλε χρυσαφικά μεσα σε ψωμιά και τα μοίρασε στον κόσμο. Άε; Μιαν ομορκιάν. The truth doesn't have to stink. It's still nice.

Νομίζω του χρόνου θα του το πω. Όσο μεγαλώνει, τόσο πιο τραυματική θα είναι η φορά που θα μάθει ότι "δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης". 

Ήδη μπολιάζω λλίο τες απαντήσεις μου με τη λέξη "βοηθά", πχ "ζήτα που τον Άγιο Βασίλη να μας/σε βοηθήσει να πιάσεις το παιγνίδι που θέλεις". Φέρνω του το με το σταγονόμετρο :D 

Sigh.

Νευριάζω άμαν αντιτίθεμαι σε κάτι τζιαι οι κοινωνικές νόρμες εν με αφήνουν να εκφραστώ :[