Άλλον. Εσείς;

Εχτές, σταματημένη στο κόκκινο. Παίρνω είδηση ότι που ένα αυτοκίνητο δεξιά μπροστά εππέφταν περιτιλύγματα. Παίζω πουρού. Συνεχίζουν να ππέφτουν περιτιλύγματα. Ξανά πουρού. Τίποτε.

Στο πράσινο, επειδή ήμουν στη λωρίδα των γλήορων (ουχί των νοικοτζυρών), έφτασα τους τζιαι ελάττωσα για να προχωρούμε δίπλα δίπλα. Δικλώ δεξιά τζιαι θωρώ έναν μιτσή προέφηβο στο πίσω κάθισμα να πετάσσει περιτιλύγματα (τύπου κρισπσπσπς) έξω που το παράθυρο του οδηγού. Μπορεί ναν τζι η ιδέα μου, αλλά παίζει τζιαι η θείτσα οδηγός να του ετάναν όπως εποταβρίζετουν τζείνος δίπλα της.

Πουρούυυυυυυυυυυυυυυυυυ!!!

Γυρίζει θωρεί με η θεία τζιαι λαλεί μου με κριματένο ύφος την έτοιμη ατάκα «εν άρρωστος μάνα μου... :(»

Όντως, ο προέφηβος εν εφαίνετουν 200άρης.

ΕΝ ΑΛΛΟΣ Ο ΑΡΡΩΣΤΟΣ, βρυχώμαι τζιαι, γνέφοντας συνθηματικά στον Άθρωπ που έπαιζε fruit ninja πας το κινητό, αρπάσσω το piano blade τζιαι γυρίζω το πας την καμπίνα της όπως τους καρατίστες που σπάζουν τούβλα με το shέρι τους. Εσυνέχισεν τζείνη αχάπαρη το δρόμο της, ενώ το πίσω μισό του αυτοκινήτου με τον προέφηβο έμεινε πίσω να τζυλά με σταθερή επιβράδυνση όπως τες όρνιθες που τες σφάζουν αλλά καμία σχέση. Τζιαι που εσταμάτησε τέλεια έκαμε τσουληθρούα ο προέφηβος τζι έκατσεν μες το δρόμο.

Shαιρετούμεν.

Εβάφτηκα απλά

«Εβάφτηκα απλά», λαλεί μου προχτές σ’ ένα γάμο μια 7χρονη με φούξια χείλη, ροζ μάγουλα και λιλά μάθκια. Φαίνεται εννοούσε ότι εν ελούθηκε γκλίττερ στα μαλλιά τζιαι δεν ανανέωσε τα ψεύτικα νύshια της που το Jumbo. 

Η άλλη 12χρονη έχει στο κινητό της μήνυμα από φίλη της "κόρη που πίσω έκαμες το; εν τέλεια!". Βέβαια φαντάζομαι να ήταν κάπως έτσι "kr p ps ekms to? n tllllllllll!!!!!!!!!!!!!!" ορ σαμθιγκ. 

Η 12χρονη Sike, 23 χρόνια πριν, έσταξεν κάτι πας τη φανέλα της στο σχολείο τζι επήραν τζιαι άψαν κάτι συμμαθητές της ότι "έshει άσπρη τάααατσαααα!!!!". Το 12χρονο αμνοερίφιο, 23 χρόνια πριν, γραπώνοντας πτηνά στον αγέρα, κατάλαβε ότι επρόκειτο για κάτι πονηρό τζιαι έπρεπε να αυτοσαρκαστεί. "Χαχαχαχα". Ασπούμε. 

Μπορεί να ήταν τζιαι 5-6 χρόνια μετά που έμαθε τι θα μπορούσε να ήταν η άσπρη τάτσα. 

Επίσης 23 χρόνια πριν, στην τάξη της 12χρονης Sike, ήταν της μόδας τα ερωτηματολόγια. Τουτέστιν, ένα τετράδιο με μιαν ερώτηση σε κάθε σελίδα τζιαι απαντούσαν τες οι φίλοι και φίλες. Στο τετράδιο της 12χρονης Sike είχεν ερώτηση «Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 20 χρόνια;», όπου ένας συμμαθητής (ποτζείνους που εδιασκεδάσαν με την τάτσα) έγραψε «Ένα άντρα με μεγάλο πε0ς". Η 12χρονη Sike, και πάλι πιάννοντας τον πούλο στον αέρα, κατάλαβε ότι επρόκειτο για κάτι πονηρό, τζιαι χαζογελώντας (giggling?) έδειχνεν το πάρακατω να το δουν ούλλοι. Ώσπου τζι ερώτησεν την μια φίλη της «τι εν το πέ0ς;». Τζιαμέ έκατσεν πάνω η 12χρονη Sike. Τετραπέρατη και πολυμήχανη όμως γαρ, αντέδρασε: "ΑΧΑΧΑΧΑ σιγά πον ηξέρεις!! άτε κόρη που δαμέ!". Τζιαι ευτυχώς τζείντην ώρα επολοήθηκεν μια άλλη τζιαι είπεν μας. 

Θυμούμαι που εσκέφτηκα "γιαξ ίντα λέξη". Πέ0ς ιμίsh. Όι μάνα μου. 

Καλάν, το ότι μέχρι τα 9-10 της η Sike εν έξερεν πώς γίνουνται τα μωρά τζι ενόμιζεν ότι εν με το να φορήσεις νυφικό που γκαστρώνεσαι, εξαναείπα το κάπου. 

Το ότι το ταμπόν έθθα πεταχτεί έξω αν πάεις να κατουρήσεις, έμαθεν το αρκετά μετά τα 20. 

ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΝ ΣΑΣ ΠΩ ΟΤΙ ΑΚΟΜΑ ΕΧΩ ΤΟ ΑΠΟΡΙΑ. 

Ένηγουέης, έννεν σκοπός μου τωρά να συζητήσουμε περί σεξοπαιδαγώγησης στα σχολεία κτλ. Απλά επήρα το έναυσμα που το τελευταίο ποστ του Πανίκκου, όπου ένας 16χρονος ερώτησεν τον αν τα μωρά γεννιούνται που τον κώλο, «και εσοβαρομίλαν».

Θα μπορούσε άνετα ναν δική μου απορία, αν και παίζεται αν θα ετόλμουν να την κάμω. Πιθανόν να μεν ερώτουν τζιαι να έγραφα στο μπλογκ μου πώς 23 χρόνια αργότερα έμαθα την απάντηση. 

Τον 16χρονο του Πανίκκου απλά ελυπήθηκα τον. Επειδή πιθανόν να χλευάστηκε, επειδή όντως εν είshεν χαπάρι, επειδή να δούμε τι διαστρεβλωμένες εντυπώσεις έshει μες τον νου του, τζι επειδή εν τζι έχαννεν τίποτε που εν έξερεν, αλλά εν οι άλλοι που θεωρούσαν τούτην την γνώση σημαντική.

Τέσπα.

I read the Guy*

Σήμερα ήταν, έτσι απρογραμμάτιστα, η Εθνική μου Ημέρα Ειδήσεων. Ως γνωστόν, κλείνω αισίως 4 χρόνια τηλε-αθέασης και αχαπαρίασης από εφημεριδικό γίγνεσθε. Μιαν φορά το χρόνο όμως, που τυχαίνει να διαβάσω καμιάν εφημερίδα, ανανεώνω τον όρκο μου για ισόβια αποχή από τις ειδήσεις. 

Μαθαίνω ότι ο Πού της Δου τα πήρε κρανιοεγκεφαλικώς με τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας γιατί ο τελευταίος απεκάλεσε αχάπαρους και αμπάλατους τους δημοσιογράφους. Μαθαίνω ότι ο Που της Δου, σε τηλεοπτική εκπομπή, είπε ως εδώ και μη παρέκει με τον Διοικητή και ότι έθθα εξαρτάται η οικονομία που τα «καπρίτσια του καθενός» πκιον. 

Καταρχάς, ο Που της Δου τι εγύρευκεν σε τηλεοπτικήν εκπομπήν; Ελείψαν οι δουλειές; Εθεωρήθηκε κρίσιμη (επειδή το αδήρητη εν είμαι σίουρη πώς γράφεται τζιαι βαρκ να το ψάξω) ανάγκη να ακούσει τη φωνή του ο λαός τζιαι να ξέρει ότι εν ζωντανός; Ενόμιζα είshεν κυβερνητικούς εκπροσώπους για τούντες δουλειές τζιαι μάλιστα 2-3. 

Δεύτερον, παραδέχεται ότι η οικονομία εξαρτάτουν ως τωρά που τα βίτσια του καθενός τζιαι τούτος έχασκε; Εκαρτέραν τον «καθένα» να ξητιμάσει τους δημοσιογράφους ιμίsh για να ψάξει τρόπους να τον παύσει; 

Άλλον τζιαι τούτο, να «βρει τρόπο να τον παύσει». Τι εν ο Διοικητής δηλαδή; Άπαυτος; Γιε μου, πιστεύκω φταίεις για ούλλα τζιαι πρέπει να πεθάνεις; Θα πεθάνεις. Τέλος. Εν κάθουμαι να σε θωρώ τζιαι να λαλώ σε άλλους ότι έννεν πολλά άshημη ιδέα αν θέλεις να φύεις λλίο. 

A, τζιαι what’s with the place επιτέλους; Ο τόπος τζιαι ο τόπος. Διερωτούμαι αν έshει άλλη χώρα που να την αποκαλούν «ο τόπος μας». Προσπάθώ να φανταστώ. Above all, the good of the place! What happened to the place. Freedom to our location! J’aime ma place. Liberté chez-nous! 

Ο τόπος ιμίsh. Πάλε καλά που εν λαλούν τζιαι το Μέρος. 

Μετά μαθαίνω ότι ένας πατέρας που εβίαζεν τες θκυο του κόρες εισέπραξε το τρισθεόρατο ποσό των 4 χρόνων φυλακή. Ελαφρυντικοί παράγοντες το λευκό ποινικό μητρώο (ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΑΝ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΓΙΑ ΤΟΥΝΤΟ ΛΕΥΚΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΜΗΤΡΩΟ ΘΑ ΜΕ ΠΙΑΕΙ Ο ΤΡΙΟΛΟΣ - άκυρο, ΕΠΙΑΝ ΜΕ), το χαμηλό του IQ (OKAAAAAYYY....??) και ότι δεν χρησιμοποίησε ιδιαίτερη βία στες συνουσίες του (Ε ΤΖΙΑΙ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!). Ενημπόρω. 

Εξηγάτε μου τζιαι κάτι άλλο οι δικηγόροι, σας παρακαλώ. Κάποιοι φόνοι δεν επισύρουν ισόβια κάθειρξη, σωστά; Κάποιοι εν πιο οκ να πεθάνουν που κάποιους άλλους. Τότε γιατί κάποιος που εν έκαμε φόνο (αλλά είshεν την ιδέα) καταδικάζεται σε ισόβια; Τζιαι γιατί άμαν ομολογήσω ότι έκαμα φόνο τζιαι δείξω σου ποιος με έβαλεν πάνω, εγώ να παίρνω καινούργια χαρκιά τζιαι ταυτότητες τζιαι να πηαίννω διακοπές επ’ αόριστον σε χώραν της αρεσκείας μου με τον όρο ότι έθθα στραφώ πίσω εντός 10 χρόνων μπας τζιαι έβρουν με τζιαι παίξουν με σαν τον shύλλον; 

Νομίζω εν συζητήσιμο το ποιος φταίει πιο πολλά, ο ηθικός ή ο αυτουργός; Αν μη τι άλλο, ο ηθικός εν είshεν την κράση να σκοτώσει/σφάξει πλάσμαν. Ο αυτουργός όμως προφανώς τόχει. Για τον ένα ή τον άλλο λόγο, μπορεί να γυρίσει το πιστόλι τζιαι να σε ποσπάσει. Ο ηθικός αυτουργός είshεν απλά την ιδέα. Αν δεν έβρισκεν κάποιον επικίνδυνον άνθρωπο να την εκτελέσει, ή που εν θα εγίνετουν ποττέ ο φόνος ή που θα τον έκαμνεν ο ίδιος τζιαι να την φάει τζιαι ναν δική του. 

Τέσπα. Κουβέντα να γίνεται. Μάλλον εννά μου πείτε για το Σύνταγμα τζιαι τι προνοεί το σύνταγμα τζιαι ξέρωγω. Ό,τι. 

(whatever) :)

 Άλλον, εσείς;

Βρες Δουλειά, η Μεγάλη Απάτη.

Κάπου είδα πρόσφατα ένα άρθρο τάχα με τα 10 επαγγέλματα που έχουν μέλλον σήμερα (μέλλον σήμερα! παρελθόν αύριο), εν εκατάφερα να το ξαναεντοπίσω για να το δείτε, αλλά θυμούμαι ότι η γενική εντύπωση που μου άφησε εν ότι τωρά εν καιρός να φκάλεις λεφτά που την φτώshεια του άλλου τζιαι την κατάντια του. Πιχί ψυχολόγοι (επειδή η κρίση φέρνει κατάθλιψη κτλ), κέντρα αποκατάστασης (επειδή η κρίση φέρνει εθισμούς), φρουροί (επειδή φοούνται που τους κλέφτες), ασφάλειες (επειδή εν έshει σύνταξη άρα φύλαξε μιαν μπακκίρα για να την πάρεις όταν γεράσεις και θα αξίζει μισή) κ.ά.

Να ένα άρθρο που γκούκλαρα στα γρήγορα και αναφέρει τα 40 επαγγέλματα του μέλλοντος. Ακούγονται πραγματικά υποσχόμενα, τζιαι συστήνω ανεπιφύλακτα να τα μελετήσεις τζιαι να θκιαλέξεις κάτι που τούτα - νοουμένου ότι είσαι κάποιος που όντως θέλει να βρει δουλειά. 

Τι εννοείς γιατί να μεν θέλει κάποιος να βρει δουλειά;

Sigh.

 

Και επειδή, σύμφωνα με την νόμο του Pay Attention, εγώ εν είμαι κάποιος που εν σοφό να κάτσετε να ακούτε, δέστε πρώτα ποιος είναι ο Robert Kiyosaki και αν, όπως εμένα, κρίνετε ότι εν καλό να ακούσουμε τι έχει να πει, διαβάστε κι αυτό: Οικονομική Απάτη #2: «Βρες δουλειά».

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Λυπούμαι αν δεν διαβάζεις αγγλικά και λυπούμαι που προς το παρόν βαρκ να στο μεταφράσω. Αλλά θα σου μεταφράσω το αποπάνω, που επίσης εν εύστοχο: Προσοχή - Απάτη! Προστάτευσε τον εαυτό σου, πολλοί γνωστοί μου την έχουν πάθει. Είναι ένα πρόγραμμα όπου δουλεύεις σαν σκύλος για κάποιον άλλο 40 ώρες τη βδομάδα, για 40 χρόνια, σου δίνουν ένα ρολόι των $40 και μετά προσπαθείς να ζεις με το 40% αυτού με το οποίο δεν κατάφερνες να ζήσεις όταν δούλευες 40 ώρες τη βδομάδα (γνωστό και ως Δουλειά). Παρόλο που μετά από 40 και πλέον χρόνια συμμετοχής τείνει να αφήνει τον κόσμο σχεδόν ταπί, εκατομμύρια άνθρωποι την παθαίνουν κάθε μέρα (ή επιδιώκουν να την πάθουν). 

Άτε, έλα και το συμπέρασμα του Kiyosaki: Αύξησε την «οικονομική σου παιδεία», αντιλήφθου πως ό,τι εδιδάχθηκες ως τωρά περί δουλειάς και επιτυχίας είναι ένα ψέμα, σκέφτου σαν επιχειρηματίας αντί σαν υπάλληλος και βγες από τον φαύλο κύκλο αποκτώντας μια μεγάλη επιχείρηση (500 προσωπικό και πάνω) ή επενδύσεις. Με άλλα λόγια, να βάλεις λεφτά ή ανθρώπους να δουλεύουν για σένα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

#koinonikiprosfora

Αναβλητικότητα #1

ΤΟ λοιπόοοοοο!!

Προς μεγάλη μου χαρμολύπη, έμαθα ότι η αναβλητικότητα που με/μας δέρνει, σπανίως οφείλεται σε κουνοshυλλιό, όπως πίστευα μέχρι τώρα. Αντιθέτως, έχει άπειρες πιθανές αιτίες που την προκαλούν. Μπορεί κατά βάθος να είναι αντίδραση στο deadline που μας έθεσε κάποιος άλλος, το οποίο σε πιο πολύ βάθος να έχει issues of control and difficulty with authority. Μπορεί να αμφισβητούμε τες ικανότητές μας, να έχουμε άκυρη εντύπωση για το τι είναι το τέλειο ή/και να φοβόμαστε την επιτυχία. Ω ναι, ο φόβος για επιτυχία μπορεί να κρύβεται πίσω που την αναβλητικότητά μας, γιατί κατά βάθος θεωρούμε ότι η επιτυχία θα φέρει αυξημένες προσδοκίες από εμάς, ευθύνες και τελειότητα. Τζι εννα μας φθονήσουν τζι εννά μας μμαθκιάσουν. Μπορεί να μας το δημιούργησε η μάνα μας όταν είμασταν μιτσιοί, που ό,τι τζιαι να εκάμναμε τζείνη εν ήταν ευχαριστημένη, πάντα απαιτούσε να τα πηαίνναμε καλύτερα, τζι έτσι εμπεδώσαμεν πως ό,τι τζι αν κάμουμε will never be good enough so άστο ως την τελευταία στιγμή τζιαι κανένας εν θα περιμένει κάτι καλύτερο που μένα.

Σήριουσλι;;

Γιες, σήριουσλι. Τζιαι κόμα μπορεί να σε πάρει τζιαι πιο βαθκειά, τζιαι σε πιο σκοτεινά δρομούθκια το ψάξιμο των αιτιών της αναβλητικότητας.

Εξ ου και η χαρμολύπη και η εκ νέου αναβλητικότητα! Χαρά γιατί ΓΙΕΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΟΥΝΟΣ τζιαι once I get this shit out of the way ο κόσμος μού ανήκει, λύπη γιατί να δούμε τραύματα που έχω να ανακαλύψω, τζιαι, well, αναβλητικότητα γιατί I´m not sure I wanna go there! Μάλλον I am, αλλά βαρκ.

Έβαλα το #1 στον τίτλο για να έχω λόγο να τα διπλώσω σε κάποια φάση χωρίς πολλές εξηγήσεις τζιαι τάχα να επανέλθω άλλην φορά.

Love and piss

Sigh

Σοβαρά, εν έshει έτσι πράμα. Ήβρα το μαγικό ραβδί με το οποίο θα απαλλαγώ μιαν τζι έξω που την αναβλητικότητά μου, ζήτημα 2 λεπτών, τζιαι πάλε αναβάλλω το.

Όταν και εφόσον μου περάσει, έχω διάφορα θεματάκια προς ανάπτυξη, προσωπικήν τε και κοινωνικήν. (huh?)

Υγιαίνετε :)