»

Sunday, January 11, 2009

Στάουυυυυ...

Hμέρα 1η:
Έλαβα email που το Φατσοβιβλίο -που λαλεί τζιαι το Τέρας- ότι είχα μήνυμα που ρωτά αν είμαι η συμφοιτήτριά της στο uni (πριν 2-3 χρόνια, ahem). Απάντησα της ενθουσιασμένα με email, λέγοντας της τα νέα μου και εξηγώντας της ότι δεν έχω υπόθεση με το φατσοβιβλίο και ότι ξέχασα ότι είχα κάμει ποτέ λογαριασμό. Εμπάσιγουέη -που λαλεί τζιαι το Ερπετόν- επρόσθεσά την στους ανύπαρκτους φίλους μου για να μεν φανώ αγενής μίχιμου. Μου απαντά με άλλο ενθουσιασμένο email για την αντάμωσή μας, το οποίο φυσικά εγώ λαμβάνω με email και όχι μέσω της uh, φατσοσελίδας; μου.

Hμέρα 2η:
Βρίσκω ειδοποίηση με email -που λαλεί τζιαι.. γουέλλ, ούλλος ο κόσμος- ότι ένας νορβηγός συμφοιτητής μας ζητά να τον πιντώσω τζιαι τούτον στον ένα φίλο μου. Πιντώνω τον για να μέννεν κρίμα αλλά χωρίς email ή άλλωσπως μήνυμα.

Ημέρα 3η:
Βρίσκω άλλον email ότι η τάδε καλαμαρού συμφοιτήτρια ζητά να την πιντώσω τζιαι τούτην στους δύο φίλους μου. Πατώ το link, όχι για να την πιντώσω αλλά απλώς να check out (γιατί είχα αρχίσει να τα παίρνω), και τι να δω!!! Requests ποτζεί ποδά, poking my ribs, ερωτήσεις αν θα κάμω poke back, κλωτσιές, ππουνιές, κουγκιές, τεστς για να δω ποιος δικτάτορας είμαι, τι σοκολάτα τρώω, όι να πειράξω τον ένα τζιαι να shομαλήσω τον άλλο, προσκλήσεις να πιούμε γαίμα, να σηκώσουμε τη σημαία, να καταπιούμε χάππια - are these gay references by the way? Eίναι όπως λέμε να "γυαλίσουμε το πόμολο" και να "πάμε το γράμμα"; Man, I'm behind. Επίσης προσκλήσεις να γινούμε λυκάνθρωποι, να πάμε σε κοκταίηλ, να βάλουμε πόμπες, να παίξουμε μαξιλαροπόλεμο, oμαδικές ευχές για ειρήνη ημίν, προσευχές για το τάδε, requests να με πιντώσουν κάποιου άλλου επειδή "she thinks we might know each other" - a complete mayhem, I tell you.

Έπιαν με η δύσπνοια.

Στο πρώτο μήνυμα από την πρώτη συμφοιτήτρια πήγα να σκεφτώ "μάνα μου ρε, είδες ίντα καλό πράμα το φατσοβιβλίο;". Μετά που ήρτεν τζιαι ο δεύτερος, σκέφτηκα"μάνα μου ρεεε, είδες ίντα καλό πράμα το φατσοβιβλίοο;;". Eπίσης πέρασε σα σφαίρα απ' το μυαλό μου ότι τελικά ίσως να είναι υπερβολικές οι απόψεις κάποιων σχετικά με τις ρηχές φατσοφιλίες, εφόσον "σιγά, δεν γίναμε και κολλητοί, αλλά it's fun to see them there and exchange news and stuffs". Όταν μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο ήρτεν τζιαι τρίτο request, εσκέφτηκα "βούρα φύε τζι έθθα λείφκουν τωρά". Έθθα είχα κανένα απολύτως πρόβλημα να "παίζω" τούντο πράμα με τους φίλους μου και με παλιούς συμφοιτητές. Αλλά, βλέποντας ότι με το να προστεθείς σε κάποιον γίνεσαι κοινή θέα σε χιλιάδες άσχετους που θα κουρτιστούν ούλλοι μες το email σου τζιαι να σε κουντούν τζιαι να σε τσιμπούν τζιαι να σε πρήζουν, όι μάνα μου. Είμαστεν πολλά εντάξει. Α, τζιαι ήβρα τζιαι ένα request που κάποιον που ...well, pffffffttt.

*Για κάποιο λόγο, λυπεί με που ετρομοκρατήθηκα έτσι... αλλά can't help it. Εθύμησα μου το ανέκδοτο με τους κάττους που λαλεί ο κάττος της κάττας (κάμε φωνή κάττου αλήτη σπαρκωμένου) "Στάαουυυυυυυυ" και απαντά η κάττα (επανάλαβε ύφος) "Όοιιιιιιιιιι"....

Friday, January 9, 2009

Hit me baby one more time.

Φρέσκο ποστ, (γι)αχνιστό.

Σήμερα καθοδόν προς τη δουλειά, το αυτοκίνητο μου σταμάτησε σε ένα ΑΛΤ και κοιτούσε δεξιά, αριστερά και ξανά δεξιά για να περάσει. Ξάφνου, ("Ξάφνου εσού, ντάξει;") εκ δεξιών αφικνείται ένα άλλο αυτοκίνητο και προσπαθεί να να μας πογυρίσει και να βγει στον κύριο δρόμο πριν από μας.

Λέει το άλλο αυτοκίνητο στο δικό μου, "Είσαι πολύ χαριτωμένο, θες να γίνουμε φίλοι;"

"Καλά", απαντά με αρχικό δισταγμό το δικό μου.

"Θέλεις να παίξουμε φαντασμένους;", ρωτά το άλλο.

"Φαντασμένους;; Τι εν τούτο; Εν παιχνίδι;", αποκρίνεται το αθώο μου.

"Ναι ρε", του κάνει ο άλλος ο αλητήριος, "εγώ θα είμαι ο φαντασμένος κι εσύ το καλάμι".

"Καλά, I suppose", απαντά το δικό μου - και o αλητήριος μας καβάλλησε.

Eshxx. -Εεεεππ, τα λόγια μας.

υ.γ o αξιούριστος ίντα έπαθε; :/

Tuesday, January 6, 2009

Ο στύλλος

Χάσπας (για το αυτοκίνητό του από το πάρκιγκ): Φκάλλεις το, οξά...;
Σάικ: [offended "duh" look]

Μπαίνω στο αυτοκίνητο όλο χαρά που θα επιδείξω τους καταπληκτικούς μου ελιγμούς στο χάσπα. Καθοδόν, ακούω ένα "pssssst". Γυρίζω, ήταν ένας στύλλος με γιρλάντα.


Sike: Ya talking to me?!?!

Στύλλος: Ακούεις; Έρκεσαι να μου φκάλεις τούντην γιρλάντα τζι έφκαλα νάμιν;

Sike: [κοιτάζω γύρω, οι άλλοι τρεις στύλλοι που υποβάσταζαν το γκαράζ φιρμένοι στα γέλια] Err... ποιος σου την εφόρησε;!

Στύλλος: Τζείνες οι μιτσιές που ήταν δαμέ πριν λλίο. Επαίζαν ίνναμπο παίζαν τζιαι εδήσαν μου τούντην γιρλάντα, εκάμαν με όπως τον Βαντζιελή [οι άλλοι στύλλοι δεν εκραθκιούνταν].

Sike: Εrr... Γιατί εν την ηφκάλλεις μόνος σου; Μάχουμαι να φκάλω έξω το αυτοκίνητο τωρά.

Στύλλος: Θωρείς με νάχω shέρκα;;;!!! [οι υπόλοιποι εβαστούσαν τα πλευρά τους που τα γέλια] Άτε, ππλις, έλα τράβα μου την να φκει τζι επονοτζιεφάλιασα...


Μάνα μου ρεεε, σκέφτηκα, τζι ετράβησα του την.



Τζιαι τούτον πριν να μάθω ότι ο Χριστόφκιας έφκαλεν ?!?!?!κοινή δήλωση?!?!?!? καταδίκης της κουβέντας στη Γάζα ?!?!?!με τον Ταλάτ?!?!?!?. Αν το έξερα τζιαι τούτο ήταν να τους καβαλλιτζιέψω τζιαι τους άλλους τρεις. Τους στύλλους.

Friday, January 2, 2009

Η πρώτη μου φορά

Ακολουθεί νεκατσιαστικό, ανυπόθετο και λατσιησμένου επιπέδου ποστ.


Η ώρα 12 είναι η ώρα που παίρνω το σάγλικο κτητζιασμένο αντιβιοτικό μου. Κανένα μισάωρο αργότερα, το αποσυντεθιμένο καταποθέν αντιβιοτικό δεν άντεξε και είπε να πάει από κει που'ρθε. Το ένιωσα να έρχεται. Μου φάνηκε προβληματισμένο. Μέχρι να καλοσκεφτώ "τώρα τι κάνει, πού νομίζει ότι πάει;;;", αφίχθηκε. Εκτός από τη κτητζιασμένη του γεύση και οσμή που με αλληθώρισε, μαζί του έφερε και τη διαλυμένη βιταμίνη που ήπια νωρίτερα και κάτι άλλα που έκλεισα τα μάτια μου ώστε να μη δω. Όταν αφίχθηκε κανονικά και με όλες του τις αποσκευές, το ρώτησα με παράπονο, "Γιατί αγάπη μου; Έννεν ωραία τζεικάτω; Εν έκαμες φίλους;". Τι ήθελα να ρωτήσω. Και τι δεν είπε για την βρωμιάρα την πίτσα με τα σαλάμια της, και που μπήκε και που βγήκε. "ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΟΧΙ ΑΠ' ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕΣ ΕΣΥ!!! ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟ! ΜΠΗΚΕΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ!", ούρλιαξα. "Ήταν βαρύ το κλίμα εκεί κάτω, ντάξει; Τι ήθελες και μας την κουβάλησες τώρα αυτήν; Και με χοντρό φύλλο κιόλας! Μια χαρά περνούσαμε με τη σουπίτσα και το κοτοπουλάκι, τα βρίσκαμε τα τρία μας", μου είπε. "Μα, μα..", επιχείρησα, "έπρεπε να φάω και κάτι πιο στεκάμενο να καρδαμώσω! Πόσο τσάι και ποξαμάτι πιον;;;". "Ωραίο τρόπο βρήκες να καρδαμώσεις! Να 'ξερες τι γίνεται εκεί κάτω... έχει κάνει όλων τη ζωή μαύρη. Κανείς δεν την αντέχει! Όλοι θέλουν να φύγουν!". "Yikes!!! Δεν έχουν να παν πουθενά! Να περιμένουν το τραίνο διά της κανονικής οδού κι ας παν όπου θέλουν! Από δω πάνω δεν ξαναπερνά κανείς!".


Ήταν η πρώτη μου φορά! Ξέρω ότι είναι απ' τα πρωτάκουστα, αλλά όντως. Δεν το είχα ξαναπάθει. (Φύλαγα το στομάχι μου για μέτα το γάμο). Λίγο πριν αφιχθεί, και επειδής δεν ήξερα τι κι από πού να το περιμένω, εψιλοχέσθην αλλά ευτυχώς ήταν σύντομο.


Και τώρα η αδαής σκέφτομαι. Το αντιβιοτικό πρέπει να το ξαναπιώ; (εννοώ καινούργιο, duh!)
Άσε καλύτερα, μη μας το κακοφανίσει και τούτο.
Ούφφου, πότε θα γίνω μάναγιάνωωωωωωωωωωωωωωω;;;;;;


υ.γ1. καθοδόν προς το "publish" είχαμε επανάληψη του ματς. Για να μη ξεχνιόμαστε. Κάμνει τους ούλλους έξωση η πίτσα...
υ.γ2. ΓιΑξ, είπα; :(
υ.γ3. Αργία μήτηρ πάσης ανυποθεθκιάς. Εν είμαι καλά.
Τουλάχιστον δύο θα μου πουν να κοιταχτώ "μπας τζιαι δεν είναι λόγω πίτσας".

Wednesday, December 31, 2008

Home. Sick.

Να σας πω τι θα χάσω απόψε που θα μείνω σπίτι λόγω (ψυχ)ασθένειας.

Θα χάσω τον περιορισμό σε μια γωνιά του σπιτιού που δεν θα έχει καπνιστές. Θα χάσω τον χωριάτικο διαχωρισμό σε "ποδά παίζουν πόκερ οι άντρες" και "ποδά οι γυναίκες σαχλαμαρίζουν βλέποντας Χαρούμενη Πρωτοχρονιά". Θα χάσω τον περιορισμό στο χωλ όπου θα πρέπει να ψυχαγωγώ διάφορες ξαδερφούλες. Θα χάσω τη γαμήλια-like χαιρέτιση τα μεσάνυχτα και τις ανταλλαγές
Αυτό το ποστ έχει αυτοκαταστραφεί.
ευχών με μια φάγουσα κόσμο με ύφος "ωωωω! τζιαιρόν να σε δούμε!!". Μα πάνω απ' όλα, και με μεγάλο πόνο στην καρδιά, θα χάσω τη συνύφισσα (άμα παντρευτείς μαθαίνεις κι αυτό το λεκτικό) που με περίσσιο άππωμα θα πάει να κάτσει πάνω στον άντρα της η ώρα 12 παρά μισό λεπτό ούτως ώστε μόλις γυρίσει ο χρόνος και ανάψουν τα φώτα να τους δούμε να φιλιούνται ήδη.

Ααχαχχαχααχχ. Ααχχαχαχαχαχααχ. Χχχχααααααααααχχχχαχαχχαχαχαχαχαχ!


Εν που την κατζία μου που αρρωστώ, ξέρω το.

Tuesday, December 30, 2008

Με σίκκλιφ

Ο λαιμός μου σήμερα δεν αντέχετουν, ενόμιζα ήταν να κοπεί τζιαι να ππέσει η κκελλέ μου χαμέ. Ξαναπάω στον γιατρό. Μόλις του είπα ότι πάω που το κακό στο χειρότερο αλλά να μεν διανοηθεί να μου κάμει τη φάτσα μου χούβερ πάλε, έδησεν το φρύδι του τζιαι είπε μου βλοσυρά "ξάπλωσε τζιαι φκάρτα ρούχα σου".

"ΦΚΑΡΤΑ ΡΟΥΧΑ ΣΟΥ?!?! ΕΓΩ ΠΟΥ ΣΕ ΕΧΟΥΜΙΖΑ ΟΤΙ ΕΞΕΤΑΖΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΝΩ ΠΟΥ ΤΑ ΡΟΥΧΑ?!?!?" σκέφτηκα, και πήγα και ξάπλωσα αλλά χωρίς να κάμω τα ρούχα μου πάνω μπας τζιαι δεν είχα ακούσει καλά. "Κάμε τα ρούχα σου πάνω". Σχιτ, σκέφτηκα, μάλλον εν σοβαρή η κατάσταση μου τζιαι θέλει να έshει απρόσκοπτην πρόσβαση στον οργανισμό μου χωρίς παρεμβολές που το πουκάμισο.

Μάνα μου τον ρε, τον σεμνό μου ρεεεεεε.... εξέταζεν με χωρίς να θωρεί, ήταν shυφτός και σκυθρωπός. Εν επροσβάλτηκα καθόλου που εν έμεινεν να χάσκει το νέο μου μπαλκονέ σουτιέ που το Σολέιλ - αντιθέτως, εσυμπάθησα τον ακράδαντα.

Μετά ξαναβάλλει με να κάμνω ααα τζιαι εεε για να δει τον λάρυγγα μου τζιαι εστυλλομμάθκιασε. "ΑΠαναγία μου, μα έshει πρόβλημαν εδώ!!". Έθελα να του πω "Γιε μου;;; Τζιαι προχτές που ήρτα έτσι ήταν, τωρά το θωρείς;;" αλλά είπα να μεν τον θίξω τζιαι να μου γράψει κανένα φάρμακο αψό.

Έγραψεν μου ό,τι έπρεπε να μου είshεν γράψει την πρώτη φορά (αλλά φαίνεται αποσυντόνισα τον by offering my own diagnosis). Γιατί εγώ να μεν γλυτώνω τα αντιβιοτικά ποττέ μου;;; Τέλοσπάντων. Είπεν μου έχω μικρόβιο, έπια τζιαι το σίκκλιφ μου (εν έshει σαν το καθίσιν α) τζι έφκηκα έξω στην ιδιαιτέραν του. Επροσφέρθηκα να πληρώσω ενώ πουμέσα μου εσκέφτουμουν ότι εφόσον είδεν το βυζί μας σήμερα οφείλει να κόψει κάτι. Ευτυχώς εν έθελεν πιερωμή! Μάνα μου ρεεεεεεεε... Ahem. Toύτον έλειπε, να έθελεν δηλαδή.

Μετά που ήρτα σπίτι, μια φίλη είπεν μου ότι στην κλινική που πήγα κυκλοφορεί ένα μικρόβιο και κάμποσα νεογέννητα διατελούν σε κρίσιμη κατάσταση.

Αυτά. Ζωή σε λόγου σας.