»

Wednesday, May 6, 2009

Swiss-eyed

Σήμερα ελυπήθηκα πάρα πολλά, όπως λυπούμαι κάθε φορά που ακούω για κάποιον που αυτοκτόνησε.

Το άτομο που μου ανήγγειλε την είδηση ότι κάποιος πήδηξε από γεφύρι και πέθανε, πρόσθεσε ότι θεωρεί αυτούς τους ανθρώπους δυνατούς γιατί «άμαν ξέρεις ότι εννά ππηδήσεις τζι εννα πεθάνεις τζιαι πάλε κάμνεις το, είσαι δυνατός».

Διαφώνησα. Ούτε θαραλλέο το βρίσκω, ούτε αξιέπαινο. Θεωρώ πάρα πολύ λυπηρό το ότι τόσο πολύ απελπίστηκε ο άνθρωπος, που τυφλώθηκε και δεν έβλεπε άλλη διέξοδο στα προβλήματά του. Θεωρώ την απελπισία, βασικά, πάρα πολύ λυπηρό πράγμα. Κατανοώ πλήρως πώς μπορεί να σε κυριεύσει, αλλά παράλληλα πιστεύω ότι όλα λύνονται, ή αν δεν λύνονται τουλάχιστον αντέχονται. Κανένα πρόβλημα, πιστεύω, δεν αξίζει να σκοτωθείς γι’ αυτό και επίσης πιστεύω ότι αν υπήρχε η δυνατότητα, ή υποθετικά μια δεύτερη ευκαιρία, οι αυτόχειρες δεν θα το ξανάκαναν.

Ό,τι κακό κι αν έπαθες, ό,τι κακό κι αν έκανες, you can always sit it through και κάποτε θα περάσει αυτό που νιώθεις. Αν πρόκειται για κακό που εσύ προκάλεσες, ταπεινώθου και απολογήθου, προσφέρθου να επανορθώσεις, ή ακόμα να πάεις φυλακή. Αν πρόκειται για κακό που έπαθες και είναι αβάσταχτος ο πόνος, πάλε κρύψε τζι άντεξε τζι εννά περάσει.

Λυπούμαι πάρα πολλά άμαν αυτοκτονούν. Ειδικά αν είναι για ερωτικές απογοητεύσεις (τζιαμέ νευριάζω τζιαι λλίο τζιόλας), οικονομικά ή οικογενειακά προβλήματα. Εν αβάσταχτο το χρέος; Έπαιξες τα ούλλα στα χαρτιά; Ζήτα συγνώμη, κλάψε, τζιαι πήαιννε φυλακή. Εν μαλακία να αυτοκτονήσεις, τζαι ξέρεις ότι έτσι λέξεις δεν τες χρησιμοποιώ εύκολα. So much guts to end your own life, no guts to face your problems? I find that ironic (δανεικό το quote).

Λυπούμαι πάρα πολλά άμαν αυτοκτονούν. Θα μπορούσα να το αναλύσω πιο καλά το θέμα, αλλά είμαι πολλά λυπημένη άμαν αυτοκτονούν.

Friday, May 1, 2009

Fee Fi Fo Fum

...ή "Death at Carrefour".

Ότι πάσχω από οξεία (οξεία, όμως) οσφρήτιδα το υποψιάστηκα πριν μέρες όταν, μπαίνοντας μέσα ο χάσπας, έχοντας καπνίσει ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι, ήταν να ππέσω χαμέ να λαχταρώ: "Μα άλλαξες μάρκα;;! Τι έκαμες;! Έπιασες ποτζείντα φτηνιάρικα τα ζολερά;;; ΑΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΡΕΞΕ ΤΖΕΙ, ΜΕΝ ΕΡΚΕΣΕ ΔΑ ΔΑ ΝΑ ΧΑΡΕΙΣ!!!". Μου απάντησε ότι τίποτα το διαφορετικό δεν έκανε και με λίγη καλή θέληση το συμβάν ξεχάστηκε.

Το κακό συνεχίστηκε για μερικές μέρες. Όποτε ξανάμπαινε στο σπίτι μετά από τσιγάρο, έθελα δήμμα. Υπήρξαν κι άλλα περιστατικά, κατά τα οποία έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάει μανιωδώς γύρω γύρω να βρει την εστία του ζόλου και να απορεί.

Χτες στο σούπερμάρκετ, ήταν να πεθάνω. Επέρνουν που τα αλλαντικά, ήταν να φιρτώ. Eβρώμεν πεθαμένους. Επέρνουν που τα τυρκά, ήταν να φύει η κκελλέ μου. Εβρώμεν πόθκια. Στα λαχανικά, εδίαν μου το κτυπημένο μήλο, το λυμένο αγγούρι και το πατημένο μαρούλι. Στις ντομάτες, αλληθώρισα. Περιττό να σας πω για τα ψάρια και τις γατοσκυλοτροφές. Μυριζόμουν τα συστατικά των κονσέρβων και τι έφαγε το μοσχάρι πριν γίνει μπιφτέκι (να μεν πούμεν τζιαι καμιά λαφαζανιά νάshει action;). Μυριζόμουν πόσο ήπιε ο βούλγαρος που τύχαινε να ψωνίζει τα ίδια πράγματα με μένα και τον έβρισκα δίπλα μου σε όλους τους διαδρόμους. Μυριζόμουν τον κόπο και την κούραση της δουλειάς σε κάποιους άλλους (βλ. δρωματίλα). Μυριζόμουν ποια μωρά (αλλά και μεγάλοι) εθέλαν πέταμαάλλαμα. Αλλά μυριζόμουν και τους φρεσκολουμένους και έθελα να δώκω μες την αγκαλιά τους και να τους ζητήσω να με παίρνουν μαζί τους. Στα shampoo και τα σαπούνια ήταν υπέροχα... Έθελα να κατασκηνώσω. Ένιωθα όπως ο Μελ Κίψον στο What Women Want, που ήταν να κρεπάρει η τζιεφαλή του που τες γυναικείες σκέψεις που άκουε συνέχεια όπου επήαιννε. Πραγματικά. Ένιωθα ότι είχα πάνω μου ένα ραντάρ που μυριζόταν τα π-ά-ν-τ-α. Ένιωθα ότι είχα την Έκτη Αίσθηση (Ι smell dead people).

Σήμερα, όμως, απόλαυσα τη μυρωδιά των πεύκων στην παραλία με τα κίτρινα πλαστικά κρεβατάκια, την οποία δεν συνηθίζω γιατί τα κρεβατάκια έχουν μόνο μία στάση. Μπόνους: Όταν η μυρωδιά των πεύκων σας θυμίζει τουαλέτα, σημαίνει ότι το pine-perfumed παπί σας είναι μεν πετυχημένο, αλλά αλλάξτε το γιατί είναι κρίμα να σας συμβαίνει αυτό.

Απόψε έκανα ένα μίνι window shopping στη Μακαρίου: όπως τους shύλλους που they mark their territory, εδιούσαν μου ούλλες οι γωνιές τζιαι τα σοκάκια που σημαδευτήκαν, ιφ γιου νόου γουώτ αμήν. Mυρίζουμαι τα πάντα, μαν. Ξέρω πότε και με τι ελουθήκετε. Πότε και πόσο ήπιετε. Είμαι μες την πέτσα σας.

Αν έχουμε ωριλά στο ακροατήριο, παρακαλώ να μας πει αν γίνεται να μυρίζομαι και το μέσα της μούττης μου - πριν να μου γυρίσει (τζι άλλο).


Το μόνο που δεν μυρίζομαι είναι τα νύshια μου. Ψες, για παράδειγμα, ούτε υποψιάστηκα το μέγεθος της ανυποθεθκιάς (!!!ΜΑΝ, LIKE!!!) του Love Actually και συνεπώς έχασα 2 ώρες που τη ζωή μου (1,5 το έργο, και μισή να μεν το χωνεύκω).

Tέλος πάντων. Ως πάρατζει.

Thursday, April 30, 2009

Parents-to-be

Χάσπας (για το αθρωπούι που έχει ύψος καμιά 12αριά πόντους curled up): Εν γίνεται να το γεννήσουμε που τα τωρά; Πιστεύκω εννάν πιο βολικό, εννά το βάλλω μες την πούγκα μου.

Sike: Εγώ πάλε νομίζω να το αφήκουμε τζιαμέ που ένη τζι εν εντάξει. Πάλι με χρόνια με καιρούς μπορεί να θέλουμε να το βάλουμε πίσω τζι έθθα μπαίνει.

*yawn*

Monday, April 27, 2009

Εμείνα(με)ν τα φυτά

Aγελάδες:

Πτηνά:

Shοίροι:


Φυτά: pending

Γριππώθου κι εσύ, μπορείς!

Thursday, April 23, 2009

Άσχετα *updated σαλάτα ποστ*

Χριστός Ανέστη (αν δεν το εμάθετε ως τωρά).


Σήμερα ήθελα πολλά να γράψω ένα ποστ για ένα φρεσκότατο (σε όνομα και χαρακτήρα) σαντουϊτσάδικο που ανακάλυψα στη Λευκωσία, αλλά πέραν τούτου που έγραψα ως τωρά δεν είχα τίποτε άλλο να πω για να το εμπλουτίσω (τις περιγραφές α λα Time Out ή National Geographic εν τες φτυχώ, δυστυχώς).

Επίσης, εγύρεφκα αφορμή να γράψω τζιαι για μια βασιλιτζιά που είχα τζιαι έγινε ζαβλί (δαμέ έγινε ο κάκτος, ήταν να γλυτώσει η βασιλιτζιά;). Βέβαια, την βασιλιτζιά επότιζα την κάθε μέρα γιατί είπαν μου θέλει πολλύν πολλύν νερό. Είπα τζιαι του χάσπα όποτε ευκαιρεί να την ποτίζει τζιαι τζείνος. Αφού έγινε παρανάλωμα του πυρός και εδιερωτούμουν ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙ;;;; ΑΦΟΥ ΠΟΤΙΖΩ ΤΗΝ ΤΗΝ ΓΕΡΗΜΗΝ, γυρίζει ο χάσπας με γνήσια απορία και ρωτά: Λαλείς να την πειράζει το φραπέ;

Ένηγουέης, ξεκίνησα το ποστ για να μοιραστούμε ένα άσχετο email που έλαβα σήμερα, εις τέρψην ψυχής:

The whole world needs a leader like this!



Prime Minister Kevin Rudd - Australia

Muslims who want to live under Islamic Sharia law were told on Wednesday to get out of Australia , as the government targeted radicals in a bid to head off potential terror attacks...

Separately, Kevin angered some Australian Muslims on Wednesday by saying he supported spy agencies monitoring the nation's mosques. Quote: 'IMMIGRANTS, NOT AUSTRALIANS, MUST ADAPT. Take It Or Leave It. I am tired of this nation worrying about whether we are offending some individual or their culture. Since the terrorist attacks on Bali, we have experienced a surge in patriotism by the majority of Australians. '

'This culture has been developed over two centuries of struggles, trials and victories by millions of men and women who have sought freedom'

'We speak mainly ENGLISH, not Spanish, Lebanese, Arabic, Chinese, Japanese, Russian, or any other language. Therefore, if you wish to become part of our society . Learn the language!'

'Most Australians believe in God. This is not some Christian, right wing, political push, but a fact, because Christian men and women, on Christian principles, founded this nation, and this is clearly documented. It is certainly appropriate to display it on the walls of our schools. If God offends you, then I suggest you consider another part of the world as your new home, because God is part of our culture.'

'We will accept your beliefs, and will not question why. All we ask is that you accept ours, and live in harmony and peaceful enjoyment with us.'

'This is OUR COUNTRY, OUR LAND, and OUR LIFESTYLE, and we will allow you every opportunity to enjoy all this. But once you are done complaining, whining, and griping about Our Flag, Our Pledge, Our Christian beliefs, or Our Way of Life, I highly encourage you take advantage of one other great Australian freedom, 'THE RIGHT TO LEAVE'.'

'If you aren't happy here then LEAVE. We didn't force you to come here. You asked to be here. So accept the country YOU accepted.'


WE will find the courage to start speaking and voicing the same truths.


If you agree please SEND THIS ON
and ON...


Θα σας αφήσω λίγο να απολαύσετε τα ρίγη συγκίνησης τα οποία διαδέχονται τα ανάμικτα αισθήματα δέους και κιστημάρας που στα μέρη μας μόνο σε ανέκδοτο κυκλοφορούν τέτοιοι τύποι, και όταν είστε έτοιμοι πέτε μου να συνεχίσω.

*φιου φιου φιου* (σφυρώ)

Έτοιμοι; Οκ, οκ, τέηκ γιορ τάιμ.

*φιου φιου φιου*

Έτοιμοι; Οκ. Λοιπόν, θα σας στεναχωρήσω. Το email αυτό είναι κατ’ ακρίβειαν μια πουννιά (άλλως λαφαζανιά) φτιαγμένη από διάφορες κατά καιρούς ατάκες διάφορων, και όχι από συγκεκριμένη ομιλία του συγκεκριμένου πολιτικού. Για τις λεπτομέρειες, δείτε εδώ.

Κρίμα.

Τέσπα.

Άλλον, εσείς;

-----------------------------------------------

Update: Bλέποντας ότι τα μυαλά μας εύλογα δεν πήγαν στο ίδιο πράγμα (my bad, το μετέφερα στην κυπριακή πραγματικότητα διαφορετικά - βλ. σχόλια), να εξηγήσω λίγο ότι o λόγος που θα ήθελα να υπήρχε έστω μισός τέτοιος ηγέτης στην Κύπρο, δεν είναι για τους όποιους (τίμιους) αλλοδαπούς (τους οποίους, γενικότερα, συμπονώ), αλλά για τους εισβολείς και έποικους και τη γενικότερη ηττοπαθητική και εθελόδουλη πολιτική στο Κυπριακό. Με εντονότερο χρώμα, οι ατάκες που ονειρεύομαι κάποιος κάπου κάποτε να τους διαμηνύσει. Τζιαι να αφήκουν τον idle and useless κουνουshμά με το κάθε Τταλαττούρι. (Ο λόγος που σκέφτηκα τα τουρτζιά αντί τους φιλιππινέζους είναι η πρώτη πρόταση του κειμένου: "Muslims who want to live under Islamic Sharia law were told on Wednesday to get out of Australia". Δηλαδή, αυτή η δήθεν ομιλία δεν απευθύνεται στους όποιους άκακους αλλοδαπούς γενικώς, αλλά σε συγκεκριμένο μεγάλο οργανωμένο σύνολο μεταναστών που απαιτεί όπως η ξένη χώρα που τους φιλοξενεί προσαρμοστεί στις επιθυμίες τους, φτιάχνοντας πρόνοιες ή τροποποιώντας υφιστάμενες νομοθεσίες εις βάρος της δικής της ταυτότητας, ιστορίας και κουλτούρας. Στην Κύπρο, αυτή την απαίτηση δεν την έχουν (ακόμα) οι αλλοδαποί. Το Υπουργείο Παιδείας και η Προεδρία εν άλλους που κόπτονται να κανονίσουν εις βάρος ημών. Εν μεγάλο το καημός μου, τελικά.)

Wednesday, April 15, 2009

Ό,τι και να φυτέψω, θα γίνει ποζάβλι

Μόνο εγώ καταφέρνω να ξεράνω κάκτους;


ΚΑΚΤΟΥΣ, μαν!;!;!