Σαϊκκούκκις

Θυμάσαι που κάπου κάποτε εξέφρασα το resolution να γίνω "γλήορη"; Ούτε 'γω.

Το ότι κάθε νύχτα, ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ,

(   (  ( ((KAΘΕ ΝΥΧΤΑ)) )  )   )

 

σκουπίζω, σφογγαρίζω τζιαι ενίοτε σιερώνω, εν μετρά για γληορκά. Γλήορη είσαι άμαν τα έshεις τούτα για μπρέκφαστ τζιαι σύρνεις πάνω τζιαι κανένα κκέηκ γεωγραφίας ή καμιά μαρμελάδα.

 

Ε το λοιπόν, εψές με το που ετζοιμηθήκαν τα αθρωπούθκια, ήμουν ντετ, νεκρός, μουέρτο. Τα άπλυτα ήταν shιονωμένα πόξω που το πλυντήριο, εκαρτερούσαν γυρί. Η βούρνα ημι-τρουλλί. Που τους πάγκους εγώ έλειπα. Στο πάτωμα τάτσουλλοι (shαιρετούμεν) τζιαι πατημένα μακαρόνια. Θκυο κούππατσοι ξεshειλισμένοι με ασιδέρωτα. Οι καναπέδες σεισμόπληκτοι, τα παιχνίθκια all over the place ξηντερισμένα. 'Εθελα, όμως, να κάμω κάτι άλλο.

 

Για εξασφάλιση του αισθήματος της γληορκάς, απαιτείται, ενώ επιλαμβάνεσαι τούτων ούλλων, να μοσχομυρίζει κάτι στο background άλλως φούρνο.

 

"Θα κάμω cookies με το Θέρμομιξ", αποφάσισα. Η αλήθκεια ήταν κομμένη η ποινή που πολλά πριν, γιατί είχα πιάσει τα αθρωπούθκια τζι επήαμεν να γοράσουμεν τα υλικά (για το καθένα ερώτουν όποια γεναίκα έβρισκα ομπρός μου για να βεβαιωθώ, διαφορετικά ήταν να πιάσω "Ι can't believe it's not butter"). Ήμουν κουρτισμένη να ζαχαροπλάσω εψές (σημείωσε ότι μόνο τζέλλυ έκαμα ως τωρά).

 

Τέλος πάντων, μες τον πανικό που επικρατούσε γυρώ μου, εξησκόνισα το θέρμομιξ τζιαι άρκεψα να κάμνω χημείες. Μια οκκά βΟτυρο, τρεις οκκάες ζάχαρη... σήριουσλι, εν έτσι που γίνουνται τα πισκόττα;;

 

Ποτζεί ποδά έπλασα κάτι στρογγυλόμορφα πράματα τζιαι έσυρα τα στο φούρνο για 10 λεπτά. Άρκεψα να συμμαζεύκω τζιαι να σφουγγαρίζω, νιώθωντας πολλά Λούσυ με τες μυρωθκιές του φούρνου.

 

 Which part of "place them apart, these babies tend to spread" don't you understand?

 

Αμάναμου, λαλώ, αν τα δουν τούτα οι χωρκανοί εννά με βάλλουν μες την ίδια πρόταση με την Αχάπαρη, and we all know there's no room for both of us.

 

Έπλασα άλλα. Ππιριλιά, τζιαι με απόσταση ενός μέτρου μεταξύ τους. 

 

 

Αλλό λλίο να μας ψήνεις έναν-έναν

Νομίζω έσωσα την τιμή μου λλίον, έννε;

Βραστούθκια εν είχαν λάθος. Τωρά που εκρυάναν εν τέλεια ζάχαρη με βΌτυρο ρε κουμπάρε. Γιαξ. Τρώεις τα τζι εν πάσιν κάτω, κολλούν μες το λαιμό. Αλόπως εν που ξέρω ίνναμπόχουν μέσα; Γιατί, αντικειμενικά, σάννα μου εν πολλά καλά.

 

Πάω να έβρω άλλη συνταγή για πόψε. Να τους κάμω ψαρόσουπαν αλόπως. Τούτο το "αλόπως" λαλώ το πολλά αλόπως - εκατάλαβα το όταν άκουσα τον άθρωπ να το λαλεί. Αχαχαχ. Αλόπως μόνο εγώ το λαλώ (δαμέ στηρίζουμαι πολλά πάνω σου, Ποστ).

Άτε, καλήν ημέραν άρχοντες.

Βαρκ x 3

Ότι βαρκ τελευταίως, πιστεύκω επροσέξετε το. Είπα να παίξω τούντο παίγνιον, όσσον για να μεν αραχνιάσει το μπλογκ. Long story short.


Τρία πράγματα που θα ήθελα να κάνω πριν πεθάνω:

1. Να είμαι οικονομικά ελεύθερη (άλλως ξοφλημένη) ώστε να μεν κληροδοτήσω στα μωρά μου χρέη.

2. Να δώσω στα μωρά μου κοινωνική και οικονομική μόρφωση, γιατί με όσα μαθαίνουν στα σχολεία εν δύσκολο να δουν μέραν άσπρη.

3. Να έχουμε ΑΠΕΙΡΕΣ απίστευτες οικογενειακές αναμνήσεις, κυρίως από περιπέτειες και ταξίδια.



Τρία άτομα που έχω αγαπήσει πολύ:

1. Ο Άθρωπ

2. Ο Ούτποτ

3. Τούντην θέση μοιράζουνται την ο χάσπας με τη μάνα μου, αλλά μεν τους το πείτε, εννά μαλλώνουν ποιος να δώκει πρώτος κάτω.


Τρεις αξέχαστες στιγμές στη ζωή μου:

1. Στην Κωνσταντινούπολη πριν καμιά δεκαρκά χρόνια.

2. Το δεκαπενθήμερο του μέλιτος στην Αμερική.

3. Οι γέννες των αθρωπουθκιών.



Τρία πράγματα που κοιτάζω σε ένα άτομο:

Εξαρτάται για ποιο σκοπό τα κοιτάζω. Αν εν για να τον μπαξιωθώ, κοιτάζω:

1. Σύνολο εμφάνισης (ύψος, πλάτος, φάτσα, ντύσιμο)

2. Χιούμορ

3. Γνώσεις



Τρία πράγματα που δεν μπορώ χωρίς αυτά:

1. Τα μάθκια μου

2. Τα shέρκα μου

3. Τα πόθκια μου

Οκ, θα μπορούσα να πω «την αρτιμέλειά μου» τζιαι να γλυτώσω θκυο entries, αλλά βαρκ να σκεφτώ.



Τρία πράγματα που απεχθάνομαι σε έναν άνθρωπο:

1. Loudness/άππωμα/χουμίσι

2. Shyness/φόος of one´s οσσιός

3. O ΞΕΡΟΛΙΣΜΟΣ!! ΟΟΥ ΜΑΗ ΚΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΤ ΓΙΟΥ ΚΚΙΛΛΙΝ ΜΗΗΗΗΗΗ!! ΜΠΕΡΝ ΜΑΔΕΡΦΑΚΚΕΕΡΡ, ΜΠΕΕΕΕΕΕΕΡΡΡΡΝΝΝ!!!



Τρία πράγματα που δεν θα ήθελα να μου συμβούν:

1. Να μου σταθεί το φαΐ

2. να πνιώ μες τη θάλασσα

3. να χάσω μωρό μες τον κόσμο



Τρία μέρη που θα ήθελα να επισκεφθώ:

1. Το μέρος

2. Ούλλην την Αμερική

3. Αραβικές χώρες



Τρία επαγγέλματα που θα ήθελα να κάνω:

1. Να καβαλλικώ δελφίνια τζιαι να κάμνουμε show

2. επαγγελματίας τουρίστας για το Travel Channel

3. μίκι μάους ή άλλο πόστο στα Disney


Τρία ψέματα που έχω πει κατά καιρούς:

1. Ναι

2. Όι

3. I love you (during phone sex)


Τρία πράγματα που δεν θα έκανα ποτέ στη ζωή μου:

1. Να απαντήσω το τηλέφωνο τίτσιρος (μεν ρωτάς πώς έγινε το πουπανινό)

2. Σάντουιτς με πίκλα

3. Να ψηφίσω μεταξύ Αναστασιάδη τζιαι Μαλά



Τρείς φοβίες μου:

1. Να φκει πρόεδρος ο Αναστασιάδης

Κατά τ’άλλα, δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα, είμαι αναίστητος.



Τρία λάθη μου:

1. Που απάντησα το τηλέφωνο τίτσιρος

2. Που επαραμέλησα τον χάσπα λόγω αθρωπουθκιών

3. Που επιτρέπω στον εαυτό μου να επηρεαστεί που την αρνητικότητα άλλων παρά να επηρεάσω εγώ θετικά


Τρία πράγματα που μου έμαθε η ζωή:

1. Το ένα ψέμα φέρνει το άλλο

2. Lead, be lead, or get out of the way

3. You love someone when you love yourself around them

Όσα δεν φτάνει ο φτωχός

(είσαστε δαμέ ακόμα;)

Νευριάζει με η εξιδανίκευση της φτώshειας (καλά, μεν φανταστείς ότι κάμνω τζιαι στριπτίζ φκάλλει με που τα ρούχα μου, απλά εν μου αρέσκει). Δηλαδή, εν συμφωνώ ότι όποιος εν φτωχός εν τζιαι τίμιος τζιαι γενναιόδωρος (ωχ εμυρίσαν σουβλάκια, άσχετο) ενώ όποιος εν πλούσιος εν παραπόττης τζιαι στίντζιης (έshει έτσι λέξη όντως, οξά νομίζω ότι έshει επειδή ξέρω την στα αγγλικά;).

Ακούω πολλές φορές να λαλούν «τζι εμείς είμασταν φτωshοί, τζιαι τι επάθαμε;», «τζι εμείς εστερηθήκαμε, τι επάθαμε;», «τζι εμείς ετρώαμεν ξύλο, τι επάθαμε;», «τζι εμείς ετρώαμεν χώματα, τι επάθαμε;». Ε τι έπαθες ρε βλακάκι; Έπρεπε να πεθάνεις δηλαδή για να θεωρείται ότι έπαθες κάτι; Τάχα είσαι τέλειος τωρά, εν σου έντζιησεν με η φτώshεια με το ξύλο με η κακοριζιτζιά;

Εμπορούσε να ήσουν έστω τσας διαφορετικός όμως αν δεν έτρωες τζι έστηννες. Εμπορούσε να ήσουν έστω τσας νακκουρίν διαφορετικός αν δεν ήσουν φτωχός τζιαι πεινασμένος.

Εμεγάλωσα τζι εγώ με κάποιες στερήσεις. Τες οποίες θυμούμαι ακόμα.

Κύβο του ρούμπικ έφερεν μου ο άης βασίλης αφού είshεν φύει που την μόδα (ο κύβος) τζιαι ούλλοι τωρά είχαν πυραμιδέ «κύβο» του ρούμπικ.

LA Gear, επίσης, απέκτησα αφού εφεύκαν που τη μόδα τζιαι εν ήταν τζιαι τέλλεια τέλλεια όπως των άλλων – είχαν διπλά ράμματα αντί πενταπλά. Ευτυχώς που είχαν το dog tag τζι εκρέμμετουν που πάνω τζι έσωζεν την κατάσταση.

Σε κάποια φάση απέκτησα τζιαι μια μπάρμπι. Είχα μόνο μια τζιαι ήταν σγουρή. Το «φυσιολογικό» ήταν να έshεις 5-6 μπάρμπι με ίσια μακριά μαλλιά (συν Κεν συν σπίθκια, shύλλους κτλ). Όι σίντυ, μπάρμπι.

Τζιαι για να ολοκληρώσουμε τη λίστα με τα παιγνίθκια που είχα στη ζωή μου, όταν ήμουν 10 χρονών έφερεν μου ο άης βασίλης «φιδομαχίες», ένα επιτραπέζιο. Θυμούμαι το γιατί την ίδια χρονιά έφερεν του αρφού μου ποδηλατούι τζιαι με μιαν κίνηση ματ έμαθα για την ανυπαρξία του (είπα το σε κάποια μπλογκς παλιά, ότι επήα να τεστάρω τους γονιούς μου αν εν τζείνοι που μας τα εγοράσαν τζι ερώτησα τους για το ποδηλατούι «πόσα ήταν; *wink*» τζιαι είπαν μου 10 λίρες) :ζ

Ξέρω, ακούουνται λλίο «είμασταν πάρα πολλά φτωshοί: ο κηπουρός μας ήταν φτωχός, ο σωφέρης μας ήταν φτωχός, η δασκάλα του πιάνου ήταν φτωshή, η υπηρέτρια ήταν φτωshή…». Blah.

Α, εθυμμήθηκα, επίσης, ότι στο δημοτικό ήταν της μόδας οι φράντζες οι ξανισμένες, όσο πιο ψηλές τόσο πιο τακκέ. Ε έθελες λάκαν για να κάμεις έτσι πράμαν. Ούτε ετόλμουν να ζητήσω λάκαν της μάνας μου. Έτσι, είτε εφύλαξα είτε –πιθανότερο- έκλεψα κάποιες μπακκίρες τζι εγόρασα λάκα. Έχωννα την να μεν την δει η μάνα μου τζιαι επίτουν την τραβώντας παράλληλα τον νεαγάρα φωλλς. Άμαν με ερώταν ίνταλος εκατσάρωσα έτσι τα μαλλιά μου, έσυρνα της μιαν βαρέλλα ότι ιμίsh εν με ΞΥΣΜΑ ΣΑΠΟΥΝΙΟΥ, επιστήμονα μου εσύ.

Point is, η «φτώshεια» επλήγωννεν με (τζι ακόμα δεν ήταν φτώshεια τύπου δεν έχω να φάω τζιαι δεν έχω σόπα το χειμώνα). Μου επροκαλούσε και μου προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα. Μέχρι σήμερα, τες μέρες που διατελώ φτωshή (εν αναμονή του επόμενου μισθού) εν μπορώ να είμαι τελείως ευτυχής. Νιώθω ζήλια τζιαι κτήτζιασμα στο σούπερμαρκετ όταν ο άλλος τρουλλώνει το καρότσι του με ληξιά τζιαι εισαγώμενες ακριβές πελλάρες, τη στιγμή που εγώ έπιασα ένα μόνο κουτί μωρομάντηλα γιατί δεν με εκανούσαν τα λεφτά να πιάσω το 2+1 δωρεάν. Νιώθω πολλά σκάρτα όταν μπαίνω στο Lidl τζιαι κάμνω ότι μιλώ στο τηλέφωνο για να μεν με αρπάξουν οι εράνοι στην είσοδο. Εμένα η φτώshεια δεν με κάμνει καλύττερο άνθρωπο.

Θαυμάζω πραγματικά τους ολιγαρκείς τζιαι μακάρι να ήμουν έτσι. Εγώ, όμως, θέλω αφθονία. Όχι κατ’ ανάγκην χρημάτων, αλλά ίσως τζιαμέ καταλήγουμε. Πιστεύκω ότι η λύση στην οικονομική κρίση δεν είναι η μείωση των επιθυμιών μου αλλά η αύξηση των εισοδημάτων μου. Όταν έχω οικονομική άνεση, βοηθώ τζείνους που θέλω, όσο θέλω τζι όποτε θέλω. Τζιαι έρκεται τζιαι σε μένα αφθονία συναισθημάτων, που εν το μέγα ζητούμενο: ηθική ικανοποίηση, γενναιοδωρία, fulfilment.

Ο πλούσιος, συνήθως ο αυτοδημιούργητος και συνήθως ο από humble beginnings, νιώθει ευγνώμων για όσα έshει τζιαι θέλει να δώσει πίσω στον κόσμο. Όχι όλοι, ούτε καν η πλειοψηφία. Άκυρο καλό. Γιατί εν πιο εύκολο, λέει, να ρέξει ο κάμηλος που την τρύπα της βελόνας παρά ο πλούσιος στον Παράδεισο.

Εγώ εννάμαι ο πλούσιος ο καλός :)

Με τα «τραύματα» που επαράθεσα πιο πριν, εν εννοώ ότι τα δικά μου κοπελλούθκια δεν θα ξέρουν τι έχουν, αλλά ότι έshει τζι άλλους τρόπους να μάθουν περί οικονομικής διαχείρισης, εγκράτειας και ευγνωμοσύνης, χωρίς να πεινάσουν.

Point is (uh? déjà vu), η εξιδανίκευση της φτώshειας τζιαι η ισοπέδωση της ευμάρειας (μα άε λέξη) ακούουνται μου πολλά «κρεμαστάρια» (βλ. γνωμικό με αλουπό).

Εδίπλωσα τα λλίο απότομα, αλλά έshει ώρα που γράφω τζιαι εζζόφφωσεν ο φακός μου.

On tour?

Σήμερα περιοδεύω. Εχάρηκα που το έμαθα γιατί εν έξερα πώς να εξηγήσω το ότι εχτές, σαν εθωρούσαμεν τη Χιονάτη με τον άθρωπ, ελούθηκα του κλαμάτου στο 00:57:43+.

Ευτυχώς ήμουν ήδη μυξιασμένη τζι έτσι εκάλυψα τα, αλλά πουμέσα μου εδιερωτούμουν προς τι τωρά τόση ευσυγκινησία. Ήμουν σίουρη ότι επρόκειτουν για ηλεκτρονικά παπούτσια e-shoes issues (don't ask).

Τωρά εξανάβαλα τη Χιονάτη να τη ξανατεστάρω τζιαι πάλε εφίρτηκα.

Θα περιμένω να περάσει η περιοδεία τζιαι να ξαναδώ. Αν συνεχίσω να συγκινούμαι θα το ψάξω αλλιώς.

Θέλω να get the period out of the way πριν πάρω κάποιες αποφάσεις.

υ.γ. για να προλάβω τυχόν ανυποθεθκιές για το ότι εθώρουν τη Χιονάτη με τον άθρωπ, να πω ότι εν επειδή άκουσε κάπου τον "Μαϊφό" τζιαι έθελα να του το έβρω στο youtube (00:22:45).

Τωρά πριν λλίο...

Μπουκκάρει μέσα η γείτονας συνάδελφος εις έξαλλον κατάσταση φωνασκώντας ότι έξω στο διάδρομο εσύραν μας stink bomb. Βλ. το ένα shέρι να ανεμίζει υστερικά στον αέρα τζιαι το άλλον να στουππώννει την μούττη της.

10 λεπτά νωρίτερα, άλλως Previously on Toilet Break:

Επήα στην τουαλέτα για το #2. 

Φκαίννουν φουρκαστοί έξω στο διάδρομο οι λοιποί συνάερφοι τζιαι αντακώννουν όπως τα λαγωνικά να έβρουν what stinketh.

Εφάμεν την, λαλώ, αν ακολουθήσουν την μυρωθκιά εννά φτάσουν ως το τέλος του διαδρόμου που εν οι τουαλέτες τζι εννά μας καταλάβουν.

"ΠΑΙΘΚΙΑ, ΕΝΝΕΝ ΒΟΘΡΑΚΙ, ΕΝ ΨΟΦΚΙΟ ΠΟΥ ΜΥΡΙΖΕΙ!!!", αποφαίνεται μια άλλη.

ΣΙΓΑ ΜΕΝ ΜΥΡΙΖΕΙ ΤΖΙΑΙ ΨΟΦΚΙΟ ΡΑ ΕΣΟΥ, έθελα να της πω αλλά εννοείται ότι έκρυψα.

"ΠΑΙΘΚΙΑ ΕΣΣΙΕΙ ΔΙΚΑΙΟ Η ΤΑΣΟΥΛΛΑ, ΕΝ ΨΟΦΚΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑ!!!", αλλάσσει την κατάθεσή της η πρώτη με το stink bomb.

Enter υστερία.

"ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΠΟΝΤΙΤΖΙΕΣ ΕΣΣΙΕΙ ΔΑΜΕΣΑ ΔΑ, ΜΕΣ ΤΟΥΝΤΕΣ ΚΚΙΤΤΑΠΕΣ ΟΥΛΕΣ!"

"ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!! ΕΝΝΑ ΜΑΣ ΦΑΝ ΟΙ ΠΟΝΤΙΤΖΙΟΙΙΙΙΙΙΙ!!!" κτλ.

Σε κάποια φάση έπρεπε να δώσω τζι εγώ το στίγμα μου για να μεν με υποψιαστούν.

"Ρε παιθκιά, μπας τζι εν που τες τουαλέττες..." (τούτο εν που το course Bluffing 101 - αποταθείτε εντός)

"OI, OI, ENNENI," λαλεί το πρώτο λαγωνικό, "ΕΝ ΚΑΠΟΥ ΔΑΜΕ, ΑΜΑ ΠΡΟΧΩΡΑΣ ΠΡΟΣ ΤΕΣ ΤΟΥΑΛΕΤΤΕΣ ΕΞΑΣΘΕΝΙΖΕΙ!"

Άησταστεία; Αχαχαχα φιξαρέλλα, τελικά μπορεί τζιαι να μεν την φάμε.

Στο πάρτυ αρκέψαν να προστίθενται τζι άλλοι, τζι ευτυχώς οι πλείστοι εσυμφωνούσαν ότι πρόκειται για ψόφκιο. (Ψόφκιοι είσαστε. Άκου ιμίsh ψόφκιο!!!)

Στο μεταξύ αρκέψαν να πιτούν αρωματικά χώρου περιγράφοντας ταυτόχρονα ένα email που επιάσαν που ελάλεν ότι τα σκατά της ποντίκας πας τα ττενεκκούθκια εν τοξικά τζιαι πεθανίσκει το πλάσμα.

Εγώ σε τούτα ούλλα να σούζω την τζιεφαλή μου καταφατικά τζιαι να κάμνω τζιαι κανένα "τσκ τσκ" μέσα μέσα.

Ξαφνικά, πετάσσεται ένας ατρόμητος (όπως στα Καινούργια Ρούχα του Βασιλιά) τζιαι λαλεί "ρε παιθκιά, τωρά μυρίζεστε τίποτε; Εμένα πάντως εν μου διά κάτι. Μπορεί να ήταν που τες τουαλέτες σιόρ".

"ΡΕΞΕΤΕ ΤΖΕΙ ΝΑ ΜΥΡΙΣΤΩ ΤΖΙ ΕΓΩ ΡΕ, ΤΖΙ ΕΝΝΑ ΜΑΣ ΠΕΛΛΑΝΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΕΜΑΣ", πολοάται και η δικιά σας τζιαι φκαίνω έξω να οσφριστώ. Καθοδόν προς το διάδρομο, σύρνω τζιαι ένα "Πάντως τωρά πριν θκυο λεπτά ήμουν στην τουαλέτα τζιαι εν εμύριζεν τίποτε! Ούτε μετά που έφυα α!!" (που το βιβλίο μου Ash is in the Eye of the Beholder).

"Ρε μα ννα μας πελλάνετε; Τωρά μυρίζει τίποτε;"

Μερικές επιμέναν ότι ακόμα υπάρχει ο ψόφος στην ατμόσφαιρα αλλά επισκιάστηκεν που τα αρώματα.

Κάποιος άλλος είπεν ότι μπορεί να επέρασεν πόξω κανένα βοθροκαθαριστήριο (Βοθροκαθαριστήριο είσαι!! Άκου ιμίsh βοθροκαθαριστήριο!!)

"Είσαστε ρεζίληες", λαλώ τους. "Εκάμετε τον τόπο ανάστατο ιμίsh μυρίζει ψόφκιο. Έτο εννα έρεξεν κανένας πελάτης τζιαι να τον έσυρε τζι ήταν τυχερό της Κούλλας (πρώτο λαγωνικό) να τον ρουφήσει".

Αρκέψαν να ψιλοσυμφωνούν, μόνο η Κούλλα εμυρίζετουν το ακόμα. Εκόλλησεν μες τα ρουθούνια της που να μεν πω.

"Ή μπορεί να έρεξεν ο Αντρέας ο λαφαζάνης που μόνο πόρτους σύρνει", κατέληξα με ύφος "αρκετά μας απασχολήσατε, αφήστε μας να δουλέψουμε".

*high 5*

  υ.γ. κλαψ @ ψόφκιο

Evro, άλλαξε lab :]

Άλλαξε test tubes!
Άλλαξε μικροσκόπια!
Άλλαξε goggles!

Άλλαξε αρουραίους.


Cos you got it all wrong, man.


Those who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night - Edgar Allan Poe