Ανταύγειες* Σαββατοκυρίακου

Έφκαλα για πρώτη φορά τες τρίshες της μούττης μου. Εν επίστεφκα ως τωρά πόση διαφορά κάμνουν - Κατ, έγινα άλλος άνθρωπος! Νιώθω... εξώφυλλο! Ναι, ξέρω τι σκέφτεσαι, "μα ώσπου εφτάνναν οι γέρημες;!". Ε λοιπόν, παρόλο που δεν τες έκαμνα βρούλλους τζιαι να τες πιάννω παραμάσκαλα, η διαφορά εν θεαματική. Σαμπώς τζιαι έκαμα πλαστική μούττης. Οδηγώ τζιαι κάθε τόσο κορτώνω στο καθρεφτούι για να τη δω.

Με αυτό τον αέρα θεότητας επήα μπακάλη. E σταμάτα να με φαντάζεσαι όπως τον τράουλλο επιτέλους!!! Η μεσήλικη ταμίας, με ύφος «όι ρα Ππινού, αμμά προιτζιά έκαμες χαα», είπεν μου «Όι εφάνηκεν το τζοιλjί σου!» (πρόφέρεται όπως την τζοιλιά αλλά με ιώτα αντί άλφα). Σαμπώς τζιαι ως φίλη καρδιακή ήξερεν ότι ο ένας και μοναδικός καημός που είχα να φαίνουμαι 6 μηνών έγκυος επιτέλους επραγματοποιήθηκεν τζιαι συμμερίζεται τη χαρά μου.

Χαμογελώντας απάντησα «Εννα δω περίοδο, φαγκς». «Ουυυ συγνώμηηη απολογούμαιιιι εν το ήξεραα!!». «Εν τζι η περίοδος καλή», λαλώ της, «εν εντάξει». «Ε μα τζι εσύ, φορείς το εφαρμοστό...» (τάχα "τι περίμενες; Σαν βάλλεις τζιελλαπία"). «Ναι», λαλώ, «πάω γυρεύοντας έτσι σκέδιο που εντύθηκα». Με ανακούφιση για την ανάληψη των ευθυνών μου, αλαλάζει "ε είδες! Φταίω καλό, φταίω;;»

Δυστυχώς, εν εμπόρεσα να απαντήσω γιατί εμπλόκκαρα μεταξύ συνέχισης του πολύ ήπιου ισιώματος (που προφανώς δεν εδούλεφκεν) τζιαι του «βλέπω εσύ έπιας τον μήνα σου, άτε η ώρα η καλή».

Μετά πάω στον Τουρκομαχαλλά παύλα Παsh Παιγνιδοπωλείο. Τζιαμέ που άκουα για πριγκηπικά ημερολόγια με πριγκηπικές πέννες για να γράφω πριγκηπικά μυστικά όπως την πριγκηπική πριγκήπισσα Μπάρπι, ξαφνικά παίζει μια ανακοίνωση «Η μικρή Μαίρη και η μικρή Ξένια να προσέλθουν στην υποδοχή».

Ππεεε!! Καταιγισμός σκέψεων στα 9 μποφώρ το δευτερόλεπτο. Αν η Μαίρη και η Ξένια εν αρκετά μικρές ώστε να τες λαλούν "μικρές", ξέρουν τι σημαίνει "προσέλθουν"; Τζι άτε ξέρουν το "προσέλθουν", ξέρουν τζιαι την υποδοχή;; Τζι άτε ξέρουν τζιαι την υποδοχή (που όπως παρατήρησα πιο μετά, δεν έγραφε πουθενά "Υποδοχή"), αν εν τόσο μικρές ώστε να τες λαλούν "μικρές", ξέρουν που τζεικάτω τζει που ένη να κατευθυνθούν προς όπουδήποτε; Επίσης, μόνο μια φορά έπαιξε η ανακοίνωση. Αν δεν ακούσαν καλά; Που τι chass έshει ένα μωρό "μικρό" που έχασε τη μάμμα του εδώ και ώρα να βάλει φτι στην όποια ανακοίνωση; Άσε που τζιαι φτιν να στήσεις, μάλλον έθθα φκάλεις νόημα αφού θα παρεμβάλλονται κάμποσα "anneeem, anneeeem, gel gel, evet, harasho matrioshka, barbie seviyorum, ishte boyle, gavaryoo parouski, ♫ Ι am a gummy bear, esheksinsin erdogan bey".

Ύστερα που λίο, ξανά «ο μικρός Νικόλας Παπουής να προσέλθει στην υποδοχή». Ο Νικόλας ξέρει ότι εν μικρός; Αν έshει τζιαι κανένα αρφούι, σίουρα εν το ξέρει. Θα του λαλούν ότι τζείνος εν ο μεγάλος. Το επίθετο του ξέρει το; Υποθέτωντας που άλλα μωρά που ξέρω, αν ξέρεις το πλήρες ονοματεπώνυμό σου, τότε δεν είσαι τόσο μικρός ώστε να καταδέχεσαι να σε λαλούν «μικρό».

Τζι εσκέφτουμουν τι θα έκαμνα εγώ αν έχαννα ποττέ τον άθρωπ σε έτσι τόπο. Καταρχάς, η ανακοίνωση που το μεγάφωνο θα ήταν η τελευταία μου λύση, όπως φαντάζομαι ήταν τζιαι των κηδεμόνων των μικρών Μαίρης, Ξένιας και Νικόλα. Οπότε πες ότι εφτάσαμε στο στάδιο της ανακοίνωσης, αφού εσηκώσαμεν ίσια πάνω τους διαδρόμους με τα τράχτα τζιαι τους shοίρους (εννοώ τους διαδρόμους που έχουν τράχτα τζιαι shοίρους, όι ότι οργώσαμε τους διαδρόμους πάνω σε τράχτα τζιαι shοίρους). Επειδή εν έshει chass ο 2 χρονών άθρωπ είτε να ακούσει την μισοπεθαμένη ανακοίνωση «ο μικρός άθρωπ να προσέλθει στην υποδοχή» (γελώ μόνη μου που το σκέφτουμαι) είτε να καταλάβει τι πρέπει να κάμει («Μικρός είσαι! Να προσ-what στην υπο-what?!»), η ανακοίνωση θα κυμαίνεται κάπου along the lines «ΑΑΘΡΩΩΠ! ΑΑΘΡΩΩΠ! ΠΟΥ ΕΙΣΑΙΙΙΙ;;! ΕΡΧΟΜΑΙΙΙΙ! (δις, τζιαι εννοείται ότι εν εγώ ποννα μιλώ στο μικρόφωνο)». Του άθρωπ μόλις του πεις «άθρωπ, πού είσαι;» νομίζει ότι άρχεται το χωστό τζιαι φερμάρει τζιαμέ που ένη τζιαι δεν ταράσσει ώσπου να τον έβρεις. Α;Α; ;D

Στο στραφίν είδα ότι εξαναντακώσαν οι διαφημίσεις για αιματοχυσία αιμοδοσία (οξά εν αποσυρθήκαν ποττέ; εν όνειρο που είδα αλόπως). Πάντως εν πολλά μαννές. Δείχνουν μια φάτσα βλοσυρή τζιαι δίπλα γράφει «Mια μπουκάλα αίμα μου έσωσε τη ζωή... ΗΤΑΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ; ». Θεωρώ ότι η αυθόρμητη αντίδραση εν «ΟΙ, ΌΙ! ΕΓΙΩ ΕΝΗΞΕΡΩ ΤΙΠΟΤΕ!», αφού εν σάννα τζιαι γυρέυκουν τον ...φταίχτη.

Τέσπα. Πάω να φάω τίποτε.

Comfort what?

Εβαρέθηκα να ακούω κόσμο να κλαίει τη μοίρα του τζιαι να εναποθέτει τις ελπίδες του στο ΛΟΤΤΟ - ειδικά όταν ¡δεν παίζει! τζιόλας, ή παίζει μόνο άμαν ακούσει για κανένα καλό Τζόκερ.

Τούτο το comfort zone εν ΠΟΛΛΑ υποτιμημένος εχθρός τελικά.

Όπως τον διάβολο ένα πράμα: "The greatest trick the devil ever pulled, was to convince the world he didn't exist" (The Usual Suspects).

Θαυμάζω πολλά τζείνους που απεδράσαν που τούντο comfort zone. While others are making excuses, they are making money.

Κλείνω με ένα ανέκδοτο σχετικό.

Ήταν ένας τύπος (ο sin²x + cos²x = 1) που εθερμοπαρακάλαν γονατιστός το Θεό να κερδίσει το Λόττο. Για χρόοοονια. Σε παρακαλώ Θέε μου, τζιαι σε παρακαλώ Θεέ μου. Στα 48756 χρόνια, ρωτούν οι αγγέλοι το Θεό: "Γιατί εν του κερδάς το £*$&@# το Λόττο να τελειώνουμεν;; Εν τον λυπάσαι τζιαι τζείνον τζι εμάς;!". Τζιαι ο Θεός λαλεί τους, "ΚΑΡΤΕΡΩ ΤΟΝ ΝΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ".

Το Φαράντζι της Κλάτσας

Μετά από αρκετά κρούσματα Εξαφανισμένης Κλάτσας που σημειώθηκαν από μπλόγκερς το τελευταίο διάστημα, αλλά και πικρής προσωπικής πείρας της υποφαινόμενης, αποφάσισα να κατατροπώσω το φαινόμενο, πρωτίστως μελετώντας και κατανοώντας το. Εν όπως που σου λαλούν να μάθεις τη γλώσσα του εχθρού τζιαι να μπεις στον ψυχισμό του αν θέλεις να τον αποσείσεις.

Tamam? Evet? Seni seviyorum Ayshe Hanim, cok guzel, sen nasil? Bomba gibiyim.

Άε, εφύαν οι μισοί μάνι μάνι!

Που λες, τι λέγαμε; Α ναι.

Εμελέτησα, λοιπόν, διεξοδικώς και επισταμένως, και επιβεβαίωσα ότι το φαινόμενο της Φαραντζιησμένης Κλάτσας είναι α) παγκόσμιο, β) παγγαλακτικό γ) πολύπλοκο και πολυδιάστατο και προπαντός γ) ανεξήγητο.

Οι πολιτικές ηγεσίες και τα κόμματα καταδικάζουν το γεγονός ενώ άπειροι αγανακτισμένοι συνάνθρωποί μας έχουν προσπαθήσει να το πατάξουν, είτε αγοράζοντας κλάτσες με χρωματιστές φτέρνες σε έντονα χρώματα, ή ταιρκάζοντάς τες ΠΡΙΝ τες σύρουν μες τα άπλυτα, είτε αγοράζοντας «ζευκάρκα των τριών».

Έχουν γίνει πάμπολλες έρευνες και εκφραστεί υπεράριθμες θεωρίες για το φαινόμενο, the mystery of which has spawned numerous articles and conference papers (έθελα να πω το spawned, εν έφκαινε το ίδιο λόγιο στα ελληνικά). Έχουν ιδρυθεί Γραφεία και Αρχές με σκοπό την έρευνα και διαφώτιση γύρω από το θέμα της ΦΚ (The Bureau of Missing Socks, Sock Loss), έχουν διερευνηθεί οι επιπτώσεις του φαινομένου στην παγκόσμια οικονομία, έχει καταδειχθεί πώς το φαινόμενο της ΦΚ καταρρίπτει τη θεωρία της εξέλιξης, ενώ φυσικοπυρηνικοί, αστροφυσικοί, αστρολόγοι και λοιποί σοβαροί επιστήμονες συγκλίνουν στην εξήγηση του φαινομένου διά της θεωρίας του Quantum Tunneling (φαινόμενο Σήραγγας = «το φαινόμενο κατά το οποίο ένα σωματίδιο έχει πιθανότητα να βρεθεί από μία περιοχή σε μία άλλη, αν και οι δύο περιοχές διαχωρίζονται μεταξύ τους από ένα φράγμα δυναμικού / Quantum tunnelling refers to the quantum mechanical phenomenon where a particle tunnels through a barrier that it classically could not surmount»).

Οι προαναφερθέντες επιστήμονες, χρόνια τώρα αγνοούσαν το πρόβλημα θεωρώντας ότι τα πλυντήριά μας απλά καταπίννουν τες κλάτσες (ή ότι, πριν να εφευρεθούν τα πλυντήρια, τις έπαιρνε το ποτάμι). Αυτά τα προπαγανδιστικά νερά των επιστημόνων ήρθε να ταράξει η θεωρία ενός φοιτητή του ΜΙΤ (έννεν συνήθως ένας obscure γιος γεωργού που σπουδάζει στο ΜΙΤ που άννοίει το δρόμο προς την τεχνολογική και άλλωσπως επανάσταση μέσω μιας ευφυούς ατάκας του που τελικά πιστώννεται στον καθηγητή του;) περί του φαινομένου της Σήραγγας. Το φαινόμενο τούτο αποδεικνύεται καθημερινά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής ("αγάπη μα πού επήαν τα κλειθκιά μου;") και ειδικότερα στο φλέγον θέμα μας: είναι ΑΔΥΝΑΤΟ και ΑΠΙΘΑΝΟ να βγει από το πλυντήριο ίδιος αριθμός κλατσών με αυτόν που μπήκαν μέσα.

Βέβαια, το ποια που τες δυο υποψήφιες κλάτσες όπως και το γιατί μόνο η μια σκαπουλάρει, είναι βασανιστικά ερωτήματα που αναμένουν απάντηση.

Σε αυτήν την πανανθρώπινη έννοια, κυρίες και κύριοι, επιχειρώ να θέσω ένα τέλος. Θεωρώ ότι μόνο όταν κατανοήσουμε πραγματικά την κλάτσα που λείπει θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα αποτελεσματικά και να παράσχουμε πραγματική ψυχολογική στήριξη στο ταίρι που έκοψε πίσω, a.k.a. το ταίρι του Κάδου (εν ακούεται σαν φοϊτσιάρικη ταινία; Το Τέρας του Κάδου).

Γι’ αυτό αγαπητοί συνδημότες και συνδημότισσες ζητώ την πολύτιμη ψήφο σας στην κάλπη εδώ στα δεξιά.

Μαζί μπορούμε! YES WE CAN! Mαζί συνεχίζουμε! Γιατί ξέρει και μπορεί!

Εμαύρισεν το βλαντζιήν μου

Τωρά εκατάλαβα το μεγαλείο τούντης κλασσικής ατάκας.

Τωρά που εμαύρισεν.

Τωρά είμαι στο στάδιο 3 του βλαγκομαυρίσματος.

Το 1 ήταν να ξηκαπνίζω που τα φκια αλλά να κρύφω για το γενικότερο καλό.

Καλάθκια.

Το 2 ήταν να κλαίω μόνη μου τζιαι να θέλω να σύρνω πράματα τζιαι συγκεκριμένους ανθρώπους πας τον τοίχο. Τα πράματα τελικά εν τα έσυρα γιατί εν ήταν αρκετά εύθραυστα τζιαι αν εκάμναν απλώς bounce back ήταν να τριολιστώ παραπάνω.

Στο τρίτο στάδιο είμαι απλά μια μάτσα κρέας (καλοσχηματισμένου, mind you) με ορισμένες τρύπες για να αναπνέει.

Συνειδητοποιώ ότι τόσο μάταιο είναι να το σκέφτουμαι που η μόνη μου επιλογή είναι να αρθώ υπεράνω της περίστασης. Νιώθω ότι ψιλοαιωρούμαι η αλήθκεια.

Τζιαι τούτα ούλλα γιατί ΔΕΝ ήμουν shύλλα.

Γιατί δεν τον ετσίλλησα μες τα λαιμά ώστι να γίνει το δικό μου, δηλαδή το ΣΩΣΤΟ.

Γιατί του έδωκα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗΝ ιμίsh, την οποία και θα εστήριζα με όλες μου τες δυνάμεις.

Άγια ολάν.

Τζιαι τωρά θα μαραζώνω εγιώ μια ζωή, για να μεν μαραζώνουν άλλοι.

Τελικά επιβεβαιώνονται οι υποψίες μου: πρέπει να δείχνεις τζιαι λλίο τα δόγκια, ενίοτε δε να λάσσεις τζιόλας. Επρόσεξα πως όσοι το κάμνουν τούτο, they get their way. Μπορεί ναν λλίο ψαρωμένος ο κόσμος απέναντί τους, αλλά χέστηκαν. Το θέμα είναι να γίνεται το δικόν τους χωρίς παρεμβολές τζιαι παρεμβάσεις.

Εμένα που φατσάρω ΡΙΦΙΝ κουρέφκουν με, πλέκουν τρικά με το μαλλίν μου τζιαι πουλούν μου τα τόναν αλλόναν.

Άισσιχτίρ.

Καθοδόν προς το "publish", ήδη νιώθω καλύτερα.

Εκτός τζι αν εν που εξεκίνησεν ο Χάους τζιαι επαραμέρισα τα ούλλα για να τον απολαύσω.

Ως πάρατζιει.

Ε-ε-έρχεται!

Έρχεται η νέα μου κινητάρα που αγκονίστηκα που την Αγγλία - επειδή δεν ήθελα να αποχωριστώ τη κκελλέ μου just yet. I'm too sexy for your prices, Cyprus biach.

Μά άε οργάνωση, άε λεπτομέρεια! Εν ούλλα που το πατάρι; Μέσα σε μια νύχτα το κινητό μου έκαμεν τον γύρο της Ευρώπης, τζι έshει που τα χτες που κάθεται πας σ'ένα ράφι (αν είμαι τυχερή) στη Λάρνακα.

Άτεεεεε, έλα στη θείαααααα!!!

Which part of ΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΙΛΩ don't you understand?

Το λοιπόν εγύρισεν μου.

Προφανώς μιλούμε άλλη γλώσσα, στην οποία το "έχω φαρυγγίτιδα", "δεν έχω φωνή", "δεν μπορώ να μιλώ" και το "ο γιατρός διέταξε πλήρη αφωνία" σημαίνουν "μιλάτε μου!! τζι όι απλά μιλάτε μου, αλλά ρωτάτε με τζιαι διάφορα πράματα που πρέπει να απαντηθούν! τζι όι απλά να απαντηθούν, αλλά να απαντηθούν σαν είμαι τρία δωμάτια πάρατζιει! μεν σας πω να με βάλετε να σας τραούδήσω τζιόλας! πάμε τζιαι καμιάν μάππαν σιόρ, ποιος σ'αρωτά"

Εν γίνεται τούντο πράμαν. Εν γίνεται να σου νέφκω με το shέρι μου ότι φωνή γιοκ τζιαι να με πελεκάς τρία κάρτα για το τι τσάγια πίνω τζιαι αν επήα γιατρό τζιαι τι μου έγραψε να παίρνω. Να σου νέφκω ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΙΛΩ τζιαι να αρκέφκεις να με ρωτάς μαλθακίες! Να σε τεξτάρω ότι δεν έχω φωνή τζιαι δεν μιλώ τζιαι να με πιάννεις τηλέφωνο μετά που 10 λεπτά!! Να σου το κλείω σαν παίζει τζιαι να σε ξανατεξτάρω ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΙΛΩ τζιαι να με ξαναπιάννεις!! Να σου το απαντώ μπας τζι εν κάτι επείγον που θέλεις να μου πεις τζιαι τελικά να με ρωτάς πώς και πότε το έπαθα!!! Δεν γίνεται να με πιάννεις τηλέφωνο τζιαι να σου ψιθυρίζω ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΙΛΩ τζιαι να συνεχίζεις να μαλλαφάς ένα μείζον θέμα τζιαι να μεν μπορώ να συμμετάσχω στο μονόλογό σου ώσπου τελικά μπήω τες παουρκές, εκ των οποίων οι πλείστες αφορούν το ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΙΛΩ.

Νιώθω ότι οι χορδές μου εν δημμένες κόμπο ενώ μου έχει σταθεί τζιαι ένα τεράστιο hairball on fire. Κάθε κκούχ εν τζιαι ένα σβάνισμα στο λαιμό μου. Νιώθω ότι στη επόμενη λέξη που θα αναγκαστώ να αρθρώσω, θα κοπεί η κκελλέ μου τζιαι θα ππέσει χαμέ.

Πρέπει να έβρω κάτι άλλο να λαλώ/νέφκω/γράφω που θα έχει το επιθυμητό impact. Τουτέστιν, να μεν μου μιλά κανένας, ή τουλάχιστον να μεν περιμένουν απάντηση.

Εν όπως (εθκιάβασα κάπου κάποτε) άμα σε βιάζουν, λαλεί, μεν φωνάζεις "βοήθεια βιάζουν με" γιατί έθθαρτει κανένας. Αντ' αυτού, φώναζε καλύτερα "φωθκιά! φωθκιά!"

Να δοκιμάσω τη φωθκιάν αλόπως, μπορεί να πιάννει τζιαι με άλλα πράματα.

Αφού τσιριλλώ που τσιριλλώ, ας φωναξω "φωθκιά" που εν τζιαι πιο λλίες λέξεις τζιαι πού ξέρεις;

-------------------------[10 ώρες μετά]-----------------------------

Τα πιο πάνω έγραφα τα εψές σαν εθωρούσαμε House. Εδιακόπηκα βάναυσα που μια κρισάρα βήχα που εν εδίαν παμόν τζιαι επόνουν σαμπώς τζι εστάθην μου κάττος ψοησμένος (υποθέτω εν διαφορετικό αν τον καταπιείς ζωντανό... πώς σκατά μου ήρτεν τούτο τωρά). Ο χάσπας έshεσεν πάνω του, γιατί άμα θωρείς πολλύ Χάους, ξερεις ότι ο βήχας ουκ έρχεται μόνος -  ακολουθεί επιληψία-κοιλιακή μαρμαρυγή-ηπατική ανεπάρκεια-καρδιακή ανακοπή-αιμορραγία που το φτι τζιαι πρέπει αμέσως να σου κάμουν βιοψία εγκεφάλου τζιαι αν είσαι τυχερός έθθα καλέσουν τζιαι τον Γουίλσον για γνωμάτευση.

Σήμερα θα τηρήσω απόλυτην σιγή ιχθύος, πέρκι ποκάτσει το κακό.